3 PE TRI
voluntariam compulit, ſic Dioxippum vi- ta exceſsiſſe Quintus Curtius libro. ſuæ niſtorię refert, ls enim poſt Horratam Ale- xandri Magni militem ſingulari certamine ſuperatum, flagrantibus odio in eum Ma- cedonibus, Alexandro Regi ſurrepti aurei poculi, quod in ipſius necem ex compoſito miniſtri ſubduxerant, falſò accuſatus, dum coniectum oculorum, quibus vti fur deſti- nabatur, ſuſtinere non poteſt, conuiuio excedens, Epiſtola, quæ Regi redderetur, 27 conſcripta, ſua ſe manu occidit. Vt i ſæpe, ſicuti Quintus Curtius ait, minus eſt con- 28 ſtantiæ in rubore, quam in culpa. Sunt qui⸗ bus idem conſilium, vt mori quam viuere mallẽt, morbi impatientia ſuggeſsit. Quod Pomponio Attico, viro Marc, Tulli. Ci- cer. amicitia& literis claro accidiſſe me- moriæ proditum eſt. Eum enim ſenemad- modum, morbo diu vexatum, inito moriẽ- di eonſilio, victu ſuapte abſtinuiſſe& vita, 29 accepimus. C. t quoq́; Proculeium Augu- ſti Cæſaris familiarem in maximo ſtomachi dolore, gypſo poto, mortem ſibi conſciuiſ- 30 ſe. C. Plinius refert. Eſt f& illud Calani Indi, priſcæ memoriæ Philoſophi illuſtre exem- plũ, qui ad trium& ſeptuaginta annorum xætatèé inoffenſa valetudine prouectus, alui tunc correptus dolore, in conſpectu Ale- xandri Magni, fruſtra vitã retinere ſuaden⸗- tis,& ab incœpto teterrimo eum reuocan- tis, Dijs patrijs adoratis conſcenſo rogo in- cendio voluntario occubuit, non ſuo, ſed Philoſophorũ ſuę Gentis inſtituto. Qui in rebus pulchris ducunt, igni extingui,& fa- ti diem, ſe vltrò combuſtis, occupare. Lau- 3 dat t Valerius Martialis, popularis meus, Feſtum, qui fœdiſsimi lichenum morbi, in ſe curam non recipientis, impatientia gla- dio incubuit. De eo Epigrammatòn libro. iſtud extat:
Indignas premeret peſtis cum tabida fauces: Inq; ipſos Vultus ſerperet atra lues.
Siceis ipſe genis flentes hortatus amicos, Decrenut ſtygios Feſtus adire lacus.
Non tamen obſcuro pia polluit ora veneno: Aut torſit lenta triſtia fata fame.
Sanctam Romana vitam ſed morte peregit: DemiſitqI; animam nobiliore via.
Nane mortem fatis magni præferre(atonis Fama poteſt: huius(æſar amicus erat.
Romanam mortem appellauit Martialis, vt obiter admoneam, quam Romani ſan- guinis viri perditis afflictisq́; rebus, erant 32 Oppetere ſoliti, in quibus t Scipio partibus
E—„ G.— ————ÿõ—ä
ROYZII
MAVREI
Cn. Pompei generi ſui parum feliciter de-
fenſis, in Hiſpaniam nauigans, qua veheba-
tur naue à Cæſariano milite capta, ferro ſe
tranſuerberauit, ne Cæſaris eſſet Captiuus. Similis t exitus mortisq; appetendæ cau- ſa Catoni Vticenſi viro Clariſsimo Roma- næq́; ſapientiæ principi fuiſſe memoratur. Qut ne& ipſe in Cælaris victoris veniret poteſtatem, diſtricto gladio ſe interemit, Quem Marcus Tullius Cicero præclarè periiſſe ſcribit,& ſic è vita abijſſe, vt ſe cau- ſam moriendi nactum gaudere videretur. Nec t ſegnior mulierum Romanarum ani- mos ſubijt cogitatio. Nam Porcia huius, de quo nunc diximus, Catonis filia, cognita Bruti mariti ſui nece, ferro, quod ſibi po- poſcerat, negato, candentium carbonum hauſtu, inuſitata mortis ſpecie, vitam reli⸗ quit. De qua idem popularis meus lib. item . Epigramm. ita ſcripſit:
34
Coningis audiſſet fatum cům Poreia Brutis Et ſubtratia ſibi quæreret arma dolor.
Nondum ſcitus, ait, mortem non poſſe negariꝰ Credideram, ſatis hoc vos docuiſſè patrem.
Dixit:& ardentes auido hibat ore fauillas. I nunc,& ferrum turba moleſta nega.
35 Sic t quoqʒ Lucretia, ſpiritus& ipſa virilis Romaniq; fœmina, admiſsi in ſe per Sexti Tarquinij vim dedecoris impatiens, pe- ctus ferro confodit. Sunt deniqʒ; appeten- dæ voluntariæ mortis cauſæ aliæ multæ, quas non afflicta tantùm& fracta aduerſis caſibus fortuna attulit, ſed honeſtæ vitæ
36 reperit ratio. Curtio t adoleſcenti illi Ro- mano quid cauſæ fuit? cur in hiatum, qui ſe Romæ ingenti terræ vi ſubſidente, in fo- ro aperuerat, armatus equoq́; vectus præ- ceps iret. Vna ſanè erga patriam pietas,
37 quæ t Philænis quoq; fratribus Carthagi- nienſibus author fuit, vt Punici Imperij propagandi gratia, viuos ſe terra obrui paſ- ſi ſint, ſicuti hi, vt Reipub. prodeſſent:
38 ltafex aduerſo Themiſtocles, vt à patria op⸗ pugnanda, vnde exul erat, ſe abſtineret, ſan⸗ guinis Taurini hauſtu mortem ſibi conſci-
39 uit. Eſt& memorabilis ille Charondæ Tyrij exceſſus, qui, cùmex rure fortè reuer⸗ ſus, indictam derepentè contionem gladio, vt erat aceinctus, aduerſus legem, quam tu- liſſet ipſe, per imprudentiã adiſſet, facti per errorem admonitus, legem, quam non ſol- uerat, capite ſuo ſanxit, ferro, quo erat ac- cinctus, protinus in ſe conuerſo. Dido,
40 carmine 1 Maronis notior, quàm hene 1013
— ——— 2 ‿—— ¹———