4 Rom. d. l. ſicã

dotem.

b l. in bemus C.

de teſta.

c l. uel ſingulis. de unlg.

d l. Titia.. Seio libertis. de le⸗ g4. ij.

e Socin. conſil. cxl. in j.

flj ſitabu. teſt. ext.

g Corn. conſll. cccxx. in iiij.

h c. ſi pater. de

teſta.

i Bart. I. Gallus.

in prin.

k l... ſin autẽ.

de hær. inſtit.

1 d. l. uel ſingu⸗

m.j. ſed ſile⸗ gi. de his quæ in teſt.

n Ruay. in tract.

ſabſtit.

0 l. fin. C. de in⸗ ſtit. Curt. con ſil.v.

p Socin. conſil. lij.col. vj.

2 D. Andrcæ Alciati 8

caſum omiſſum fiat extenſio. Et Pontanus* in fideicõmiſsis quidẽ fieri cenſuit, quòd in eis ſola teſtatoris mens obſeruetur:in ſubſti- tutionibus uerò non idem eſſe, quòd hæ ex- preſsis uerbis concipi debeantb. Quapro- pter, inquit, uidemus, ſi pluribus hæredibus ſcriptis aliquis poſt mortem omniũ directò ſubſtitutus ſit, non uidentur inuicem hære- des ſubſtitutic,&tamen in fideicõmiſſo poſt mortem omnium relicto aliud eſt a, in quam ſententiam Dyn. Paulusq; Caſtreñ. conceſ- ſit. Idem& Socinus quodam reſponſo? cen- ſuit, hoc potiſsimum argumento uſus, quòd hæredi, cuius nomen inconſultò deletũ eſt, prætor bonorũ poſſeſsionem non decernit: quia ex coniectura tantũ conſtat eum hære- dem f. In aduerſam penitus ſententiã alij iue rer, potiusq́; adiuuãdam extenſione directã ſubſtitutionẽ, quàm obliquam cenſuerunt: fauorabilior enim directa eſth, meritò beni- gnius accipi debet. Nam& Bartolus facilius extendi ad caſum omiſſum conditionem in erſona inſtituti credidit, ́; in ſubſtitutioni- bus extendaturi. Sed has ego opiniones àue ritate longe lateq;ʒ abeſſe arbitror: cùm enim omnis ultima uolũtas à mente teſtatoris pen deat, non uidetur inter hos caſus probabilis eſſe differentia, ſolumq́; id erit obſeruandũ, an mens illa aliquo modo ex uerbis accipi poſsit k. confutanturq; maximè ex prædictis axiomatis, quibus apparet non recipi cõmu niter huiuſmodi diſtinctionẽ: quinetiã uete/ rum probatiſsimi nominatim eã repudiaue- runt, ut Bal. Alex. Aret. Iaſ. Nec uerũ eſt in fideicõmiſſo poſt mortẽ relicto cenſeri hære des inuicẽ ſubſtitutos, niſi nõ ſolùm poſt o- mnium mortẽ, ſed etiã in tota hæreditate ſub ſtitutũ ſit: nõ enim poſſet tota hæreditas per eum, qui ultimus moriat᷑ reſtitui, niſiad eum peruenerit: perueniſſe autem nõ potuit, niſi inuicem factam ſubſtitutionẽ proponamus. Nulla igitur inter ſuhſtitutionẽ fideicõmiſ- ſumq; hoc caſu eſt differentia. Nec me mo- uet, quòd ex coniectura prætor bonorũ poſ- ſeſsionẽ hæredi ſcripto, cuius nomen incon ſultò deletum eſt, non decernit: quia ſatis eſt ei iure ciuili prouiſum eſſen, coniecturamq; in hoc ſufficere: prætorij enim edicti uerba huic nõ cõueniebant, quibus ei, qui ſcriptus eſt, bonorũ poſſeſſio datur: at hic ſcriptus nõ dicitur, cùm nomen eius deletũ ſit. Secundo quęritur, an ſubſtitutus poſthumo, caſu quo ille moriatur, cenſeatur etiam ſubſtitutus, ſi nõ naſcatur? Et in uulgari ſubſtitutione cre- brior eſt ſententia, huiuſmodi quoq; caſu uo catum cenſerin. Siigitur teſtator filiũ, qui ſi- bi naſcetur, hæredẽ inſtituit,& ſihæres erit, & impubes deceſſerit, Caium ſubſtituit, nõ nato filio Caius admittetur, idq́; ex ueriſimi li mente inductũ eſt. In ſubſtitutione uerò fi deicõmiſſaria idem quoq; Socin. reſponqdit, cũ nulla ratio differẽtię afferri poſsit?. Quod enim teſtatorẽ mouit, ut caſu quo adita hære ditate filius decederet, ſubſtitutũ cęteris præ

