In l. aut fa⸗ cta. g. fin.

In l. aut fa⸗ cta. 9.j.

3 D. Andreæ Acciat.

circùm immittere,&(ut ſimpliciter loquar) eis ad nos acceſſum hucpræſtruerep rohibe mus: ſuggerentes procuratoribus noſtris, et populorum magiſtratibus, ut quam protuli mus, noſtræ huic iuſſioni obediant: illudq́; ſi bi proponant, non minorem ſubditorum ſe curitatis curam nobis eſſe, quam corum uel beneuolentiæ, uel obedientiæ ſit. Si quis au- tem uerba deſiderat, hæc ſunt: AU bᷣεσ A Sas⁴σσφ ενν T ꝗx Bibuu ENüro. εανκέια νq e oe l⁴Ooνν d ovTp 2x 6S,622e T2 e7cpav 52d TreR T niep 6 bal- D ονιμν εμμκ⁹ειαeν.0εαμκ⁹‿G Bix ναν o cos ex- KxOνεερινο, ps— Faluenp n6duseaν, Sdas Aa, xορερσ,—eiy d‿τe νι⁵ς Ʒνο abodbp, arrxy- P⁴οενν πνονννiο Qα u)oig elydp, u eluοονννρ τἀντννμάν‿ ᷣ Qπένσιν,εέαετν ⁵τν/⁷πσ e* εμρνν ASXO A6Le4c9, 5009 K A Wvouxo νρνκρρι σαεεε. Et huius conſtitutionis exemplum retulimus, ut inde cæteri cogno- ſcant, quantũ fidei adhibendum ſit illi, quiſ⸗ quis fuit, qui, quæ plurima in Digeſtis lu nt. reſponſa Gręca tranſtulit in Latinum. Sanè conſtitutio hæc ex Pandectis Florẽtinis ac- cepta eſt.

Decipi in deciſtonibus litium etiam peritos, ob humaniorũ literarũ imperitiam:atq; ibi inſtauratu luriſcon ſulti reſponſum, tit. de pœnis. CAP. XVII.

Vm duo puerialeam luderent, atq;, ut fieri ſolet, iurgio orto, quod in regione

aluei rectè diſpoſitã tabellam alter negaret, paulò iracũdior alter, temperatorio cultro, quem ſecum de ludo literario forte attule- rat, colluſorem percuſſit, ita ſupra pubem, ut ſtatim& eueſtigio moreretur. quæſitum eſt, qua pæœna puer plectendus eſſet. reſpon di, non ultra exilij ultionẽ co?ẽrcendum: at idex Homeri carmine αα‿. I. quod Clau- dius Saturnius in tit. Digeſtorũ de pœnis, al legat: quamuis in uulgatis codicib. uitio ſcri ptorũ nihil legatur, quod ad rem faciat. Ver ba Iuriſconfulti ex antiquis codicib. ita repo nenda ſunt:Euentus ſpectatur ut in demen- tiſſimo quoqʒ facta(quanquam non minus lex eum, qui occidendi hominis cauſa cum telo fuerit, q́; qui occiderit, puniat)& ideo apud Græcos exilio uoluntario fortuiti ca- ſus luebantur, ut apud Ppræcipuum poëẽtarũ ſcriptum eſt:

Evd' ρε τυτνο& oeν νπν-N, Oo

Hyœ eꝑ Oεμμινπτεοό Mυz ⁵αxασiνς εσ Awfs,

Hxν 5r&πσϑ reατπνν Aεμέμρι⁴α⁴αν⁹σ

NK SX EHeAGp, d—' asꝓxνννλιοινmασ*νννεeig.

In ueſtras puerum ex Opoẽnte Mencqtius ædes

Ae duxit, cædem quoò fugi propter amaram,

Tempore cum fatuus genitum Amphidamante peremi

Inuitus, propter talos cum incanduit ira. Nec quicquã obeſt, quòd Homerus inquit Sx ε⁵εανꝶν id eſt, inuitus: quoniã nemo ita per cutit, ut inuitus percutiat: ſed accipiendum eſt, uel quòd poſt iracundiæ calorem pœni- tuerit, uel quòd non exiſtimabat eum ex tali uulnere periturum. quod maxime in noſtro

10

20

30

4⁰

50

60

caſu fuit, cum ex genere cultelli cõiectemur mentem nolentis occidere: is quippe armo- rum appellatione non continetur, quod& exiſtimauit Aretinus. Sed& huiuſmodi ho micidia fato plerunq́; imputantur:nec Cor- nelia de ſicarijs puniuntur, niſi alijs delictis aggrauata ſint:nam tunc rei ſummo ſuppli- cio afficiuntur.

