pamm, DEcCISI0 LIT VANICA 1

eribit: eurrũ per deſerta agere ſibi viſis, idem Ar- temidorus lib.eodem, capite duodeſexage-

viben ſimo ſcribit, mortem imminentem ſigntfi-

gna cari. Sanè qui in ea cauſa eſt, niſi vana eſt, equinu⸗ ſomniorum fides, contrà quam priſcis eis- zocraten, demq́; grauiſsimis authorib.& in ijs Hip- pocrati ac Platoni in Critone,& poſt hos eexitia⸗ Ariſtoteli& M.T. Ciceroni placuit:fruſtra ebrgor, Medici opẽ implorat, nihil profuturi. Qua- m con⸗ re ſi Medicum hicnon adhibeat, eiusve di- ui cim cto audiens non ſit, deſipere non eſt cre- nedico- 92 dendus. Sed etſi t ſanari poteſt, factum non ecdvt, adhibentis Medicum, aut adhibiti dicto nõ ltorum audientis, coniecturam inſaniæ nequaquã nonac⸗ continet. ExX pluribus enim atq; probabili- auſcul⸗ bus cauſis id fieri poſſe, non eſt ambigen- dargu. dum. Quas N icolaus Abbas lib. 4. Epiſto- quæin larum Decretalium cap. cùm infirmitas. de otia⸗ pœniten.& rem. vid e. Tiraq. de nobili. c. 31. ſod- num. 282.& 293. apud Innocentium iij. eius 9z nominis Pontificem Max. refert. Namt aut uleet. morbus aà Deo, inquit, eſt emendandorum enimſi hominum gratia: aut puniendorum. Sanè rcela⸗ qui ſuorum flagitiorum maleq́; antèẽ actæ lulpe⸗ vitæ ſibi conſcius, inualetudinem forti ani- sme⸗ mo atq; conſtanti fert, nec leuari ope medi- ſl de ca morbum, quem ſuo merito ſuſtinet, pa- Anu. titur:ſed verſis in melius ſtudijs,& vitæ in- um in ſtituto, diuinæ voluntatis exitum expectat, lumi⸗ laudandus eſt. Nec ille minus, qui à Deo lil æquanimitatis experiundæ cauſa morbo af- ate⸗ fectus, caſum ſuum patienter tolerat, non 1nõ autem accitis Medieis eum depellere cona- ico tur: quam laudem inter priſcæ ſanctitatis ren⸗ procereslob vir inclytus propria m quidem quẽ habet, qui tot malis atq; ærumnis Dei per- Wolit. miſſu afflictus, nunquam ab animi ſui recti- Do⸗ tudine dimotus eſt, aut externam opem vl- alleg. lam leuandę calamitatis ſuæ cauſa quæſiuit. mſol⸗ Fruſtra alioqui diuinæ voluntati obuiam am iturus, vt& is, quem Deus morbo immiſ- 3 fili ſo, tanquam pœnarum futurarũ initiò pu- or, nit: quod paſſum Herodem Nicolaus Ab- su bas ſcribit. d.c.cùm infirmitas. Suam quoq; ttancuͦ- vtilitatem habent morbi, ſanctos enim vi- ns; i ros ijs tentatos, quaſi fortiores factos glo- imieli⸗ riari ſolitos accepimus. Periculum quippe genus, l⸗ eſſe, ne ſuperbia efferantur, quod ne Paulo gant: nec Apoſtolo, miraculo ſingulari in tertium rtemido⸗ cœlum rapto, accideret: cauit Deus, dato ei Im inter⸗ carnis ſtimulo, z. Corinth. 12. llluſtrandæ de- entio. lS niq; diuinæ gloriæ cauſa, morbi immittun- ti, quiat- tur, quod in eo Hieroſolyma vidit, quem mnio mot captum oculis edidit mater, vt aà Chriſto il- reumſe le litis luto oculis,& inde curatis inuſitato ſolutũde- miraculo, lucem aſpiceret. Enimuerò ſi cau- rrendie ſa eſſe alia poteſt vlla, quàm quæ ſupraà ſunt ter omnub⸗

curt um

94 Perperam referri, cùm 1 probati

13 enumeratæ, quibus nulla ratio ſinit, vt Me- dicorum opem æger imploret, quia huma- no tamen iudicio percipi non poteſt, exa- lia an ex vna de ſuperioribus cauſis ægritu- do ſit, dicendum erit: factum Medico non auſcultantis ſuſpicione inſaniæ non eſſeo- nerandum, idq́; ob cauſæ incertitudinem.

—

Receptum namqp eſt quotiens quidex va- ,ßu N rijs cauſis fieripoteſt, idad vnam aliquam

rio non ex incerto debeat concludi. 1. neq; vatales.cum concor. C. de probat. Dicam deniq;, ſi ex neglecta Medicorum arte, aut non neglecta, dementiæ coniecturam, aut prudentiæ facere licet: contra eſſe exiſti-

9s mandum. Quippe, t vt in Catone maiore

belliſsimè Marcus Tullius ſcribit, ſapien- tiſsimus quiſq; æquiſsimo animo moritur: ſtultiſsimus iniquiſsimo. Vnqde fit vt hic, tanquam oui mortem deprecatur, Medici opem implo et, ille contrà ſpernat, non ignarus,& ad meliorem vitam proſiciſci,

6 eamq́; ſempiternam. Quamobrem f idem

Marcus Tullius ſenio prouectus in eodem libro, ſiquis Deus mihilargiatur, inquit, vt ex hac ætate repueraſcam,& in cunis va-

97 giam, valde recuſem. Huc t pertinet vete-

rum Poëtarum ſententia funera, exiſtiman- tium lætitia non luctu eſſe ac lamentis exſe- quenda, quam Euripides in Creſphonte ſubiectis verſibus expreſsit:

Nam non decebat cætus celebrantis domum

Lugere vbi eſſet aliquis in lucem editus,

Humanæ viæ varia reputantis mala,

Actqui labores morte finiſſet grauis,

NHunc omnes amicos laude& lætitia exſequi. Ille in Græcis, in Latinis Ennius non igno- bilior. Nemo me lachrymis decoret, in- quit, nec funera fletu faxit. Horum fortè perſuaſionem ſequutus Patauinus quidam Docttor, cauiſſe teſtamento ſuo memora- tur, ne ſe vita functum vllo luctu, ſed tuba- rum concentu, cadaueris condendi tempo- re, proſequeretur hæres: neue atratus more lugentium, ſed purpuratus lætantium ſpe⸗ cie iuſta ſibi faceret.

Quanq́; Paulus Caſtrenſis beluinum

id præceptũ eſſe ſcripſit, nec hęredi ſequen- dum. l. nõ oportet. C. de his quib. vt indig. furoris quidam coniectionem inde faciunt: quorum ſententiam Ludouicus Pontanus meritò improbauit, l.i. col. 6. ff. de verb. ob- lig.& alij pleriq;. Alex. l. ſi cùm dotem. 9. ſi marit.col. penul.prope fi. Andre. Tiraq. de Nobilit.c.ʒi.nu. 469.& Paulo quidẽ Apo- ſtolo, i. Theſſa. 4. c. authore, qui vetat nos in aliorũ obitu mœſtos eſſe, illorũq́; ſimiles, (. qui

oneceſſa- Vw,