„ D. Andreæ Alciat 65

odio monachos proſequutus fertur, ut per Lucium nequitiæ ſuæ ſatellitem, tria eorum millia ex ⁴ egypti eremis abſtraxerit: Macha rium eorum pontificem& magiſtrum in in- ſulam exulare coẽgerit. EFuſebius Cæſarien- ſis hiſtoriæ libro undecimo: Valens, inquit, uaſtat eremum, bella quieſcentibus indicit: tria millia ſimul, aut eo amplius uiros, ſecre- ta& ſolitaria habitatione diſperſos, oppu-

niano, alijsq; Iuriſconſultis, quos titulo ante ceſſorũ uiſus eſt honoraſſe. quãobrem quan doq; dubitaui, ne non anteceſſores, ſed aſſeſ- ſores potius legendum eſſet. cuius emenda- tionis argumentum ex Procopio deprænde ram, qui Parthici belli lib. I. Tribonianus, in quit, Pamphilius Imperatoris paredrus, qus magiſtratum Romani quæſtorem, Latini lu riſconſultũ uocant.& alibi: Baſilidem fecit

gnare pariter aggreditur. Idem atteſtat eti- 0 quæſtorem, manſuetudine ac xquitate inter

am Socrates epiſcopus tripartitæ hiſtoriæ li bro octauo, capite ſeptimo. ſed& Theodori cus in ſeptim o, capite x xI X. Eremi inco- las Antonij ſequaces Lucius expulit: eo- rumq; ſanctiſſimos præſules duos Macha- rios, Iſidorumq́;,& cęteros ſpeluncis ſuis eij ciens, in quandam inſulam, quam impij ha- bitabant, deſtinauit. Quinetiam Eutropius: Valens, inquit, impietatẽ, quam dudum me

patritios clarum.& alibi: Proclus tunc Impe ratoris paredrus erat, magiſtratũ quæeſtoris gerens, uir iuſtus& ẽ. quibus in locis inter- pretis fidem deſidero, qui proquęſtorẽ, ubi- que coceſtorem tranſtulit, neſcius Romana rum dignitatum uocabula Græco idiomate non rectèpronunciari, quod apud Suidam centies deprændiſſe memini. Cæterùm pare drum Græcè, aſſeſſorẽ Latinè dici, nemo eſt

ditatus fuerat, operibus implens, lege data, a0 qui uelex lexico diſcere non poſſit. Scribit

ut monachi militarẽt, nolentes pertribunos & milites fuſtibus iuſſit interfici, quorũ in- numera multitudo per uaſtas tunc A egypti ſolitudines diffuſa conſtat:præcipueq́; apud Nitriam martyrij conſequuta eſt palmam. Paulus quoq; Horoſius: Valens, inquit, ef- frenata liber audacia legem dedit, ut mona- chi, id eſt, Chriſtiani, qui ad unũ fidei opus, dimiſſa ſecularium rerum multimoda actio-

Iulius Pollux, Athenis æπνρνέαννε fuiſſe, ſoli- tosq; principem regem,& imperatoremlita enim interpretor νιρρμ binos aſſeſſores eligere, quos ſecum haberẽt: neceſſe autem erat quingentorũ iudicio hos prius approba ri. Igitur his argumentis non dubitabã, quin eo in loco aſſeſſores legendũ foret. equidem nunc admodum dubius ſum, cùum antiquo- rum codicũ ſcriptura emendationi huio diſſi

ne, ſe redegerant, ad militiam cogerẽtur: ua- 30 deat: ſemper enim anteceſſores legitur. ſed

ſtas illas tunc Aegypti ſolitudines, arenasq; diffuſas, quas propter ſitim& ſterilitatẽ, pe- riculoſiſſimamq; ſerpẽtum abundantiã con- uerſatio humana non noſſet, magna habita

tium monachorũ multitudo compleuerat. huc tribuni& milites miſſi, qui ſanctos ac ue ros milites Dei alio nomine perſequutionis abſtraherent, interfecerũt agmina multa ſan ctorum& ẽ. Sed& Hieronymus in chroni-

