Inl. creditor. 5. lucius. ff. mand.

Vadomarium exregem Alemanoruü uocat, qui regno fuerat deuolutus.

Re flitutum reſponſum Luriſconſſin J. credi- tor.õ. Lucius. ff. mandati.& declaratum optime. CAPVT IIII.

Væſitum fuit, num procurator, cuius

liberę adminiſtrationi rem fuam domi nus mãdaſſet, ita ut quemadmodũi uellet, de ea negociaret᷑, poſſet pro proprio facto rem domini obligare. Et cum quidam poſſe eaffir marẽ Et, adueri ſus eos ſenſiſſe Scæuolam iuris autorem libro re ſponſorũ primo allegabat᷑. Item qUx ero, an cũ SZe 1us ms ꝛgiſtr at u func cUS debitor extitiſſet, L. Titius eo nomine con- ueniri poſſit, uel res eius obligatæ eſſent pro pter uerba epiſtolæ ſupraſ criptæ. Reſ ſpondi, neq; conueniri pofſ ſſe, neq; res obligatas eſſe. Cæterum qui in aliam ſentẽtiam iuerant, ita argumentũ id euitabant, ut dicerent:tametſi epilt olæ uerba uiderẽtur generalia, coarcta- 11 tamen ad E 4., GCUR uenditionẽ„ neégoC iatio- nem, pignus, ſimileq; opus reſpicei ẽt. quod falſum eſſe ex ipſis Tuſcorum Pandectis di- cebant, in quib us e ea epiſtol- ahoc modo legi- tur.: 2oie ruve] aleε. 2 7 ν roteico ,, Vne Tx*οe Ag i ag axryac iuu æysbe 3 14 X**6, Lvc cu, 9A‿i˙⁸ε%. 4ᷣA G Pls Ley 9, Dropema 0u α‿ Taνν 95 eben 4 xy, ſe Ve

Fo

Dar, 67 wo OeAe 19, 4robedde, 6 c opᷣc 4p, πρ πρ a c ſeip, 609 loe dv S5e Mauizr Lvex e„ z U210 1 u*⁶‿ενασνꝓ v, 2 d A Aoy οντνο ο⁹πs κκ⁴εέμαανπνραεν. 8eio filio ſalu- tem:Ego quidem ſecundum naturam eſſe ar bitror, quemlibet pro patre& Parentis filijs negociari, etiam ſine ulla mãdati quæſtione. ſi ergo ita fert uſus, mando tibi de omnibus meis rebus, uti uolueris, negocia exerceas, ſiue uendere uelis, ſiue oblig are, ſiue emere, ſiue quomodocũq; agere, nò aliter atq; ſi do- minus tu rerum mearum eſſes, me quicquid feceris, ratũ firmũ ducente,& nihil tibi con- tradicente, nec in unam quidem rem. Igitur ex uerbo illo ννεεέραααη˖ quod Accurſius Pa ci/ ſci tranſtulit, nos maluimus oblis gare, cõſtat generaliſſimũ fuiſſe mãdatum, quod tamen non comprænderet, quæ Seius in propriam cauſam uerteret.

Nouiuis intellectus l. ob æεs. O. de prædijs

minorum. C il bi quantum ref ferat puncti ra⸗= tlo. CAPVT v.

Ationem ſcribendi, punct⸗ aq; dictioni- du ſuo loco addendi, nõ minimę apud Grammaticos diligentiæ partem fuiſſe illud oſtendit: quod ſi ea nõ obſeruetur, non me- diocres intelligendis autoribus tenebras in-

cit.] linccum apud Latinos pleric q; Gram- matici de pũctis ſcripſerint, Nie anor quoq; Alexãdrinus idcirco s:yμœηiæo e ſt cos gnomi- natus, quod anxie& nimis ſolicitè a⸗& Sar⁹ ſe ripſiſſet. lgiturut etiam in iure ciuili ex eo/ rum omiſſione al liquaperuerti oſtendam, ſa

