55 D. Andreæ Alciati 56

nus eſſet Vlpianus, non mirũ eſt, ſi noſtram fidem, ſuperſtitionem Judaicam appellauit. quoniam enim primum in Iudæa Chriſtiani fuerant, nomine hoc fuerunt dicti. Hinc eſt quod Septimius Florens in apologetico ca- pite X Xl. oſtendit Chriſtianos a Iudæis dit- ferre:& id non aliam ob cauſam, quam quia Gentiles omnino qualis eſſet noſtra religio ignorabant. Tacitus quoq; hiſt. lib. primo&

uigeſimo, ubi Iudæorũ ſuperſtitiones deſcri 10

pſit: Tranſgreſſi, inquit, in mores eorũ idem uſurpant:nec quicquam prius imbuũtur, q́; contéẽnere deos, exuere patriam, parentes, li beros, fratres uilia habere. quę uerba in Chri ſtianos ab eo contorta ſunt. Idem expreſſius de eis lib. x v. Ergo, inquit, abolendo rumo- ri Nero ſubdidit reos.& exquiſitiſſimis pœ- nis affecit, quos per flagitia inuiſos uulgus Chriſtianos appellat. Autor eius nominis cHRISTVS, qui Tiberio imperitãte per pro curatorem Pontium Pilatum ſupplicio affe- ctus erat:repreſſaq; in præſens exitiabilis ſo- perſtitio rurſus erũpebat, non modòo per lu- dæam, originẽ cius mali, ſed per urbẽ etiam. Idem etiam ſub finem libri ſecũdi: Actum, inquit, eſt de ſacris Aegyptijs,& de ludaicis pellendis:factumq; patrum confultũ‚ ut qua tuor millia libertini generis ea ſuperſtitione infecta, quis idonea ætas, in inſulam Sardi- niam ueherẽtur, coërcendis illic latrocinijs: & ſi ob grauitatẽ cœli interijſſent, uile dam- num: cæteri cederent Italia, niſi certam ante diem profanos ritus exuiſſent. Et hæc quidẽ impijſſimus autor Cornelius Tacitus ſcribit: quibus non abſimilia Plinius Cæcilius eru- ctat libro, qui inſcribitur epiſtolarũ ad Traia num:de Chriſtianis enim loquens, eorũ ap- pellat ſuperſtitionẽ, prauam immodicamq;. Item rurſus:Neq;ʒ ciuitates, inquit, tantũ, ſed uicos etiam atque agros ſuperſtitionis iſtius cõtagio peruagata eſt. Sed& Suetonius, ne ſcio an magis Plinio impurus: is, A& Nero- ne, inquit, affecti ſupplicio ſunt Chriſtiani, genus hominũ ſuperſtitionis nouæ acmale- ficæ. Spartianus quoq; in Caracalla: Septen nis puer cum colluſorem ſuum, puerum ob Iudaicam religionem grauius uerberatũ au- diuiſſet, neq; parentes eius, neq; autores uer berum diu reſpexit. Quintilianus etiam lib. III. Eſt, inquit, conditoribus urbium infame contraxiſſe aliquã pernicioſam cæteris gen⸗ tem:qualis eſt primus Iudaicę ſuperſtitionis autor,& Gracchorũ leges inuiſæ. Ex his igi⸗ tur haud difficulter cognoſcere poſſumus, VIlpianum non de Iudęis, ſed de Chriſtianis intellexiſſe: quod etiam clarius oſtẽditur ex reſcripto, cuius autoritatem citat. Nam cùm diui principes Marcus& Verus, Marcoma nis inferrent bellum, eamq́; ad inopiam per- ueniſſet exercitus, ut aquæ penuria periclita rẽtur omnes, Chriſtiani milites precibus lar giſſimos imbres à Deo impetrauerũt:cumqʒ in certamen prodijſſent, fulmina faciem ho- ſtium perſtringebant: impetusq́; grandinis

