457

Budæus tamẽ utroq; in loco Germanũ legit. ſed ueterum codicũ autoritas ſtat contrà: nõ quòd Germanus,& hanc quoq; ſignificatio- nem non habeat, id enim certius eſt, quàm ut exemplis ſit probandũ, cùm etiã αρσσ græ- cè eodem modo accipiat᷑ Iſocrati in panegy- rico, Platoni,& alijs. Strabo Germanos po- pulos hoc nomine à Rom. appellatos ſcribit,

uòd corpore, moribus, uitæ conuerſatione

D. Andreæ Alciati

458

iuuenis ſuſtinebit: accendet illum& gloria, quã hæc ætas maximè affectat. Addit Accur- ſius:, ex Priſciano, ut opinor, Quanto iunio- res tanto perſpicaciores: quòd, ut aliqui ſen- tiunt, iuuenilis ætas capeſſendæ doctrinæ ſit aptior,& memoria magis fida: quod Ariſtot, in Problem. ſentit. At alij, ut Imol. atq; Alex. ideo perſpicaciores eſſe iuuenes interpretan tur, quia cùm aliorũ opera uideant, facillimeè

Gallis eſſent ſimillimi. Cor. Tacitus ita dictos io inuentis addunt. Audiui non ſemel conque-

Tongros, qui primi in Galliã tranſierunt, eſt autor,& eodem nomine uictos uictoresq; ap pellatos. Sunt& qui ſic dictos arbitrent, qd ſe in bellis mutuò fratres uocarẽt. Plutarchus in Marij uita petijſſe Cymbros zeis&*ε⸗εναινν ν⁴ eęæp autor eſt, cùm fratres appellarent Teuto- nas. Stephanus ex Ariſtotelis de admirandis libro, Germanã Celticam gentẽ eſſe ſcribit, in tenebris Septentrionis ſitam. Mihi placet

rentem,& tantũ nõ lachrymantem pro ſugge ſtu Charolũ Ruinũ, quòd moderni(ſic enim dicebat)dictata ſua compilarent, paucisq; ad- ditis pro ſuis inuulgarent. Sed uetus eſt id ui tium, ut Plinius in procmio naturalis ſuæ hi ſtoriæ tradit:& oportet adeò excellere pro- feſſores, ut habeant etiam quod alijs donare poſsint, id eſt, ut Tibullus ait, Et domino ſatis,& nimium furiq́ lupoq́;.

beati Rhenani opinio, qui patrio ſermone ita z0 Vliermus Speculator quamuis maximus Ju

uocatos autumat, quaſi omnino uiriles, gar- man, αιμεν.& ueriſimile eſt, qd poſterius fuit Gar, prius dictum Ger. mutantur enim quotidie uocabula, quod maximeè in ea pro- uincia factum, in qua uidemus, tot gentium duas tantũ nomen antiquũ ſeruaſſe, Sueuos & Phriſios, licet ſedes non potuerint:tantum abeſt, ut pronunciationem eandem ſeruaſſe ſit ueriſimile, Fuit certè tempus cùm Gothia

riſcõſultus, tamen alienorũ operum ſuppila- tor maximus fuit, quorũ tamen autores nec nominat quidem: latuiſſentq;ʒ eius furta, niſi Io. Andreæ retexiſſet, quãuis& ipſe hac non careat nota. Scribit Albericus edidiſſe pro ſua ſummulam de matrimonio, quæ tamè cu

4 g1 Gchaed

prin.

iuſdam Io. Anguiſolæ fuit b. Dies me defice⸗ b Alais d-

ret, ſi huiusrei omnia exempla referre uelim. Ego non uideo quæ perſpicacitas in ijs eſſe

ction uerl matrumonu

diceretur,& nos hodie uulgari lingua Go- 30 polsit, qui aliena paucis mutatis pro ſuis e⸗ Icuſcol

thiſcos, ſeu quod idem eſt Theodiſcos uoca- mus: nam& ipſi linguam ſuam Theodiſcam appellant, ſicut Gotzonem, Thiedonẽ:quod & in Theubaldo, Theuberto, Theuſcalco, ſi- milibusqʒ alijs dictionib. faciunt. Sunt tamen qui ſic dictos, quaſi Teutoniſcos putent. ſunt qui à Tauriſcis Celtis, qui nũc Vri ſunt. ſunt qui à Tuiſcone deo Manni patre, cuius me- minit Tacitus. Significat Mannus ſermone

