mumichalülätl

quarto: G) olel elebrabanrr huncng

19 Dn incicant.gmmi

ne decurionum ducx oi

conſtat, qui crcenna publicalocabn qiin

erebant qui filcbwutt

jus mulctandinon fabti

aſores ciuitanm quija arionibus ineponerern

conſtat malergumärni

8, qui magibarui mui

on licere mulchmindintionum. C. r neq; delegzviiem qer jiu dcipariquaſi auüm

ordini, quodtamendhnn

r:ut idcirconöcdibien,

nũ.& quilbetci nnd

m iuriſdictionẽ pend-

tQuam qurkinmd⸗

daru commentarſßnoft

z l 1 ſneueatguhit e canckiutimn nal

CapVIT VI.

53

feſſus eſt, diui Iulij cõmentarijs ſe edoctum, ut ea inſtitueret. Igitur legem Papiam tulit, quæ multa capita continebat. Primum eſt, ut ſi quis extraneus hæres inſtitutus fuiſſet, is priuſquam hæreditatẽ adiret, uiceſimam partem fiſco impendere teneretur. qua lege filij& proximiores hæredes non tenebãtur. huius rei autor eſt Dion. Aliud caput erat, ut ſi hæres inſtitutus uiuente teſtatore, uel ante aditam hæreditatẽ deceſſiſſet, fiſco bo- na addicerentur:& hoc ab Iuſtiniano ſubla- tum, titulo de caducis tollendis, nemo igno- rat. Tertium caput fuit, ut quod uir uxori, uel uxor uiro legaſſet, decima parte fiſco at- tribueretur, ſi filios non haberent:& huic ca piti Conſtantini conſtitutione derogatũ ſu- praà oſtendimus. Primũ caput Nerua emen- dauit, ſed non omnino ut dignum erat. Tra- ianus eo ſolùm teneri ſtatuit alia familia ge- nitos hæredes: quod decretum Cæcilius in panegyrico plurimis uerbis collaudat. Cæ- terùm Gratianus Imperator in totum uiceſi mam ipſam ſuſtulit: quod in gratiarũ actio- ne Auſonius affirmat. Hinc eſt quod Iuſti- nianus ait, uiceſimam hæreditatis de Repu- blica receſſiſſe. cribit Pomponius de origi⸗ ne iuris, primùm Aulum Offilium de legi- bus uiceſimæ ſcripſiſſe. Addit Capitolinus, Marcum Antonium philoſophum deuiceſi hæreditatũ leges tuliſſe. Additum fuit illi le- gi aliud caput à Tiberio Cæſare, quod Clau dius antiquauit, ut eſt apud Tranquillum. Ex his autem non dubito, quin Accurſij er- ror intelligatur, qui caduca bona in bellis ci- uilib. idcirco attributa fiſco tradit, quia ho- mines occidebãtur:cùm tamẽ ſupra ex Dio- ne, propter impendia bellorum latam legem illam oſtenderim.

Reuocata ſub incudem interpretatio l. gre- tionum. C. de iur. delib. CA P. VII.

Retionum ſcrupuloſam ſolennitatem

hac lege(inquit Theodoſ.& Valent. Cæſs.) amputandam decernimus. Dubitaui quandoq;, quid dictio tam inſolens ſignifi- caret: tãdemq; illud placuit, ut intelligamus derogari ſolennitatibus, quæ in hæredirtatũ aditione ſeruabantur. Creui, inquit Feſtus, ſignificat hæreditatẽ adij: à uerbo creſcere, & cernere. Cicero ad Atticum libro epiſto- larum undecimo: Literas tuas accepi pridie Nonas Febr. eoq; ipſo die ex teſtamento cre ui hæreditate. Sed& idem rurſus: Galeonis hæreditate creui: duco enim cretionẽ fuiſſe ſimplicem, quoniam ad me miſſa eſt. Idem ad Dolabellam: Ate peto, ut me hanc, qua- ſi falſam hæreditatem alienæ gloriæ, ſinas cernere. Igitur arbitror, non aliud eſſe cre- tionem, quam aditionem. Cum ergo obſer- uarentur in adeunda hæreditate ſolennita- tes quædam, eas Imperatores hac conſtitu- tione ſuſtulerunt. Cæterùm quænam ſolen- nitas hæc eſſet, haud facilè dictu eſt: niſi ex lege Papia introducta fuerit, cuius ſuprà me

Diſſ punctionum lib. III.

