FEPISTOL A.

ſllos Græcarum rerum publicarum, hos Polonę tuæ, oli m moderatores, nullouũe ope-

rę prętio ciuibus ſuis populisq́; ampliſsimis leges ſcripſèret& nullo certe dicere con⸗

ſequens eſt, ſi quà quis homo eſt, iuris peritus eſt, nihiſq́; aliud eſt lex, quam, quod illi aut illi, nullis eciam literis legumũe præceptis aut prudentiũ conſultis inſtructo-

fortè videtur. Sed ex iſtis quæro, qui vniuerſam iuriſprudentiã cum nutricis lacte ſu-

xerunt, aut potius ex vtero materno omnis iuris atque iuſtitiæ conſulti prodierunt, ſi

nihil aliud eſt lex, vt illi aſſeuerant, quam ratio quædam naturalis, vt non repetam ſu-

peruacuam eſſe omnem legis lationem, non minus diuinæ, quam humanæ, fruſtraq;

in iure condendo à quoq́; nauatã olim operam. Quæro, inquam, cùm Romani a Grę⸗

cis ciuitatibus leges miſsis oratoribus petendas putauerunt, excideratnè eis ratio na-

turalis, quam iſti legem eſſe dicunt: aut illa orbem terrarum domitura Vrbe relicta ad

Græcos tranſuolaueratę illudue mihi reſpondeant, cùm eadem ſit omnibus homini-

bus naturalis ratio, cur non eædẽ leges apud omnes gentes ſintimò verò cur non eę-

dem ſemper apud eaſdem gentes? quis enim, pręter delira iſtorũ capita neſciat, ius po-

pulo reddituris legum, quibus ille populus vteretur, eſſe cognitionem neceſſariãc ve-

cordium profecto eſſe, arbitrari ratione naturali omnia percipi ſcio quidem plæraq;

legibus contineri, quæ homo non vulgari prudentia præditus, exactioreq́; iudicio,

ſuapte cognoſcat, idemq́; quod ignoratis legib us cautum eſſet, quandoq; reſpondeat:

hoc tamẽ fortuna quadã ac caſu accidere, nemo negauerit: eum autem, qui iuriſdicti-

Conſult, nõ oni præeſt, conſultò, nõ caſu ius reddere debere, quod in illa ſpecie reſponſum didici, caſu, ius red- cùm iudex poſt accepta controuerſiæ inſtrumenta modico tem poris interpoſito ſpa⸗ 2endam. tio pronunciãſſet. Placuit enim, licet legibus conſequens, quod pronunciatum eſſet, proponeretur, viribus carere, quia caſu, non cõſulto pronunciatum eſſet, ſed vt in ijs,

quæ iure naturali continentur, euenire poſsit vt rationem ſequuti naturalem tanqᷓʒ in

refixa atq; immutabili, conuenienter incognitis legibus, quandoq; reſpondeamus, in

ijs certè, quæ cuiuſq; ciuitatis placitis comprehenſa ſunt, diuerſum eſt. Natura quippe

ĩur aaturale ius idẽ apud omnes gentes haberi, vt& rationem naturalẽ omnibus hominibus ean- apud omnes dem eſſe, ita ferme, vtapud omnes gentes ignem calfacere:lus verò ciuile, ne in eadem Fe e en quidem ciuitate, idem ſemper eſſe, quin ſæpe, rebus ita forte dictantibus, immutari, neia eeeh aliudq́; pro alio conſtitui, quodq́; priùs iuſtũ non fuiſſet, eſſe iuſtũ incipere. Ius quip- obnoxium. pe in ciuitate naſci, vt& hominem, adoleſcere& interire: annisq́; quodã modo ceuſe⸗ nio conſumi, indeq́; fieri, vt quas leges ſuperior ætas ſapienter conſtitutas putauit, Ius omne ho eas ſequens, tanq́; parum prudenter latas, abroget, antiquet, irritasq́; eſſe iubeat, alijs nu tau ſæpe deterioribus in ciuiũ perniciem ſubſtitutis, vt ſunt eorum, qut Reipub. moderã- ſa conſtitutn. tur, ingenia. Nam quo, quęſo, iure manus ſibi adferre, mortemq́; ante diẽ maturare, li- Athenien- cere hominibus poteſt? Conſtat enim ius, quodcunq; conſtitueret᷑, hominũ eſſe cau- ſium m eos, ſa conſtitutum, ſeruandorũ quidem, non perdendorum. Illud itaq; ſcelus exoſi Athe- vui mortem nienſes in eum, qui mortẽ ſibi conſciſſet, ita vindicãſſe, quidã authores prodiderunt, ſibi conſeiue vt manum, qua id flagitium perpetratũ eſſet, abſeiſam ſeorſum, tanq́; cæterorũ mem- Tunt, Hæna. prorum inimicam, à reliquo corpore humandam præciperent, deteſtati, vt poterant, Nadrianur Peſsimum facinus in ſe ſæuientium. Etſi verò mortem ſibi conſciſcentium conſilium Imperator maximum grauiſsimumq́; flagitiũ contineat: repertus tamen eſt Hadrianus Impera- Euphrati tor, qui hoc lege ſua iuſtum eſſe voluit. Euphrati enim Philoſopho, vt Dion author Philoſobo elit, meminitq́; Cælius Rhodiginus lib. lectionum antiquarum xxviij. Cap.xxviij.vi- Tee tæ pertæſo, annis confecto ac ſenecta, grauiqʒ aduerſa valetudine laboranti, idcir- perrxuiſit. coq́; mori, occupato ſua manu fato, affectanti, licereq́; id ſalua exiſtimatione ſua atq; illæſa poſtulanti, adnuit, cauto, ne factũ necem talibus ex cauſis ſibi adferentis igno-

minia ſequeretur vlla, aut infamia. Si lex ita naturæ repugnans, vlla Principis autho-

ritate rata eſſe poteſt, etſi nõ defuturos putem, qui hæc cæteraq́; legũ monſtra ratione

Sardanapa- ſua non vacare autument, tanq́; viri ſit ita vitam finire. Nam& hoc inSardanapalo ſcio lus msrtem laudatum, qui, cùm ſe opesq́; ſuas rebus acciſis in pyram ad hoc extructã immiſiſſet, Abi conſei- ea re ſola, cùm cætero vitæ actu vt fœmina egiſſet, virum imitatus ſcribitur, ſiue Tro- Henn gi Pompeij hoc eſt, ſiue luſtini, illius hiſtoriã perſtringentis, qui lib. i. Sardanapali ex- ditus. ceſſum ſcribens, ita ſubiecit, in tanta ergò ingeniorũ varietate, vnde tan; ex fontibus leges manant, alijs q́; ſublatis aliaæ ſufficiuntur, quis certam iuriq; alicuius ciuita tiscõ-

ſentientè proferre ſententiam ſe poſſe promittit, niſi cui cognitũ id ius ſit? idemq́; in⸗ terdum in ipſo iure, quod natura conſtat, vſu venire poteſt, vt non ſemel in qui

buſdam

poſcam' Cod jft coärcent; ſituta, deprecan mene au gum inat dor idemm Atticar monios! lb, de gli nd duniocle ntented aLcur ichreb foriislo gus hoc ſenl licul, 9l qpvin laniaem

Item qud

V ſemperca

erecqur Reipob. Vuckke, dilqudd mnoic duinn annue

dotbe anen cſal axecouic ceelleei Hachetlen ogitricuj ravj getene dm aguiü drlGdu tonetuami etargan dnelade ma ſerio ug etnekiugl anniü

ͤͤͤͤõ———ͤ— 2———,