ſiin eo tracaatu depeo-

etractetur qué nulqui lius probationisſece i-

erinſtrumenta, peril- nẽ fieniſolet. dicdem neſcio quis in Mie⸗ eſtinuectus quilbio Anõ de Officiopotur onorũ,& nonde Fine gulariterdicerätnhu Cicerofatetur) itemg ctius faceretnouile riiorib rationib pugu autoritatitibuererlu quim ſeuidiſe bifi um abſurdios,qpelm anriamprofttesu’in Nempe peirceut npraru Homeü arein eum dicipo d. ntem poliinmni tur 4guit

455

certo modo, uſq; ad quem cõpenſatio induci poſsit:ut cùm Papin. inquits, ſumptus neceſ- ſarios& utiles in prædiũ dotale factos, cõpen ſatis fructibus perceptis ad finẽ ſuperflui ſer- uare conuenit. uel Pomp. b Alteri ex hæredi- bus præceptionẽ prædij dedit, alteri præſtari aduerſus debitorẽ actiones ad eum finẽ man dauit, quo prædiũ fuerat cõparatum& ẽ. Mo deſtinuscuerò paulò diuerſius accepit, cùm,

Affines, inquit, dicuntur, cùm duæ cognatio 10

nes per nuptias copulantur,& altera ad alte- rius finẽ accedit. Vident᷑ huc alluſiſſe& Græ ci, qui ⁊αεν ocant eum, qui uxorem habet, ut eſt apud Plutarchum: unde& tali nomine matrimoniũ uocant. Item, Iunonemq́; thoris quæ poſsidet alma maritis. unde& ⁊πέτταƷέοσ aαα, preces quæ ante nuptias cum ſacrificio rum oblationibus fiebant. Aliter hęc uox ae- cipitur P.Ouidio:

Fine coli modico forma uirilis amat. Cui conſentanea tradit Phocylides:

Aεανν αεαυιυινμρ μυ yuuxeεi.

Turpe uiris coma, deliciæ non turpe puellis.

Tres leges uitio ſcriptorum deprauatæ reſti- tuuntur:& aduerſus Lanceloti Politi diſputationem, luriſcon ſulti earum autores defenduntur. CAP. XVIII.

Eadhuc in ſtudijs legalib. tyrone, uel

VI potius luſtiniano nouo, memini cele- berrimi nominis doctorẽ diſputandas quaſ- dam theſes propofuiſſe, quibus uideri pote- rat erraſſe Iuriſcõſultũ. Et in primis quod ra- tionem recti ſermonis nõ ſeruauerit in J. ge- neraliter.. quoties. de fideicõ. lib. ibi: Si hoc maluerit is, qui rogatus eſt manumitti. nec e- nim rectèdicimus, eum ſeruũ cui fideicõmiſ- ſaria libertas relicta eſt, rogatũ eſſe manumit ti: atqui non ipſe, ſed hæres de eo manumit- tendo rogatus eſt.Sↄed hoc ex antiquis codici bus facilè habet diſſolutionem, in quibus uer bum Manumitti ſcriptum non eſt: ut merito ceu ſuperfluum ſit de uulgatis abradendum, quod& ex Norica editione cognoſci poteſt. Idem propoſuit, bis Iuriſconſuſtum in dictio ne Nametſi erraſſe, quòd ea propriè uſus nõ eſſet, ut ideo ſenſus rectè colligi ui uerborũ nõ poſsit. Sed& hoc nullo negocio diluitur: ſiquidem probabilius eſt Seruilium Scæuo- lam Tametſi ſcripſiſſe, non autem Nametſi. Tametſi ita uerba ſunt, qui teſtamentũ facie- tis&ẽ. d quomodo& ſcripſiſſe Africanũ exi- ſtimo, Tametſi arbiter ex compromiſſo pecu niam certo die dari& ẽ.? Eſt enim dictum per parentheſim, quæ uſq; ad uerbum Videri, in eo reſponſo extendit᷑. Idemq́; Pauli reſpon- ſo t ſubeſſe nõ mediocre erratum diſputauit: quod tamen erratum non eſt. ſi caſtigate lega tur, nempe hoc modo: Sin autem negligat in

firmum, an teneri debeat promiſſor quæren

tibus, cõſiderandum eſt, utrum quemadmo- dum in uendicatione hominis ſi neglectus à poſſeſſore&c. ſic enim legendũ exan tiquis codicibus, non autem in uenditione.

