de⸗

ſis tæ ⸗

nfo⸗ præ- letas, hagi⸗ perij ui pal⸗ ent: ria op⸗ et, lan⸗ conlci⸗ arondæ tereuer⸗ gudio, uam tu⸗ acti per non lol⸗ oerat² . Dido, am hollä- ſliot⸗

DICISIO L I T. Vv-·ANICA L.

ſtior: nõ Aeneæ deſiderio, quem necvide- 46 noſtraadeò ætas his vacat euentis. Cùmt

rat, mortem ſibiirrogauit, ſed ne ingratas larbæ Getulorum Regis nuptias contra vi- duitatis propoſitũ inuita ſequi cogeretur. De eius exceſſu, contra Vergilij vanitatem, Græcum extat Epigrammaab Auſonio li- teris latinis ita expreſſum:

Illa ego ſum Dido uultu, quam conſpicis hoſpes, Aſgimulata modis, pulchrac; mirificis.

Talis eram: ſed non Maro quam mihi finxit, erat

mens.

Vita nec inceſtis læta eupidinibus.

Namq́; nee Aeneas vwidit me Troius vnquam: Nec Lybiam aduenit elaſßsibus Iliacis:

Sed furias fugiens, atg arma procacis larbæ Seruaui, fateor, morte pudicitiam:

Pectore transfixo, caſtos quod pertulit enſes, Non furor, aut læſo erudus amore dolor.

Sic cecidiſſè iuuat: Vixi ſine vulnere fama: Vlta virum, poſitis mænibus oppetij.

Inuida cur in me ſtimulaſti Muſa Maronem, Fingeret ve noſtræ damna pudicitiæ?

41 Vanda t& ipſa Regina, vna ex Craci gente

reliqua, quodam T'heutonum Regulo cõ- nubium eius extorquere minis& armis ad- orto, voti deſperatione ad voluntariam mortem compulſo, ſucceſſu exultans Cra- couiæ, tanq́; Dijs grata victima futura, in proximum Regiæ profluentem ſe præcipi- tauit, quaſi ad Deos& æterna cœlitum gau- dia, demerſo aquis corpore migratura. Quę perſuaſio mentes priſcorum magni nomi-

42 nis Philoſophorum occupauit. NamfEm-

pedocles ſimiliter ratus ſolutis corporis vinculis, homines ad Deos abire, diuinira- tis affectatione aut iactatione potius quadã, vt quidam apud Domitium Vlpianum lib. duodetrigeſimo Digeſt.l. ſi quis fili.9.eius. de in iuſ. rup.irri.fa. teſt.& ibi gloſ.putant, ſe voluntaria morte affecit. De quo Hora- tius: dicam, Siculic; Poéta Narrabo interitum. Deus immortalis haberi, Dum cupit Empedocles, ardentem feruidus

Etuam Inſiluit.

33 Eadem t imbutus opinione Cleombrotus,

adoleſcẽs Ambraciota, lecto Platonis Phœ- done, qui eſt de animorum immortalitate,

44 ſe in mare abiecit. Feruntt Marcum Catonẽ

Vticenſem, de quo eſt ſupra a nobis dictũ, non prius mortem ſibi conſciuiſſe, quam

45 eodem Platonis libro bis perlecto. liſdem

impliciti erroribus Chryſippus& Zeno non abſimilem exitum habuere, volunta- ria& ipſi morte conſumpti. Hæclibuit re- ferre exempla ex varijs cauſis manus ſibi in- ferentium, pluribus abſtinui, quæ lecto- ri in veterum libris ſæpe occurrent, nec

51 1 vthoci

ergòô multæ eſſe cauſæ conſciſcendæ ſibs mortis hominibus polsint, vt eſt ſupra a- bundè demonſtratum, non continuò, quia quandoq; ex furore& id fiat, huic vni cau-

4 ſæ tale factum adſcribi debet, ſicuti t nec in

muliere, vt Nicolaus Abb. libro 2. Decre-

talium. c. illud, col. fi. nu. 3. de præſumpt.

Epiſtolarum notat, anuli geſtatio certum eſt matrimonij argumentum, cùm ſimiliter plures, eius rei cauſæ eſſe poſsint, vt in pro-

48 poſito manus ſibiadferendi. Contratexiſti-

mantibus conſequens fore, eos, qui ſine cauſa conſciſcere ſibi mortem aggreſsi, id, a ſuis fortẽ prohibiti, non perpetraſſent,

49 puniri non debere. Nam t vt diuus Marcus

& Commodus Scapulæ Tertyllo reſcripſe- runt, l. diuus. ff. de offic. Præſid. furioſi ſa- tis ipſo furore puniuntur. Atqui ijs non parci libro 4ο. Digeito. l. fI. õ. videri. de bo- nis eor. qui ante ſenten. vel. mor. ſib. conſei. velaccuſ.corr. Marcianus eſt author.falſum itaqʒ eſſe, ex facto mortem ſibi conſciſcen-

5o tis furorem argui. Huc t pertinet, quod

Domitius Vlpianus libro 21. Digeſt. l. cQm autem,. excipitur, de ædil. edict. cùm de furioſis& impuberibus eſſet loquutus, quos fraudem capitalem admittere nega- uit, Exciꝑitur, inquit& ille, qui mortis ſi- bi conſciſcendæ cauſa quid feciſſet. Cui ex

ceptioni locus non erat ſi conſciſcendæ ſi-

bi mortis conſilium, ex ſolo furore proficil⸗ ceretur, eiusq́; alia caula eſſe nulla poſſet.

Apparet itaq; ex his defũncti furorem, quò minus teſtari potuerit, non eſſe probatum,

nec aliam cauſam, ob quam teſtamentum

mortem ſibi conſciſcentis infirmetur. Nam

gauitateſt

teſt. Quæ inter cauſas talis admiſsi diſtin- guit. Igitur, quod ad hoc caput attinet, teſtamentum valere, nequaquam dubitare

2 Oportet. Nectoccurrit: quod ſuprà diceba- 5 8

tur de iacientibus lapides in vulgus. Non enim ſatis id eſſe ad probandum furorem, niſi hoc amplius more inſanorum illud fa- ctum probetur, ſiue ex conſuetudine eius,

53 cuius furor argueretur. Quam t ſententi-

am poſt Baldum, Alexand. Tartagninus& laſon ſunt ſequuti: inquientes, d. õ. ſi marit. Eſt qui ſapiunt, iacere quandoqʒ lapides tutelæ ſuæ alteriusve rei probabilis cauſa, quaſi ita demum ex iactu lapidum furo- re quis exiſtimandus ſit, ſi, vtid faceret, nulla ſubeſſe iuſta cauſa ei potuit. Enimue-

754 10 1cum, qui ſibi conſciendæ mortis ani-

mnꝗO

22

Si quis filio.. eius. ff. de in iuſ. ruꝑ. irri. fac- 5

1

———————————

—

b V

☛—