apelſen

8 lida. docd

quod

3

ſrip lpo

duamuis maximusä norũ operum luppin Tü tamen autorese ulleniq; eius fundaril Gusvis Kipſehacnun Abericus didiſep rimonio, quætams

dligiſe, h

11

III

tuitd. Dies mecelie, 10.

xemplareferreuelin, àe

ſ jracin deripicaciasin jß elt n

cis muratis pro ſibe,

lexandni interprerau ectam nonprobo'po ſtotelis ſententiam b finem ſecũdilibri um artiumprincipiate ad conſummationées ſsaiqzalis fubindead 1 perſcruranübusem gabe euis 2 arbirot, tot poſter nentationes plusderi liſſe, quam auuilj:u oſdit, quod veterlpl medicis tradituridei um autorum, aruen.

cdertum. liſſe uidetur lni' ncilla infelico monn baſe medicorl en

5„ reſt moriente ¹

adum.

uodtumſtius lun⸗ 34 Ca XAI

alfin. C. ut lite pend.l. cauſas. C. ce tranſact.

bauh hoc niſ. ftraricl 9 C. ge ſolut.

459 Par El 5 partibus edat, ut refutatorias preces dare poſ ſint. Fit& relatio, quã in Senatu Conſules fa ciebant:quod ius ad Senatũ referendi, conſu lum tantũ,& eorũ quibus Senatũ cogere lice bat, fuit, cùm rem decernendã deliberãdame

proponebant. Cæſar: Aegrè Conſulib. impe tratũ eſt, ut literæ in Senatu recitarent: ut ue- rò ex literis ad Senatũ referret impetrari nõ potuit. Referũt cOSs. de repub. dixit Marcel jus, Nõ oportere antè de ea re ad Senatũ re- ferri, q́ᷓ; delectus tota Italia habiti eſſent& ẽ. Cic.epiſt. I. Lupus Trib. pl. quod ipſe depom peio retuliſſet cõtendere cœpit. Dicimus au- tem, Referte ad Senatũ, Ferre ad populũ: cu- ius locutionis plena ſunt Salluſtij, Liuij, cæ- terorum antiquorũ uolumina.In formula di- gnitatis Imperatoriæ Veſpaſiano conceſſæ, quæ etiamnũ marmorea in menſa Romæ ad Lateranũ extat, id caput legit᷑: Vti ei Senatũ habere, relationẽ facere, remittere, S. C. per diſceſsionẽ facere liceat, uti licuit diuo Augu ſto& ẽ. Eſt& ius quintæ relationis,&dà de- natu Imperatoribus tribuebatur. Iul. Capito- linus in diui Marci uita: TYribunitia poteſtate donatus eſt, atq; imperio extra urbem procõ ſulari, addito iure quintæ relationis. Idem in Pertinace:Patris patriæ nomen recepit, nec- non ſimul etiã imperiũ procõſulare, necnon ius quartæ relationis, quod ominis loco fuit Pertinaci. Egnatius eo loco id ius interpreta- tur, uti quinquies de re iudicata& perfecta referre ad Senatũ poſſent, æquè ac ſi nihiliu- dicatũ adhuc foret. Quam ſententiã non ſatis probo. Atqui maximũ ius Cæſarũ in eo eſt, quòd reſcindere rem iudicatã ſemel ualeãta, quid opus eſt quinquies uariaret Probabilior fortè eſt interpretatio, ſi id ius eſſe exiſtime- mus, ut ab eorum ſententia nulla ſit prouoca tio:cùm enim nemini liceat tertiò prouocare,

ſiaduerſarius meus bis obtinuerit,& ego tan

tundem, conſequens eſt ut ultima ſententia, quæ in hac cauſa quinta erit, executionẽ ha- beat. Erit ergo lus quintæ relationis, perinde

ac res iudicata: Ius uerò quartæ relationis, de

quo adhuc ſemelcognoſcipoteſt,& alius ſu⸗ perior magiſtratus adiri. Vnde cùm per erro rem Pertinaci nõ quintæ, ſed quartæ relatio- nis ius conceſſum fuiſſet, habicum eſt id omi nis loco, tanꝗ́; non ipſe ſupremus iudex, ſed alium maiorem eſſet habiturus, nempe Sept. Seuerũ, qui eum uicit: qua tamen in re am- plius deliberandum uidetur.

uomodo obæratorum bona in ſolutum qari debcant: o declarats, quid ſit in uacuã pendere apud ærarii, Tranquilli locus. CAP. XXIII.