eorum animos ita exterruit, ut maximã Ro- manis uictoriam de ſe Marcomani præbue- rint, unam legionem Chriſtiani nominis id impetraſſe, Dion autor eſt, quæ deinde ls- 9αυνοειι dicta ſit, id eſt, fulminatrix. Suidas rem omnem in lulianum quendam myſtem conieciſſe uidetur. Igitur Imp eratores tanti beneficij non immemores, per reſcriptum, Chriſtianorũ dogma confirmarũt, Chriſtia- nosq; accuſari uetuerunt, eiuſdemq; condi- tionis cum cæteris eſſe in honoribus adipi- ſcendis conſtituerũt. Meminit huius reſcri- pti Septimius Florens in apolog. cap. v. Si, inquit, literæ M. Aurelij grauiſſimi lImpera- toris requirãtur, quibus illam Germanicam ſitim Chriſtianorũ militũ precationibus im- petrato imbri diſcuſſam cõteſtatur: ſicutpa- lam ab huiuſmodi hominibus pœnam dimo uit, ita alio modo palàm diſperſit, adiecta ac- cuſatoribus damnatione,& quidẽ tetriore. Igitur in Vlpiani reſponſo legendũ eſt, non diui Seuerus& Antoninus, ſed, diui Verus & Antoninus. nam Aelius Verus unà cum hoc Antonino imperauit, ut eſt apud Capi- tolinum.Simili menda corruptos eſſe textus alijs in locis, ante nos alij admonuerunt.

Aduocatorum honorariũ Luam Pecuniæ 110 ſtræ ſummam non poßit excedere: quid item noſtræ monetæ comprændat aureus, de quo in Digeſtis. CAP. IX.

Vm de aduocatorũ mercede, quod ho-

norarium appellare Iuriſcõſulti ſolent, tractatur, ſolet adduci VIpiani reſponſum, quo traditur, permiſſum aduocatis eſſe pro ſingulis cauſis uſq; ad centum aureos accipe re. Quæ uerba ſolent noſtri temporis luriſ- confulti interpretari, ut cẽtum ducatos, qui noſtro tempore cuduntur, ſignificẽt, quam ſententiã quidam recentiores non probant, nec nos unquã probauimus. Igitur ſcire de- bemus, centum ſeſtertios idem eſſe quod au reus. oſtendit id Tranquillus in Othone, qui Othonem tradit excubanti cohorti diuidere ſolitum, quoties cœna principem acciperet, uiritim unum aureum. quod deſcribens Ta- citus libro XVII. centenos ſeſtertios dediſſe Othonem atteſtatur. Nec obſtat quod luſti- nianus in Inſtitutionib. de libertorũ ſucceſ- ſione ſcribit, pro mille ſeſtertijs unũ aureum computari:quia uel accipiẽdum eſt ex mille ſeſtertijs aureum pro reditu computari: ſic enim lucrifieri cõtinget ex dextantibus uſu-⸗ ris,& ſatis id cõſtat apud Columellam. Vel, quod magis placet, ſenſus legis is eſt, ut cum tẽpore quo lata eſt lex Papia, ditiores eſſent liberti, quam ſub Iuſtiniano, ut ipſemet de- monſtrat: quod lex Papia diſponebat in co, qui mille ſeſtertios poſſidebat, ipſe diſpoſuit in eo, qui ſuo tempore poſſidebat unum au- reum.nec enim diuitiæ Romanorum ſub Ju ſtiniano cõparandæ fuerunt ætatiilli aureæ, quæ Auguſti tempore erat. Igitur dum lu- riſconſultus dicit, mercedem licitã eſſe cen-

lum

nifimam in caieuiſſen p mnardiumpit irnefidem mgnitudo qu molborum opecunii dd neciauudh f endis pecunl uſeſtertia, qu mrur. Memir In Cæcilad. leuri,quod mione, dono inperabſtinn ctquan quan fiaoreizſeuden domeſt ſeſtert nilem ualuiſſe lbricentump ſcquens ſit ſeſt nüm duobust am horum mil generis conſtitt uamillelioræ. dmnũ decem lib mlione reddet tirntur,quatt umnoſtram te dlrepetundan adit non licui pere niſi ul Aunproptercu lepauperem, deitelligamu nie monete equidemmo⸗ dit cuUm eill m

emtemporelu

Tus miſt„ nille loci m