—

——;——————-—

—ᷣ—ᷣ—ᷣ—ÿ—xꝛꝛꝛꝛx——————

4 —

—

14 PETAI qui alterius vitæ beatioris ſpem non habẽt. c.vbieunq; cum duo. ſeq.:3. quæſtio. 2. Huc pertinet Chriſti ſeruatoris noſtri factum, Ioan. u. c. qui cùm Lazarum defunctum nõ deffeuiſſet, eundem ad vitam reuocaturus deplorauit, quaſi nihil mali in morte ſit, aut hominſcontingere, quam mori, melius ni-

98 hil poſsit Quodt nec falſos olim Deos latu- iſſe Trophonij& Agamedis exceſſus, pro templi exædificati mercede, quod homini optimum eſſet, à numine petentium decla- rat, illis tertio poſt precationem die,& Dei 5 nutum, vita functis. Deniq; t non deterreri ſapientes a morte oportere, ſed alacres, om- niq́; ſolutos metu è vita corporisq́; vincu- lis excedere, magnum abundè exemplum

100 nobis præbuit Socrates, qui t in iudicio ca- pitis nec patronum, qui ſibi adeſſet, quæſi- uit, nec ludicibus ſupplex eſſe ſuſtinuit, vt contemniab ſe mortem demoõſtraret, quod & in ea re maxime conſtitit. Quippe cùm paucis antẽ diebus quam admortẽ tradere- tur, facilè poſſet educi è cuſtodia, noluit.

101 Eiustverò mortiferum poculum, ad quod erat damnatus ehibendũ, penè in manute- nentis, quaſi in cœelum mox aſcenſuri, illa memoratur à Platone oratio. Duas eſſe vias animorũ ex corpore demigrantiũ, pro an- tè actæ vitæ merito qui probris ſe, ac flagi-

tijs humanis inquinaſſent,& ſe totos malis libidinih. pernicioſisq́; atq; ſceleſtis vitijs dedidiſſent, ijs demum iter quoddam, ſeclu- ſumq; a cælitum concilio eſſe. Contra, quib. pie ſancteq́; ætas eſſet exacta, ad ſupernas illis ſedes, vnde profecti fuiſſent, reditum patere facilem, atq; receptum. Quo maior verò noſtrę diſputationi ſit fides: vt veri atq; immortalis Dei ignaros miſſos facia- 102 mus. Nonne t Dauid,& Rex& vates diui- nus, mori optauit, quẽ ita ceciniſſe accepi- mus: Hei mihi quia incolatus meus prolon⸗

103 gatus eſt. Diuus quoq; Paulus ſeculo no- itro propior, diſſolui cupiuit,& eſſe cum Chriſto. Non neſcius vterq;, quæ ſe hac vita

104 defunctos manerent. Ex f quibus apparet mortẽ in bonis duci, atq; adeò in optandis. Malè itaq; eos diſſerere, qui ex nõ implora- ta Medici ope aut neglecta inſaniam arguũt atq; deſipientiam, cùm contraà, qui defungi vita quàm primũ optant, ſapere ſint magis

Los exiſtimandi. Sedftinge in malis mortem eſ- ſe ducendã, non continuò, qui Medici dicto audiens nõ eſt, quia mori quàm viuere ma- uult, inſanus erit credendus, nam& mor- tem ſibi conſciſcere in malis rebus ponitur.

los Vrtenim Pythagoras piè noſtræq́; religio- ni conuenienter dixiſſe memoratur, nõ eſt

4

—————

KR O 2 2 I1

MAVR EI iniuſſu Imperatoris, id eſt, Dei de præſidio 107 ac ſtatione vitę decedendũ Haudtftamẽ qui manus ſibi adtert, mortẽq́; conſciſcit, pro- tinus furioſus eſſe creditur. Multas quiꝑpe cauſas vol 1g erri poſſe, vt eſt à nobis latè dictum,& ſæpe fu- 103 iſſe conſtitit. Similitert& ægrotus non vna de cauſa Medico poteſt non obtemperare, quas pleraſq; ſuprã retuli. Quapropter fu- roris coniecturam inde capientium impro- babilis eſt argumentatio. Sed finge exagita⸗ tũ furore, manus ſibi defunctum intuliſſe, an conſequens erit, teſtamentum, quod po- ſtea feciſſet, non valere:& non arbitror. 109 Namfconſtitutum eſt, furioſos, quorũ per- petua animi alienatio non ſit, quibuſdã in- teruallis, cùm per morbi laxamentum,& ipſas, vt ita dixerim, furoris inducias ſenſu ſaniores ſunt, teſtamentũ iure condere, cæ- teraq́; facere, quæ, qui ſanæ mẽtis ſunt, poſ- ſunt: d. l.furioſum.& ibi Doct. defunctum verò, cùm teſtamentum dictaret, ſapuiſſe: ſatis conſtat, planumq́; factum eſt legatariæ allegationibus, ex ijs, quæ poſt manus ſibi illatas dixiſſet feciſſetq́; defunctus, conie- cturam facientis. At verò, quia ita diſputa- mus, quaſi ex furore ſibi mortem conſciue- rit defũctus, dixerit hic aliquis, perſeueraſ- ſe furorem teſtamenti tempore, quod pro- ximũ eſſet admiſſo. Poſtero enim die, quàm intuliſſet ſibi manus defunctus, teſtamentũ n10 eum dictaſſe conſtat.Int furioſis autem, qui morbi habent intermiſsionem,& dilucida quædam ſanioris mentis interualla, quod tempore furori proximo factum eſſet, per furorem factũ exiſtimari, Baldus poſt Ol- dradum eſt author. d. l. furioſum. Sed hæe Oldradi Baldiq́; opinio, noſtram quæſtio- nem non onerat: de eo quippe teſtamento accepta eſt, quod more prudentium factum non apparet, Bal. d. l. furioſum. ſiue totum, ſiue quædam eius pars, in his verò Tabulis, de quibus in propoſito diſceptatio eſt, nihil huiuſmodi deſideratur. Totas enim ſapien- ter ordinatas eſſe, vt maxime itaqʒ tempore furori proximo conditæ probentur, infir- mari nihilomagis debent. Necaliud Oldra- dum Baldumq́; exiſtimaſſe, qui teſtamentũ tempore furori proximo, ſapienter cõpo- ſitũ, exploſa furoris ſuſpicione, valere ſcri- uu bunt.d.l. furioſum. Reiectam deniqʒ eſſe tempor.diſtinctionem,& ab Angelo, Ful- goſio, Paulo Caſtrenſi, Pontanoq́; impro- bari, Alexander Tartagninus refert. d. l. fu- rioſum.illud vnum ſpectandum exiſtiman- tibus, ſanæ mentis homini ordinatio cõue- niat nes ne, quò magis valeat infirmãve eſſe exiſtimetur,