& in Pandectis Florẽtinorum, ante titulum, qui eſt de legatis primo, epiſtolam Græcam Iuſtiniani ipſius legi, qua ita ſcriptum anno- taui, εꝶ πνQπναν εεαιοσινυουμλένο εννεα uæsdelop Alluοᷣœ. poſt patritium inclytæ recorda- tionis quæſtoriũ& antecenſorem. quam epi ſtolam Latinè ſcriptam uulgò habemus in ti

tulo de ueteri iure enucleando. Illud tamen ι ν animaduerti, dictionem Græcam à cenſore ct uw chas

ca Euſebij: Valens, inquit, data lege ut mo- 40 uideri deductam, ut ea ratione procenſor di-

nachi militarent, nolentes fuſtibus iuſſit in- terfici. Quapropter Suidas: vonug, in quit, ae Jhoea, εαμααε ονρρας ενάννσν ⁶ dlæwsvse 1) Kovande, in exilium miſit Valens monachos. Hæc igi tur execrabilis eſt illa conſtitutio, cuius ſu- praſcripti autores meminerunt:idcirco for- taſſe à Triboniano non reiecta, quoniam a- liam interpretationem recipere poterat, præ ter eam quam Valens ipſe probabat.tametſi

& id Triboniani impietati poteſt imputari: 5o

quandoquidem Suidas ſcribit, eum fuiſſe a- ſeoꝑν ½&ãχeEν/uwGm˖Ʒπ avee W Xeεεασάνe Qπ‚=wo, omnium deorum contemptorem,& præſer tim à fide CHRISTI abhorrẽtem. cui tamen autori uix eſt, ut ego aſſentiendum putem, cùm apud grauiſſimæ exiſtimationis hiſtori cos aliter de Triboniano traditum ſit.

In inſcriptione epiſtlolarum Juſtiniani, an le- gendum ſit anteceſſores, an uerò aſſeſſores, diſputa⸗ tum: ibi quædam de Pandectis Floren⸗ tinis. CAP. XIiI.

NDigeſtorum principio extat Iuſtiniani J epiſtola, quæ mittitur Theodoro, Theo- Philo, Dorotheo, Iſidoro, Anatolio, Tribo-

catur, qua ευννα☚⁵ proconſul. Sed tamen magis arbitror Græcũ ſcriptorem neſciuiſſe Iatinas uoces ad amuſſim deſcribere, nec tan ta omnino illis libris adhibenda eſt fides, ut eorum autoritate potiores nõ ſint rationes: quandoquidem& in eis aliquos errores ſcri ptoris manu cõmiſſos agnouimus: ut mini- mè o᷑νee illud cũ Politiano exiſtimem, ſed potius multis poſt Iuſtinianũ ſeculis de- ſcriptum:ut ineptè faciãt, uel qui tantis cum (ut ita dixerim) ceremonijs illud oſtendunt, uel qui etiam ſeria omittũt, ut uideant. Sanè in anteceſſum dare, Anneo Senecæ epiſtola CXIX. uidetur eſſe in nominibus credito- rum, quod in ultimis uoluntatibus prælega- tum:ut ſuſpicari libeat, anteceſſoris uocabu lum ea tempeſtate in uſu fuiſſe, hocq́; nomi- ne appellatos, qui iura profiterentur.

Explicata Juriſconſulti, Grammaticorumq;

ſententia, quid donum a munere differat. CAP. XIII.

Onũ inter& munus hoc intereſſe Vl-

pianus& Labeo exiſtimauerũt, quod

inter genus& ſpeciem. nam genus eſſe do- num

inter dctun. ffdeuat 3

ndpß dari:qu nuitquorumm bscöfutatul MWdenanũ! 7ccd pactione mexenipde ſemunls acc npausd cen e Corn Fron mieus uelclie iruntzuelmu scatur inde gellatur. Pol ndici quæ do ies⸗lud quoc onatur militib. ulgicrVppia aioné laberet ALrcanus:ſede Vpinno,quoni rolgnikicatn, velutt munerac de WIpianusu vmrefertur,no krreputatCæte ao,neouentun middonum res auendireſpez vvemodo Vall cümaljaliterd Ageneris& p, vobo llludſcie mnus& ſpecien

ulnſtitutionibu

maplebe ſicu ain lignificaun pulum quam Ir natio inte lpaltchmn Vouan elberii änaign