In tit. depoſiti, duo reſponſa emaculata:

& quid ſit troppima. CAP. XVIII. Egem, Publia, quæ ſub tit. depoſiti‚eſt,

nõônihil inemendatam eſſe cum dubita- rem, placuit cum antiquis ſcripturis uulga- tas conferre. In his ita legere eſt: Lucius Ti- tius ita cauit, EXx Bop, Cto e d⁰)o Mauxube- uus, ⁊x πνϋ αρμια—πν ακρ ννμs:2aeο eic, Taure Touu e u εννραυeτ, ⁵ 2εοmλέόω ς νπνπμ an, 2 Tuνεεειν Nopurnoa ur 20ꝑ&xASu9 gvce eœεεν εμανmοσ ⁶εονιν reorx,ννα&ς έiα 2 A& Aο- bgeixν ‿ευνννο ε Ʒρ˙νεs. quæ uerba ſic Roma⸗ ne transferas: Accepi,& in rationibus depo ſiti relatũ habeo, ut perſcripti argenti ſeſter- tia quad raginta omnia facturus, ut conſen- tio,& ut firmiſſimè promitto ſecundum ſu- praſcripta: quibus conueni me fœnoris no- mine daturum in unumquenq; menſem tibi pro ſingulis libris obolos quatuor, donec omne argentum reddidero. Quæro an uſu- ræ peti poſſint. Paulus reſpondit, eum con- tractũ, de quo quæritur, depoſitæ pecuniæ modum excedere:& ideo ſecundum cõuen tionem uſuræ quoque actione depo ſiti, peti poſſunt. Legendus autem eſt hoc modo iſte paragraphus:qui cum Græca cautione con ſcriptus eſſet, Accurſ.nihil admonito, cuius eſſent ineptæ illæ translationes, tanquam lu riſconſulti ipſius fuerint, eas interpretatur: cum tamen nemo, niſi planèe d*αναοʃο, ſit, qui impoſturam lectori fieri non animaduertat. Sed& ſequens paragraphus ita legendus ui detur: Titius Sempronio ſalutem. Habere me dà uobis plus minus xX.& diſcos duos, ſac cum ſignatum, ex quibus debetis mihi x. quos apud Titium depoſuiſtis: item quos trophimati decem: item ex ratione patris ue ſtri decem,& quæ excurrunt& ẽ. Significat autem trophima hic, ut arbitror,(εριmQνε⁶ρεαο† id eſt, mercedem ipſam& precium nutrica- tionis,& id ferè quod uulgò preciũ duode- næ dicimus: poteſt Latinè dici nutrititium, ſicut plurali numero nutrititia, nutricũ mer ces:à qua uoce nec Vlpianus Juriſconſultus ſe abſtinuit. Oſtendit igitur Titius hac epi- ſtola, habere depoſitũ, ſuper quod inter cæ- tera ſibi debeantur decem, quos trophimati debebat Sempronius. νέιν ſignificat ale- re, sν τ᷑πηι‿αμμα nutricationem: ut non om nino damnandus ſit Accurſius, qui id inge- nue faſſus eſt ſenon intelligere:& non ſatis recte alij faciant, qui neſcio quid hic de ciſti- phoris inculcant: quod, mehercule, tantum ad rem facit, quantum, quod dicitur, in len- te unguentum. L. ult,

58

uomindentum aitAccurſ qu anno einitum: du qpodin lur aurnuncidquo aumeſt:quorũ! ahoquidem lus do albus,nonau mmipptempus hte obngũ ellet in alcqweätiannoint an conſulviantt alauerba, inob nlas perlonasj anlerint&é, quap nurtbaaliterintell enpos lgnilicar apderſtimatur, aredtor ex primo uäente in poſſe amum ueluigin atabeatius Uend poleebionem del wüptgtorisarbi

ialeulo cenſeriI

arbondeteſtantt

lentas eteſ

nlgſuchfimſina „AMamhüneſüut anlülts Nlpis de dipuer flio mortuo, vien m datorisinne