Parergon Wuris lib. X. 44

Quo tempore maria clauduntur, declaratæ

aliquot leges, maximè l. qui Romæ.§. Callimachus. C A P. X△I X.

Elia Mauritaniæ oppidum eſt Strabo-

ni,& Antonino, Zelis dictũ, unde pro tecti piratæ oram maritimam infeſtam habe- bant. Igitur Hiſpana claſsis ſub finem menſis Octobris anno M. D. X LI. ut illos coërceret eò profecta, ſæuiſsima tẽpeſtate diſperſa eſt: at Mauri pro ingenti miraculo id habuerunt, ſupplicationibusq; decretis gratias Maume- thi ſuo egerunt, qui Chriſtianam claſſem diſ- ſipaſſet. Dixi Neptuno potius id honoris prę ſtandum fuiſſe, nimios eorũ animos ulciſcen ti, qui auſi fuiſſent eo tẽpore, quo maria clau- duntur, nauigare, In iure noſtro proditũ eſts, eum qui tali tempore nauem trans mare mi- ſit, ſi periclitetur, in culpa cenſeri. Fl. Vege- tius ex die IIi. Iduũ Nouembris, uſq; ad diem VI. Iduum Martij maria claudi atteſtatur, pro pterea geminatam eo tempore maris ſæuitiã. Gratiani Imp. conſtitutione à Caleñ. Octo- bris in Cal. Apriles, omnis nauigandi neceſ- ſitas ſuſpenditur. Apud Scæuolam Stichus mutuat Callimacho præſtatq́; periculum na- uis, dum tamen intra Idus Septembres Bren teſio ſoluerech:nimirũ id agens, ut anteq́; ma- ria clauderent᷑, poſſet nauis tutò reuerti: q́ d cùm minimè præſtitiſſet Callimachus, reſpõ ſum eſt, pœnam eſſe cõmiſſam. Et ideo apud Scæœæuolam dum dicit:, ſed cùm ante Idus ſu- prà ſcriptas: legendum eſt, ſed cùm non ante Idus&. adiecta negationis particula, quæ ſi nõ adſit, omnẽ ſenſum peruertit. Appellauit autẽ Scæuola Brenteſium ex græca cõſuetu dine, quod nos Latini Brunduſiũ, quod in o- ra Adriatici maris eſt: hocq; nomen habet, q́d proſpicientibus formã capitis cerui oſtentat: Meſſapijs enim illis ueteribus, ſeu Apulis, Brentium cerui caput ſignificabat, ut Seleu- cus lib. linguarũ II. atteſtatur. tametſi alij, ut Stephanus ait, à Brento Herculis filio dictũ malint. Vnde& Italiam quãdoq; Bretiam di- ctam, antequam Oenotriæ nomen acciperet, autor eſt Antiochus. hinc& lingua Brettia Ariſtophani, 2‿ασκνε devu e Bfeic alu. hodieqʒ populi Brutij.

Gemina pietas quæ ſit I lpiano, quid Ger-

mana:itemq́ de prouincia Germania, quædam non

uulgaria. GCApb. XX.

Lpianus k, Si eũ quis retineat filiũ, quẽ N nõ habet in poteſtate, plerunq; ſine do- lo facere uidebitur: pietas enim gemina effi- cit ſine dolo malo retineri, niſi euidens dolus intercedat. Exiſtimaui quandoq; corruptum hunc locum,& non Geminam, ſed Genuinã pietatem intelligendũ, quaſi naturaliter inge nitam dicas:apud Ciceronẽ tamẽ duobus lo- cis etiã Geminũ hoc ſenſu legit᷑ ut in oratiõe in L.Piſon.Illud uerò geminũ cõſilijs Catili- næ& Lentuli qd me domo mea expuliſfti. Idẽ in Partitionibus: Memoria literaturę gemina quodammodo,& in diſsimili genere ſimilis,

g I. qui petito⸗

i l. qui Romæ. §.(allimachus.

k.ij.de lib. ho⸗