10

30

4⁰

50

60

ferret, idem& mouere ueriſimiliter debuit, ſi filius nõ naſceret᷑: nam, ut inquit Deciusa, quod poſtea re cœpta permittitur, à princi- pio quoq; permittendũ eſt. In quã ſententiã & nos quoqʒ tranſeundũ putamus. Imò etiã ſi filius naſcat᷑,& hæres eſſe nolit, adhuc ſub- ſtitutioni locũ eſſe arbitramur: eadem enim ſemper ratio mẽtis ſubeſt. Audentius reſpõ- dit Bontanus, ſubſtitutionẽ ſi filius in rerum natura nõ eſſet, ad caſum quoq; producendã quo uiueret,& impubes decederet. Tertio dubitat: Teſtator inſtituit uario modo poſt- humos tam maſculos quàm fęminas:deinde poſthumis, ſi omnes in pupillari ætate more rentur, amitam ſubſtituit: unus tantũ poſthu mus natus& impubes mortuus eſt, an ada- mitam pertinebit hęreditas, an ad matrẽ, quę filio inteſtato legitima eſt hæres: Et Oldr. re-

ſpondit‚amitam excludi, cùm in caſum plu-; Olcra. un rium naſcentiũ ſubſtituta ſit, unde uno tan⸗ ealj

rum in lucem edito, caſus pro omiſſo eſt: qd maximè fauore matris ſtatuendũ eſt, neà lu- ctuoſa filij hęreditate reijciatur, cùm ęquum nõ ſit tacita cõiectura eam priuari:& in hanc ſententiã pleriq; trãſiuere. Sed uerior eſt ad- uerſantiũ opiniot, ex Pauli reſponſo, qui his uerbis, cæteri omnes filij filiæc; meæ exhęre des ſunto, rectè unicum filium exhæredatũ ſcribitu. Nam etſi nullus natus eſſet, prædi- cto caſu receptius eſt? ſubſtitutæ amitæ locũ futurũ, idq; etiã in matris damnũ, dum omni no tacita non eſſet uulgarisſubſtitutio, quan to magis unico nato,& ante pubertatẽ mor- tuo, excludi non debetrex mente enim teſta- toris apparet, matri ipſi prædilectam fuiſſe amitam Y. Quod& in ea ſpecie à me reſpon- ſum eſt, cùm in inſtitutione teſtator ſe unum uelplures qui naſcentur, inſtituere dixiſſet: quamuis enim in ſubſtitutione ſubijciatur, & caſu quo omnes moriãtur, intelligetur ta- men unus uelplures, ſecũdum inſtitutionis formã, à qua declarationem ſubſtitutio acci/

it?. Quarto hæſitatũ eſt, cùm teſtator iuſ- ſiſſet, ſi filij abſq; maſculis morerentur reli- ctis fœminis, hæreditatẽ ſuam in partes tres diuidi, ex quibus una fœminis daret᷑, duæ Ti tio& Sempronio,& cõtigiſſet ut hi filij abſq; maſculis fœminisq; decederent, num ſubſti/ tutioni locus eſſet? Et Decius reſpondit nõ eſſe, quia deficit conditio, cùm nec fœminas quidem ſuperſtites filij reliquerint. At alij a- liter crediderũtb, propter mentẽ teſtatoris:in quã ſententiã& ego pedibus eo.Si enim uo-/ luit teſtator Titium, Semproniumq;, etiã in neptum ſuarum damnũ admitti, quanto ma-

is eis non natis& omni hoc damno ceſſan- ter Nam& Angelus non diſsimili quæſtio- ne cùm omiſſum eſſe hunc caſum ui uerbo- rum præfatus eſſet, non tamen ſe audere ad- uerſus ſubſtitutos iudicium ferre dixit:quo- niam recti cõſcientia abſterreretur, ne cõtra uoluntatem defuncti reſpondeat, quæ in cõ ditionihus primas partesſuſtinet. Quinto in hac quoqʒ ſpecie nõ parum altercatum ſuit:

Teſtator

Decuuconſl

fe mine Ilato. culsfiläbu ſccenſendus nüſentriaine bceufoli hripobsint. ubtt ſi ſide ndum dem dumworile feteſtiuendh lbllus cone Ltoodebeate del dt:quoniam 3 luid quod uo

ſadiponere. ſrautnonpe aquipollens⸗ wieratdeeo, Amutrem p 1 W quiquo: tici wnelt“ Sec den lmihiuicen condition wnempequ as dent clarun fißt glequäfacit Mduit quia, dguoade aalddiaiure