4 4 Andr —. 1 118I

cum id ſcrupulo omni careat,& ita in cto eueniſſet, ut etiam cohæres eſſet. acci- dit autẽ fictis nominibus:nam res in Parche nio Titi Imperatoris ſeruo reapſe cõtigerat. Is autẽ eſt Parchenius, cuius& NMartialis me minit, cõſcius cum Entello& Stephano ne- cis Domitiani:cuius rei Trãquillus& Dion ſunt autores, ut facilis deprænſu ſit error, cum in Digeſtis Tiberius tradatur, quem in Inſtitutionib. Titium caſtigatius appellant. Quod autem dicitur, Semproniũ in partem hæreditatis admitti, intellige eam partem hæ reditatis, quæ Titio applicanda erat: alioqui Sempronius ſuum ſemiſſem omnino habi- turus erat, tanquam cohæres.

Subrepta ciuitati Pecunid, quæ adlio compe-

tat: conciliata duo reſponſa, quæ aduerſari ſimul uidebantur. CAP. III.

M Arcellus quoq;ʒ in titulo, ad I. uliam peculatus: Qui, inquit, de re ciuitatis aliquid ſibi ſurripiat, conſtitutionibus caue tur, peculatus crimen committi,& hoc iure utimur& ẽ. Cui reſponſo contrarium affer- tur aliud Papiniani: Qui ob pecuniam, in- quit, ciuitati ſubtractã actione furti, non cri minepeculatus tenetur. quos obices dum re mouere quærit Accurſius, mera ægrotan- tium ſomnia affert.In antiquo exemplari ita refertur: Ob pecuniam ciuitati ſubtractam, actione furti, necnon crimine peculatus te- netur. Ceſſat itaque hic omnis diſſenſus,& concors fit Marcello Papinianus,

Ex Græcæ uocis defeclione Caius, qui abſurdè loqui uidebatur, reſti⸗ tutles. CA P. IIII. Ed& Caius libro trigeſimotertio, ad edi ctum adducitur, in Il. licet, de uerb. ſignif.

cxæ Alciati.

10

30

Qui licet, inquit, inter geſta& facta uidea- 40

tur quædam eſſe ſubtilis differẽtia, attamen nihil inter geſtum& factum intereſt,&ẽ. Quæ, quæſo, differentia hæc eſt? qui modus loquendi? In eo codice Græca dictio textui inſeritur, hoc modo: Attamen(æτννενενs, nihil intereſt inter factum& geſtum.ſignifi cat autem illa uox, quod abufiuè dicimus:& hoc uel maximè propter leges municipales eſt notandum,

Supellex unde dicla, emendatum Vlpiani reſponſum. CAP. V.

J Lpianus de ſupellectili legata: Labeo ait originem fuiſſe ſupellectilis, quòd olim his, qui in legatione proficiſcerentur, locari ſolerẽt, quæ ſupellectilis uſui forent. Inemendatus eſt codex, qua ex inſigni nota uidetur Juriſconſultus ineptè loqui: quam- obrem cum ueteri noſtro codice reponas,

50

locari ſolebant, quæ ſub pellibus uſui fo- 6o

rent: ut ea ſit ſupellectilis etymologia. Quo autem ſenſu capiendæ ſint hicpelles, nemi- nem latebit, qui Iulium Cæſarem in com- mentarijs legerit.

Dee ſſe integram legem in tit. de probat. qua

propter à nobis in integri reſtitutã. CAP. VI.

Nultima lege, titulo deprobationib. quæ

lex Iuriſcõſ. Serbidio Scæuolæx tribuitur deeſt in fine huiuſmodi reſponſum, quod pa ragraphum uulgo dicimus. Si ancilla fuerit, ad libertatem perductã non uideri, neq; per fideicommiiſſi relicti ſibi probationem, nec quòdalimenta ſint uti nutrici præſtita. Sub- ſequitur deinde alia lex hoc modo. Idem lib. II. ad Maſurium Sabinum: Cõmemoratio- nem in chirographo pecuniarũ, quæ ex alia cauſa deberi dicantur, factam, uim obligatio nis non habere. Quæ uerba cum apponere dubitaſſem, ne maledicendi anſam preæſta- rem calumniatoribus ut ad ſcriberem, perpu lit, quoniam ita quoq; ſcriptam eſſe in anti- quiſſimis Florentinorũ Pandectis, quidam mihi retulerunt.

