nentis te⸗ ui, autde min pto⸗

12 6, qul: ¹ eils

DECLSIO LITVA NTCA I 39

eius ſucceſsionem iure ſanguinis vocaban- tur, conſenſum ſuum, ſicuti lex præcipit, nõ accommodantibus teſtamentum fecit, vxo⸗ riq; ducenta legauit, non recte, nec; teſta- mentum, neq; legatũ, defendi conſequens

vo eſt. Quæ t verò cauſa ſit, cur ægri,& qui

corpore malè ſunt affecti, vt maximè men- te valeant atqʒ animo, teſtamentum facere, & generaliter rerum ſuarum quiequam ali- enare lure Theutonico prohibeantur, Iure Municip. Articul. 6õã. Specul. Saxon. libro primo, Articul. ꝓ2. illa vulgò redditur ratio, d. Articul./2. gloſſ. ſecund. verſ. Saxones ve- rò. quòd cùm quis eo tempore quid donat, cùm ipſe per valetudinem,& iam morti proximus. eo vti non poteſt, non quod ſu- um ſit, donet, ſed quod hæredum, Gloſſ. z. d. Articul. /2. colu. ſecund. verſic. Tertium eſt.tanquam quæ quodam defuncſo, adali- quos ſint mox peruentura, illorum eo ad- huc ſuperſtite, iam eſſe dicantur. Sic luſti- niani Conſtitutio, Auth. de mandatis prin- cip.õ.oportet. col.3. ſicuti vulgus d. verſic. Saxones verò. interpretatur, præpoſterum ĩudicum factum damnat, delinquentibus noxiam remittentium, ſubſtantia eis ablata, quod cùm faciunt, non tam ia eos, vt inquit Conſtitutio, d. õ. oportet. qui delinquunt, animaduertunt, quaàm in ipſorum hæredes, ad quos ſucceſsio, illis per ſuppliciũ de me- dio ſublatis, iure legitimo deuolueretur. Ita quidam Saxonum legem defendunt, Glo. 2. ver. Tertiũ eſt. Spec.Sax.lib.x. Art.52. quib⸗

vji ego aſſentire nõ poſſum. Quiat nec hæredi-

tas, nec ſucceſsio viuentis vlla eſt, I. 1. ff. de hæred. velact, vend. l. neminẽ. ff. de adquir. hęred.nec nobis ſupperſtitihus, extremũetiã vitæ ſpiritum ducentibus leges ad ſubſtan- tiam noſtram quenquam vocant, nec id lu- ſtiniani Conſtitutio dicit. d. 5. oportet. Quæ, cùm vetat bona delinquentibus au- ferri, ipſis impunè dimiſsis: ne, non eos pu- niri, qui delinquunt, contingat, ſed quos ad iĩpſorum ſucceſsionem lex vocat, non hoc ſignificat, viuentium vllam eſſe hæredita- tem, aut adhuc viuis ſuccedi, quod conſe-

de diuerſ. reg. iur. antiq. ſed nec ab ipſo ægroto, ſine eius facto, ad hæredes tranſij

17ꝛ ſe. Namfquod noſtrum eſt, id ſine factono-

ſtro ad alium transferri non poſſe, Pompc- nius lib. L. Digeſtor. d. l. id quod noſtrum. ſeribit. eſt& ipſi tum Saxonum, tum etiam Maideburgenſium luri contrarium, quo⸗ rum leges ægris rerum alienationem per- mittunt, ſi eorum modò hæredes conſen- tiant. d. Artic. 65.& d. Artic. 2. Vnde intel- ligere licet, ægros rerum ſuarum dominos

iz manere. Namfquomodo alienent, qui do-

mini non ſunt?& quicquam transferant, qui nihil habent. c. nemo. de reg. iur. lib. 6. Etenim, vt maximè hæredibus conſentien- tibus id fieri oporteat, non tamen hæredes

v74 alienare dici. Aliudfenim eſſe alienare, ali-

ud conſentire alienanti, vt aliud eſt vende- re‚ aliud vendenti conſentire, l. aliud.& ibſ. Deci.ff. de reg. iuris. Cùm ergò paterfami- liãs æger iure liciro, bona de hæredum con- ſenſu alienare poſsit, eum dominum bono- rum manere conſtat, enimuerò hæredibus

w75 dominis factis, eos alienaturos. Denic; 1 ſi

ægrotantium ſubſtantia, hæredum eſſe in- cipit, quomodo morientibus ius eſt, bona eccleſijs cæteris q́; pijs locis teſtamento da- re, legare? Nam Riunc caſum exceptũ didici, & Saxonici Maideburgenſisq́; iuris neceſ-

7Fõ ſitati exemptum. d. Art. 52 gl.. in princ. Art

veroò ſi quis rurſus cauſam exquirat, quam- obrem ægrotantium bona, hæredũ eſſe in- cipiant: Illa redditur, d. Art. 2. glo. 2. col. 2. verſ. Tertium eſt. quia per valetudinẽ i pfis vti non poſſunt, ſed hoc, vt Domitij Vlpia- nil.. fl.de Senato. verbis vtar, nec vſquam

relatum eſt, nec vnquam receptum, nec ra- tio deniqʒ Ciuilis id admittit. Adde quod ſi, quibus rebus in præſens vti non poſſumus, eas continuò amitteremus, non ægroti tan- tummodo bonis exuerentur, ſed& reciè valentes. Neminem namq́;, extra mendi- cos,& ex vitę inſtituto religionis ergòè pau⸗ Pertatem profeſſos, tam eſſe egentem, qui rebus ſuis omnibus in præſens vti poſsit, vt neminem, contra, tam ægrotum, qui nullis

quens eſt dicentibus, languentium bona V77 bonis ſuis poſsit vti. Nam& tin eos, qui la-

hæredum fieri. Sed ſpem præpoſtero illo iudicio legitimis hæredibus auferri. Nam aliud exiſtimantibus conſequens fore, quo- tiens quis in aduerſam valetudinem incide-

boranti adſunt, ſumptus eſt neceſſarius, itẽ in Pharmacopolas. Mercedes deniq; Medi- cis exoluendæ, cùm fata pendent, tum ma- ximè vitam noſtrã nundinantibus explen-

rit,totiens bonis exui,& mox conualeſcen- 7 daq́; immenſa eorum auaritia eſt, cuius Ime⸗

tem ea recuperare, quæ medio tempore hæ- redum fuiſſent, quod perridieulum eſt di-

rito Aeſculapiũ medicinæ parentem ab Io- ue fulmine percuſſum Pindarus ſcribit. Nec

cere,& legibus repugnat. Nam quod hæ- u7 diſsimilitingenio pleriq; eius ſcientiæ pro-

redum ſemel factum eſſet, id ſine illorum voluntate recidere in prioris domini pote- ſtatem non potuiſſe, l, id quod noſtrum, ff.

feſſores extitere, in quibus Charmides me- moratur, clarus ſuperiorib. ſeculis Medicus,

iiij à quo-