TPDISTOL A.
oli 3 if tem terere eos facilẽ patiantur, ſed ſui illis facti ratio conſtat cur enim ea dulciſsimis dilsimi liberisſuis proponãt ſtudia, a quibus abhorrẽt ipſi rnon digna arbitrati, quę addiſcan- Qeeuus T. certam⸗ tur. Nam, quod Ioannes Ta rnouius, Comes, Polo nici Senatus ſecundũ te olim prin- maeh 5— nuum& ceps, cuius exceſſu magnum atq; intolerabile damnum hæc fecit Reſpubl. quantum** ulle ge otij ab imperatorio munere, quo ſtrenuè ac fideliter& magna cum diui Sigiſm undi pa üedidd⸗ tris tui gloria functus eſt, ſup petijt, id totum adlegum Romanarum lectionem con- Aem in, tulit atq; cognitionem, miraculo adſcribere licet,& inter rara prudentium huius gen⸗ leurdar tis Dllst aseenit vnus intellexerit, ad patrias leges co gnoſcendas, quarum il⸗ * n le Weaſaie simus fuit, externi iuris Nd itennn. priſci illius Quiritium præſertim, ma- unſt R gruim habere nenen hne vt re vera habet. Nam importunas illorum voces quis fe- Peini, rate qui Polonos ſuas habere leges aiunt, externisq́; nullis indigere quaſi veròo& alij leD populi, æquẽ atq; Poloni, liberi, non quoq; ſuas habeant leges? Quid enim ampliſsi⸗ Masleas ma Hiſpaniarum regna? quid Galliarum: cæteraq́; fermè omnis Europa, vt ditioni- aimugat, bus quibuſdam alia atq; alia natio diuiſa eſt, nònne ſuas quoq; ſinguli populi propri- num Dei asq́; habent legesc veruùm, cùm quid in ijs deſideratur, parumũe plenè, obſcuriusue nnon Dei comprehenſum eſt, ad Quiritium leges, quæ hodie Cæſaris authoritate valent, con- um tertio fugere non erubeſcunt, non quaſi ea reagnoſcere Cæſaris imperium videantur. Con⸗ npenre: ſtat enim Hiſpanias liberas eſſe, ſuosq́; faſces Cæſari non ſubmittere. Qund autem Gal Ißhane a. eimago, los putare dicamus, attollentes tot iam annos inteſtino bello aduerſus Cæſarem cri- beræ. atq tlo ſtas? apud quos quidem has ipſas leges, quibus de ſermo eſt, maximo in honore, ſi vi⸗ us neg quam in Europa, atq; dignitate eſſe, nemo neſcit. In vſurpãdis itaq; Quiritiũ legibus, uis no⸗ nec Hiſpani, nec Galli, alijue liberi populi hoc agere ſunt exiſtimãdi, quaſi agnoſcere ſlegn⸗ Cæſarem videantur, eiusie maieſtatem vereri, ſed leges ab ijs optimas, atq; ſumma immi⸗ prudẽtia latas amplecti. Quod ſi Polonis tuis te authore totius propè Europæ exem- xqui⸗ plo permotis in mentem aliquando tandem veniat, vt, cùm ſuis deficiuntur, illis vtan⸗ jenta, tur, nihil quicquam mea ſententia peccabitur. Hæc diſputatio ad eas leges pertinet, opti⸗ quibus ſuorum Regum latione acceptis equeſtris ordinis homines in Polonia ditio⸗ uuti. ne tua viuunt:ad alterum verò ius quodattinet, id eſt, Theutonicum, partim Saxoni- , c cum, partim Maideburgenſe, quo omnes tuæ ditionis ciuitates, Pruſsiaq́; ipſa tota, lentis non poſtrema Polonici regni portio, vtitur: Negare non poſſumus, Romani iuris uam⸗- ſcientiam eſſe perneceſſariam, id quippe, cùm illud, quod proprium habent, ſiue Sa- teiu⸗ xonicum, ſiue Maideburgenſe, minus plenum eſt, tanquam commune vſurpant, liti- nm gatoribusq́; reddunt. Quod qui ignorat, ignorant autem plurimi, quomodo ipſe, regit quæſo, tibi in ampliſsimo regno ius ciuibus tuis dicturo dubitanti atqʒ hærenti ‚Vt nit el⸗ inter cauſas diſcutiendas vſu venire ſolet, conſultus reſpondeat? hærebitnè& ipſe? mniſt, imò verõ e veſtigio ſuam proferet ſententiam. Nemo enim hominum celerius, nemo dos ve- ocyus, quam rerum quibus deinterrogaretur, ignarus reſpondit: in ore imperitorum In ore impe- crc ſemper parata reſponſio eſt, ſemper præſens, vt inconſiderata ſemper atq; inconſulta, ritorum para endere nam& quo quiſque iuris indoctior eſt, hoc in reſpondendo, promptior atq; expedi- ¹a? epovſio. ſtoltam tior. Nonne ſæpe audire ſolemus ſpecioſa illa quorundam oracula, ſic libet appellare, Ceen,, cum de iure, cuius ne iota quidem vnum tenent, fortè interrogantur, ita ſibi videri, 7 2,, 44 we pulas inquientium, illud æquum, hoc bonum, ipſorum ſcilicet eſſe iudicios nec pudere ri- reſpãdentes demani⸗ diculos homines, ſe ius, de quo reſponſuri ſunt, ignorare etiam pręfari. Occurrunt au- 3 nt ranſ tem mox, ne parum ſuæ famæ conſulere videantur, temeritatem tacitè accuſantibus, wentet de iure ignoto reſpondentium, quidaliud inquientes lex eſt, quam ratio quædam na- zſeruite; turalis? qua nemo homo præditus noneſt, ita ſatis ſua illa oracula ſarta tectaq́; fore ra- leveiori,; ti, ònos ſtultos atq; imprudentes imò vecordes, qui tot periculis aditis, tot maria ni uilibi⸗ emenſi, patria, dulciſsimis parentibus atq; neceſſarijs relictis, ex Hiſpania in Galliam, uxgeorum inde in Italiam difficillimis itineribus atq; impeditiſsimis ſuſceptis, capeſcendæ iuris us&libi⸗ ſcientiæ amore, infimorum ſæpe hominum abiectorumq́; indignis obnoxij iniurijs cgiuuant, atq; contumelijs, eſſe prope modum exules extorresq́; ſnſtinemus, 6 inanes noſtras cœlo edita vigilias, vanamq́ʒ; curam, totq́; euoluendis libris irritos labores, quibus, quæ intra nim, quæ- nos, in ipſo mentis noſtræ ſeceſſu, quaſiq́; ſinu habemus, id eſt, naturalem rationem, me grega⸗ qua quiſq; noſtrũm præditus eſt, foris quærimus? ded& illorũ ſapientiſsimorũ viro- t, in quo rũ ſuperuacuũ ſtudiũ accuſare licet, atq; adeò damnare, qui ciuitates legibus latis fun- enuiotibus dauère. Quid Dracones, Solones, Lycurgos loquar? quidie, q uod hucattinet, pro- auatispal- piusq́; eſt, Caſimiros, Ludouicos, ſagellones appellemc prudẽtiſsimos ſanctiſsimosq́;
A ii illos