L. nõ hoc. C. unde legit. haclenus regulis iu ris repugnaſſe, nunc à nobis emendata, nõ æquè. Cap. vll.

Elebratiſsima eſt Impp. Diocletiani&

Maximiani conſticutio, in tit. qui in Co dice Iuſtin. eſt, unde legitimi,& unde cogna ti, quæ in uulgatioribus lib. his uerbis anno- tatur: Non hoc, an tenuerit quis res hæredi- tarias, nec ne, ſine uoluntate acquirẽdæ libi hæreditatis, quærẽdum eſt, ſed an admiſerit hæreditatẽé, uel bonorũ poſſeſſionem. Quod quidem reſcriptũ, ſi ita legatur, non ſatis ido nea ratione adduci uidetur, dum potiſſimũ negat id eſſe inquirendum, an quis res hære ditarias tenuerit ſine uolũtate ſibi acquiren- dæ hæreditatis, nam cum hæredicas adeatur uel ſolo animo, qui extrinſecus ex aliquo fa- cto innoteſcat:ſi probetur aliquem res hære ditarias tenere cum animo acquirẽdæ hære- ditatis, nonne ſatis conſtabit eum eſſe hære- dem: ſicut ex contrario, ſi probabitur abeſſe uoluntatem adipiſcendæ hæreditatis, proba bitur ex eo actu non adiuiſſe. cur igitur non quærendũ eſt, cùm idem ſit, uel id quærere, uel illud, an admiſerit hæreditatẽ, bonorùm ue poſſeſſionem:? Quamobré cum de ueræ lectionis incolumitate dubitarem, conſului antiquos codices:& non ſolu m, quem habe bam ipſe, id genus unum, ſed etiã alios, qui mihi paulò uetuſtiores Accurſio uiderẽtur: in his reperi aliter legendum eſſe illud reſcri ptum,& uerba illa, fine uoluntate acquiren dæ ſibi hęreditatis, eſſe cancellis inducenda, quoniam ſuperfluant,& abundent: quippe exiſtimauerim pro gloſſemate ab aliquo Ju- riſperito ſ uperappot ita, quæ dein ab imperi tis in ipſo cõtextu recepta fuerint. Cæterùm nõ uulgatæ ſolũ lectioni, ſed& noſtræ huic

—2....„ J. de ra declarationi obſtat Bartoli, aliorumq́; argu- I1 hærcd,

mentum, quo probare contendunt, reſpon- ſum id iurenon conſiſtere: ſiquidem ſidela- tam Titio hæreditatẽ dicamus, probato eum res hæreditarias tenuiſſe, cõſtabit eſſe hære- dem:quòd ſi non delatã dicamus, etiã quòd

admi

Pqoicode hercdirula

c I05 mndum adij reiploiulec locedibcom

/ cognatl Il d. 5. dell

oniſit ocl do delenc

I dun pub

ale, luam 4

Jlege, cum le lub ipllus Iiconlultus de d wmalterflloe , inquit ſiſi mcondictio el nn quem collo quo meo exen 1 pf d peritur: anel

umcondiction

reedicipoteſt: 05 imeeliggitur, ruerirExquib daum intelligere nem dari:& tam hefuitſentéria guatmnligiuiid

Äproparte con

.„. 15 0 umeſt nam&n 1

bos Uerbis conu

ondictionemdh alonem hancac inenntum dar ſdeationẽ: Neci ſeretis cumren n ransferri d doneprodimidi- ltransfertun, lätera res in