Vre noſtro, ſi quis debitor pecuniã in nu- merato nõ habeat, unde ſatisfacere poſsit, ne carceris tædio afficiat᷑, in ſolutũ bona dare poteſt b. ſic& quoties rei iudicatæ fit execu- tio, ubi mouentia nõ adſint, ad immobilium

j. uenditionem porrigunt᷑ manus.Apud uete

res, qui fiſci debitores erant, interim dum eo- rum bona uęnirent, cognoſcereturc quantũ

Lon Wurls

10

20

30

40

lib. X.

ex eorũ bonis redigi poſſet, apud ærariũ pen dere dicebant᷑. Suet. in Domit. Reos qui ante quinquenniũ proximũ apud ærarium pepen diſſent& ẽ. Idem in Claud. Poſtremò etiã ſe- ſtertium octogies pro introitu noui ſacerdo- tij coactus impẽdere, ad eas rei familiaris an- guſtias decidit, ut cùm obligatã ærario fidem liberare nõ poſſet, in uacuum lege prædiato- ria uenalis pepẽderit ſub edicto præfectorũ. Riſi grammaticũ ibi interpretantẽ, ſe in iure noſtro annotaſſe, eos qui non eſſent ſoluen- do ſublimi loco altero tantum pede ſubnixos pendere ſolitos: unde argueret, nihil prædio- rum atq; fortunarũ ſupereſſe illis, adeò ut nec utrũqʒ pedem figere in ſuo ſolo poſſent: idqʒ eſſe, quod Tranquillus In uacuũ pendere di- xerit. Atqui huiuſmodi ſomnia haudquaꝗᷓ in iure noſtro leguntur:& Tranquillus In ua- cuum dixit more græco&ęν αρ pro fruſtra: ſicut& dicimus ds æns pro cõmodè:&e o pro opportuneè:ę&εeακ˖ pro ualde: se aεεοιν ⁊ ααινσν,& ſi qua ſimilia à grãmaticis an- notata. Cum ergo octogiesſeſtertiũ, quę ſum ma eſt noſtratiũ aureorũ c c. millium, promi ſiſſet Claudius(Dion lib. LVIII. fuiſſe ait my- riadas Cc.) diu fuit à præfectis ærarij uexa- tus, cùm tamen lege prædiatoria, id eſt, lege qua prædia in ſolutũ dentur, fruſtra id fieret: quia ex eius prædijs nõ potuit ea pecunia re- digi. Si in interpretatione alicuius legis ita er raſſet Accurſius, dij boni quid nõ in eum di- xiſſent hi literatores? at ſibi parcunt, cùm ta- men in uoce grammatica explicanda, id eſt, in arte ſua peccauerint.

460

An pupillaris fubſcitutio uulgarem cõtineat aduerſus matrem indiſtinctee. CAP. XXIIII. Vit olim magna controuerſia inter L. Craſſum& ¶Mutiũ, an pupillaris ſub-

ſtitutio uulgarem contineret. M. Cicero ora-

tione pro A. Cæcinna: Ornatè& copioſe L.

Craſſus homo longeè eloquẽtiſsimus iudicio centumuirali hanc ſententiã defendit,& faci

lè cùm contra eum prudentiſsimus homo Q. Mutius diceret, probauit omnib. M. Curiũ,

qui hæres inſtitutus eſſet ita, mortuo filio

poſthumo, cùõm filius nõ modò nõmortuus,

ſed ne natus quidem eſſet, hæredẽ eſſe opor-

60

tere. Quideuerbis hoc cautum erat: Minim 8. Quæ res igitur ualuit? uoluntas&ẽ. Verùm hodie lis hæc eſt apertè dirempta ex diui Mar ci& Veri conſtitutione, qua cautum eſt, qui in unum caſum ſubſtituit, in alium quoq; ui- deri ſubſtituiſſe d: ſicq; omnis illa altercatio ueterum eſt ſopita. Sed quid hoc refert, ſi alia exorta eſt, quę adhuc ueterẽè excitat, augetq;: Dixerũt noſtrates interpretes, nõ eſſe conſti tutioni locũ cùm mater pupilli ſuperſtes eſt, nec enim tacita ſubſtitutione ab hæreditate fi lij eam excludi: hincq; longa diſputatio eſt, quamne tacitam ſubſtitutionẽ, quam expreſ⸗ ſam cenſeamus. Extenderũt alij hunc matris fauorẽ etiam cum de patris hæreditate tracta tur, id eſt, cùm ex uulgari tacita ſuccedendũ

d l.iij. de uulg.