Uorab

8 Wilem

mn ediw

npromore Ad

ntt p hiinehe bralen, d luiaduerf ncd Auoc” llem dll. pater Seut lg gelegi, l na. de cond. duthiadmme iii. mittan, d. 5.& quid ſt 18 tabets:ſimg 4 ian ſn. c.

. 5 r Adixim nin ſd de inſtit. et ſub

produi. di gocin. conſl

clviij.

metiameſtectudeln

leuentũ et utdiemal

natura fui cädinen

ud eſt lubſtintio g

tio. Expretiio iiun

nõ excludt quoni

Acogitatũfuiſſeteamd

ue exprelſurũſuiſe.-

vontineat uulgaréeii

Luoduulgri pupllui

eipicit: merito igtunin onſil.clxxx-

opter paternipupiluniui.

ctionem, hæc intenpte

1& ſiuoluitteſtuottm hh te

hæreditatem rointk tiae 4 3

ertinere multo magil

rre credendum eſſlſpen. de nent.

Adde ecim, quoiunſpi.

contineat, Aiquo iij 9. f. de li⸗

itur:conditio enimih er.& poſth.

rit, poteſtineligi im

dita hærecitate aplhli

t ſpes ſubſtttuti qut

iſt nudauoluntuer,

inere, ſentemtümfe

leus& ueterès in flus apa⸗

apoſt eum nmſtxexditi

t: quorum nuantn

d eſt reſpondereem dd I.fin. q.

rati clilxxiij. C. de

ternæ hæreditali- llere. Dnſt lſceant q. lf.

forude 4 euidol,... imilis ſim elar. Lquadiu.

citu e d w theritnton deac.hær

27

differt, ſinubere non potuerit: nolle enim& non poſſe, perq́; diſsimilia ſunt*:& tamen in ſubſtitutionibus conditio, ſi hæres eſſe no- luerit, intelligicur, uel non potuerit:& uice uerſa b. Sed reſpondendum eſt, hos caſus ex pręſumpta teſtatoris uoluntate abſimiles nõ eſſe. Cuùm enim de ſubſtitutione uulgari aga tur, per quam ipſi teſtatori ſucceditur,& ſic de eius fauore tractetur, ueriſimile eſt, quod de altero expreſsit, ad alterum quoque, cùm eadẽ ſubſit ratio, trahi uoluiſſe. Quapropter ſi appareat teſtatorem non ad teſtamenti ſui fauorem attendiſſe, ſed ad hæredis pœnam, aliud dicendum eſſet: ut in hac ſpecie, Titiũ inſtituit,& ſi Titius eiusq; filij nollent nomẽ & gentilia teſtatoris inſignia deferre, ſubſti- tuit Caium: ſi is Titius liberos nullos ſuſce- pit, unde non potuerunt nomen& inſignia deferri, nunquid ſubſtitutus admittatur? Et Socinus reſpondit, ſubſtitutioni locum nõ eſſe, quoniam is caſus diſsimilis ſit,&de pœ- na agatur. Quæ tamen deciſio penes medu- bia eſt, cùm ex natura conditionis appareat, fauorem ſuum, ſiue ſuæ familiæ, in animad- uerſione teſtatoris fuiſſe,& ideo nomen& ſtemmata geri uoluerit: quòd ſi in hoc Titiũ cum liberis decedentẽ grauauit, quanto ma- gis caſu quo ſine liberis decederet? Et ex his in alia quoq; quæſtione quid ſentiendum ſit, diſcerni poteſt: Teſtator inſtituit uẽtrem u- xoris,& ſi maſculus naſcatur,& in pupillari xætate decederet, ſubſtituit 8emproniũ: ſi na- ſcantur fœminæ, inſtituit eas in cœcx. au- reis: uenter nihil peperit, nunquid ſubſtitu- tus admittetur: Ex facto conſultus Alex, dre ſpondit, ſubſtitutum non admitti,& hunc ca ſum omiſſum cẽſeri, cùm altero caſu naſcen- tium fœminarum Sempronio nihil relique- ritẽ. Ego hac in reuereor, ne ſentẽtia eius ue-