dunt:ideoq; Imol.& Alexandri interpretatio nem ſimpliciter intellectam non probo: pro- babilius eſt, id ad Ariſtotelis ſententiam refe rendum eſſe, quam ſub finem ſecũdi libri ε αν ſcripſit: Omnium artium principia te nuia fuiſſe, nec ſtatim ad conſummationẽ eas eſſe perductas: ſed alijs atqʒ alijs ſubinde ad- dentibus diligentiusq; perſcrutantibus, tum demum id factũ, olop ex IeMus 2 lor̃ꝗm-

germanico, quod Adam Hebræo, nempe ho 40 æyxy ëν„ννν. Ego tamen arbitror, tot poſterio-

minem. Sed priorem ſententiam ego probo, nec ualde eorũ curam laudo, qui uetera Ger manorum nomina ſecundum noſtræ ætatis prolationẽ corrigant:cùm conſtet, libros eo- rum ſermone ſupra D. annos ſcriptos nune non poſſe intelligi. Ego illud amplius arbi- tror, ſi hodie orantem Ciceronẽ audiremus, fore ut uix à quoquam intelligeret᷑: tanta pro nunciationis ipſius, atq; accentuum mutatio

facta eſt.

Quomod intelligendũ uulgare illud, Quan- to iuniores, tanto perſpicaciores. CAP. XX..

Teueeie eſt apud nos carmen, Eſto aduocatus iuuenis,& medicus ſenex. Quod enim experientia maximè,& rerũ uſu pollere medicum oporteat, ſenectam ætatem plurimũ in hac arte pollere eſt creditũ, cùm alioquin imprudentis ſit uiri, ſalutẽ ſuam ty⸗ roni credere, qui in tanti momenti re pericu- lum artis ſuæ faciat. At in aduocàto aliud eſt: cum enim iudicium ad eum nõ pertineat, ſed duntaxat patrociniũ, facilius ſtudiorum labo rem totq; peruoluendorũ uoluminũ curam

rum interpretum cõmentationes plus detri- menti iuri noſtro attuliſſe, quaàm auxilij: ut de Doctoribus dici poſsit, quod ueteri pro- uerbialiqʒ carmine de medicis traditur:id ex- tat in Iambis diuerſorum autorum,

TroMooꝑ igπρένρ dpe& dad bαεν.

AMe multitudo perdidit medentium. Ad quod carmen alluſiſſe uidetur Plinius li- bro XXIX. cap. I. Hinc illa infelicis monu-

so menti inſcriptio, Turba ſe medicorũ perijſ-

ſe. Dion Caſsius autor eſt, morientẽ Hadria- num dixiſſè illud in populo uulgatũ, Turba medicorũ principem neci dedit: quod ad pa- rœmiographos addendum.

De relationibus:& quodnam ſit ius quuntæ relationis apud lul. Capitolinum. CAP. XXII.

Stapud nos nõ incelebris rubrica deRel lationibus, cuius talis eſt ratio, ut quo-

6õo ties iudex principi uel maiori magiſtratui cau

ſam aliquã refert, ut inſtruat᷑, quemadmodũ ius dicere debeate, uel rem ipſi maiori iudici finiendam relinquat, quod quibuſdã caſibus permittit᷑ d, cõſultationis exemplũ apud 8

Pan⸗

l eum quã.

iudicih, del

ain auhdk iudicib. Häll

d in Auth.utu

di. non expet ubinot

6„Sta t,tlene Xrelbode, lll gcer lng mrem dect

2₰

cl atis Caſir

9ʃ

Laeerũ exial iic b

uböc. Etsä ius quu mulmperauoribus tri laosin diui Marci vita donarus eſt, acy impern alriaddito ure quin herinace Patrispatri= wnſimul etiãimpenũ 1s quartæ relationis, peruinaci Egnatius eo: ir,ui quinquies de weertead denatũpoſſe latũachucſoret. Qu nobo. Arquimaximd

ai quod reſcindereremii des quilopuseſt quinquie 7919 ¹„

us bone elt interpretatio,

nos,utab eorum ſente toxcumenim neminili ſaduerſarius meus his undem, conſequense duein haccauſaquint erEritergolus quin ctesiudicqalus uero Aoadhucſemelcogne neriormagittratus adi inpettinacinõ vint Wius conceſſum phig Äbloco, h wui lummaioremeſt 3 1 etha rueru quj eum icit plius delerandum uic

(umubrlencunn

aeante declgn 4t5 qh

2 1

renoſtro, ſ nernoſro ſiquisc 3 Nonöhabeat ur nenen dio affic nekelr quoti 4 lis lesr 0 bimou dan mnütidne dun 3 esquitleickinSun undn ltore Se