10

20

30

4⁰

50

60

54

minimus:mortuo enim teſtatore ſtatim hæ- reditas adiri non poterat: quare dies non niſi ab apertura tabularum cedebat, quod per Iuſtinianum emẽdatum fuit. Sed& hac in re Iſidorum pro malo autore ipſe non du- xerim. hic etymologiarum libro quinto, ca- pite uigeſimoquarto, totam hanc rem ſicex- plicat: Cretio eſt certus dierum numerus, in quo inſtitutus hæres aut adit hæredita⸗ tem, aut finito tempore cretionis excludi- tur, nec liberum illi eſt tempus ultra capien- dæ hæreditatis. Appellata eſt aà decernendo, id eſt, conſtituendo, quòod hæres debeat de- cernere: utputa cum ſic ſcribitur, ille hæres mihi eſto, additurq; intra dies tot. Adeun- darum autem hæreditatum ſtatutus erat cer tus dies,& ultra cretio non erat& ë. Igitur ſecundum ſupradicta accipi debet. Et Pli- nius Cæcilius epiſtola ad Traianum: Julius Largus rogauit me teſtamento, ut hæredi- tatem adirem cern eremq;. In Codice Theo- doſiano uidetur cretio ſolennitas eſſe, quæ in hæreditatibus inteſtatorum locum ſibi ha beat, ne legi Papiæ fraus fieri poſſet.

Nouo intelleclu declarata I. generaliter. 5. n ff.de decurionibus diſputatumq; quid ſit udaica ſuperſti⸗ tio:& de uictoria auerſus Marcomannos, Chri⸗ ſtianorum precibus impetrata.

* CAPVT VIII

Os qui Iudaicã ſuperſtitionem ſequun tur, diui Seuerus& Antoninus hono-

res adipiſci permiſerunt:ſed& neceſſitatem his impoſuerunt, qua ſuperſtitionem eo- rum non læderent. V erbahæcVlpiani ſunt, titulo de decurionibus: quæ quantum Ac- curſium, Bartolum& cæteros torſerint, il- lud argumẽto eſt, quòd cum alibi legiſſent, Iudæos omnibus honoribus arceri, hocau- tem reſponſo uideatur concedi: in eam ſen- tentiam deuenerunt, ut reſponſum iſtud ſit correctum. quo nihil putidius ferepotuit di- ci. Quapropter ut nos ueritatem ipſam om- nibus notam faciamus, illud ſcire conue- nit, Vlpianum ipſum à Chriſtiana religio- ne fuiſſe diſcordem, ethnicorumq; deos cd- luiſſe: floruit enim Alexandri Imperatoris temporibus. Aelius Lampridius: Alexan- der, inquit, Paulum& VIpianum magno in honore habuit: quos præfectos ab Helio- abalo alij dicunt factos, alij ab ipſo. nam& cõſiliarius Alexandri& magiſter ſcrinij fu- iſſe perhibetur VIpianus: qui tamen ambo aſſeſſores Papiniani fuerunt. Idem etiam au- tor eſt, neminem ſolùm admittere Alexan- drum confueuiſſe, præterpræfectum ſuum, & Vlpianum,& aſſeſſores ſuos: quos pro- pter ſummam iuſtitiam ſingulariter dilige- bat. Igitur tempore quo VIpianus uiuebat, nondum recepta erat CHRISTI fides. Primus enimlmperator Chriſtianus fuitPhi lippus, longè Alexandro poſterior. Cum itaque à cHRLSTI traditionibus alie-

ce 4

J.j. C. de cadu⸗ tollend.

I. generaliter. 5. fi. ff. de decurios