tis erit unicam co onititutionẽ referre, quam

⸗ Andrex

10

30

4⁰

50

60

Alciatl 76

Impp. Diocletianus& Maximin. Rugg& Cæſs. Leontio direxere, in hęc uerba: Gxs alienũ tantũ cauſa cognita, præſidi iali decre- to prædiũ ruſticũ minoris prouinciale diſtra hi permittitur. Quam conſtitutionem noſtri interpretes ita interpretãtur, ut inde regula- riter prodant, taxatiuam dictionẽ ſimiſia nõ excludere. cũ enim legiſſent,& ex donatio- ne propter nuptias, S& ex cauſa dotis,& alijs quoq; modis prædium minoris poſſe uenun dari, ſi conſtitutione cauetur ob æs alienum tantũ id fieri poſſe, conſequens eſt nõ exclu- di ſimiles cauſas. Et ex hac interpretatiõe ua rijs in locis plurimas quæſtiones perperàm explicãt noſtri Doctores, quas per lIaſonem alicubi collectas reperire nõ admodum difff cilè eſt.Cæterũ omnis hic error ex eo proma nauit, quod ſuo loco pũctum in uulgatis co- dicibus appoſitũ non erat: cùm poſt dictio- nem, alienum, ſtatim ſubdendum fuiſſet, eo ſenſu, ut ob æs alienũ fundum diſtrahi lice- ret, cognita tantũ cauſa:non enim quãuis ſta tim conſtet uenditionẽ ob æs alienum fieri, idcirco decreto opus nõ eſt:quinimò neceſ- ſaria eſt cauſæ cognitio. Quid enim ſi alia ra tione, quæ minoribus magis conducat, æs alienum diſſolui poteſt, quàm ex fundi uen- ditione? Nectent hic aliqui argutias, quaſi indubitati id eſſet iuris: quos confutare ſu- peruacuum eſt.

Lex, pars literarum. de iudiciſs. nouo ſenſa elucidata,& explicatum qui ſint archontes. CAPVT VI. D Aulus libro reſponſorum II. his uerbis 14 uritu, quæ ſub tit. de iudicijs, à Tribo- niano in Dige ſtis relata, in omnibus uulga- tis Codicibus non ſatis fideliter legunt. Pars literarũ diui Hadriani; Is&†ονrs d α⅜ 20r TMicινν, αρ das lixlcuilicv, nτ lorrοε Lcd re 6by„rxe, ⁵πι αααέ 2p iTonri, à Cegalra- O&&Ov. r& αά‿σM Nuat deνενm, 1 10g cr 24byovzr, nꝗ 2oio P6Uy) vo ae as A)G) n o zxæς unxæs. Archontas, id eſt, Atheniẽſium ſummos magiſtratus, quo in adminiſtratio- ne erunt anno, neq; propriã cauſam introdu cere oportet, neq; actores, neq; reos eſſe: nec in eorũ quidem cauſis, quorũ tutores uel cu ratores ſint:ubi autem magilt aufimeiiſüe rint,& ip ſis aduerfus reos,& reis aduerſus ipſos actiones introducẽdæ ſunt. Et hocmo do transferẽda fuit hæc epiſtola. Alioquin ſi uulgatam lectionẽ ſequamur, Aatumm erit, quid ſibi uoluerit Hadrianus, cùm dixit, nõ poſſe magiſtratus cognoſcere de his rehus, pro quibus tutores ſuerint. non enim rebus tutores dantur, ſed ut Iuriſconſulti noſtri tra diderunt, perſonæ. Cæterũ& Accurſij, Bar toli, cœterorũq; interpretatio miniméè conue nit, qui generaliter hanc legẽ in omnib. ſum mis magiſtratibus locũ ſibi uendicare exiſti marunt. qu⸗ rin re quantum decepti ſint, non dubito quine eruditi cognoſcãt. Quodenim

nos alios ſecuti, xꝝ æν‿μνπα expoſuimus ſum mos

I perslimei

ad L

fde ud

lo e0 ln

Lomne 36 5 uthackel

. uicim comp

ar aduerfand ou edam ſul T vexemplo ne Prelatum quc ntelpiciat

Acumau in dus uggilutn

Cubs

Xuant in

„„C. Terta vestam ſimul⸗ guinckariſſime iquã remb doilio, olam ſlutomater ſuc ies non ſuccc maiforent:ſtl ſippes uocabãt rores alaamdi diſxciura luu tratres utrinc luccederẽt qula dnnn. Eméddaui iißeovqui utt dilolum germ aatent corre, e confirma nnczconiũ 6 lim. guodſiff.

wiuin in uitle