de uerb. ſignif.lib.) 1

10

20

30

ra non ſit:pupillaris enim illa ſubſtitutio uul 40

garem cõtinetj: unde non nato maſculo, po- tuit teſtamentũ à ſecundo gradu, id eſt, à ſub ſtitutione uires aſſumeres,& ideo hic caſus nõ uidet᷑ omiſſus eſſe. accedit defuncti mẽs, qui fœminis ſolum Ccc C. reliquit, quoniã reliquum hæreditatis ad ſubſtitutũ pertine- re uoluit.& licet particularis inſtitutio, ſi a- lius hæres non ſit ſcriptus, legis diſpoſitione ad ius uniuerſale trahatur, cùm tamẽ uniuer ſalis ſubſtitutus hic adeſſet, ipſe admitti de- buit,& fœminis præferrib, receptumq́; Bal- di autoritate eſt, etiam qui ex tacita uulgari ſubſtitutione uocatus eſt, in re certa inſtitu- to præferendum:. Sed iterum tandem obijci tur: Cõmuniter recepta eſt ſententia, ſi quis filio impubere hærede ſcripto pupillariter Titium ſubſtituit,& ſi Titius quandocunq; ſine liberis decedat, Titio ipſisempronium, mortuo Titio uiuente pupillo, Semproniũ pupillo hęredem fore*:ex qua apparet, Sem pronij ſubſtitutionẽ factam Titio,& ſub cõ- ditione deficientium liberorũ, ad caſum pe- nitus diſsimilem trahi, tum reſpectu perſo-

næ, quia pupillo ipſi ſucceditur, tum reſpe-

50

60

78

ctu conditionum, quia etiam ſi Titius cum li beris deceſſerit, nihilominus erit ſubſtitutio ni locusl. Sed reſpondendũ eſt, hunc caſum nõ omnino eſſe expreſſo diſs imilẽ: hec enim uerba, Quandocunq; deceſſerit ſine liberis, uerborum compendio uulgarem quoq; ſub ſtitutionem continent: unde Titio præceden te, caput illud, ſihæres non erit, dicit᷑ eueniſ- ſe, meritò ſubſtitutus ceu hoc caſu uocatus admittitur. Verum igitur nõ eſt, ex perſona diſsimilitudinem ullam eſſe. Ex conditione quoq; diſsimilitudo non eſt:quia cùm ſecun dus gradus morte Titij peremptus ſit,& cõ- ditiones in illo adiectæ perierunt, perindec; eſt, ac ſi Semproniũ ſolum pupillo teſtator ſubſtituiſſet“, nec ulla cõditionis illius ratio habetur. Quod& hac ratione confirmari po teſt: appoſuit enim teſtator illam conditionẽ in Titij fauorẽu, ut ab inteſtato ſe derelictam hæreditatem accipere filij poſſent: unde ſihę res non ſit, quia ante pupillum moriatur, de- ficit ratio fauoris:nec hoc prodeſſe hæredi le gitimo debet, cui manifeſta teſtatoris uolun tas ſubſtitutum prætulito. Etlicet regula ſit, Conditione defecta, ſubſtitutũ excludir, ta- men non procedit quando aliàs teſtator etiã fuiſſet relicturus. at in propoſita ſpecie, con ditio illa ſolius Titij fauorem reſpiciebat, de quo amplius nõ quæritur, cùm ſatis ſit hære ditatẽ cum inſtituti, cui ſucceditur, oneribus ad Semproniũ peruenire, nõ autẽ cum Titij oneribus, qui de medio ſublatus eſt. Et ideo in quæſtione facti, cùm quis hæredi quando cunqʒ ſine filijs fato fungeret᷑ Titium ſubſti- tuiſſet, isq; hæres uiuo teſtatore liberis ſuper ſtitibus deceſsiſſet, dixi ſubſtitutũ admitten- dum, nec legitimo prodeſſe cõditionis in ca- duco gradu defectũ:tametſi hac in re poſt Ol dradumt aliter Socinus reſponderits. TER TIVN huius tractatus axioma eſt: Conditio neceſſaria ſiue actum ipſum, ſiue effectũ re- ſpiciat, ad caſum ſimilem porrigitur: tuncq́ non refert, quid ex ęquipollentib. fiat. Qua- propter cùm mater filijs ſuis legaſſet, ſi mor te patris iuris ſui effecti fuiſſent, diuus Mar- cus cùm emancipati eſſent, legatũ deberi iu- dicauit: ea enim conditio affectui actus ne- ceſſaria erat, nempe ut illis legatum acquire- retur, nihilq; ad patrem pertinereu. Quod& uice uerſa in ea ſpecie reſpõſum eſt, cùm ma ter ſub cõditione emãcipationis reliquiſſet, uel etiam donaſſet: nam& filiijs morte patris ſui iuris effectis debebitur:effectũ enim ſo- lum mater reſpexiſſe creditur. Vnde etiam ſolet dici, non de itinere, ſed de meta curan- dum. Sed tamẽ hiſce aduerſat᷑ Vlp. reſpon- ſum:ſi cui ita relictũ ſit, ſi morte patris ſui iu- ris effectus fuerit,& emancipatione ſui iuris effectus fuerit, nõ uideri defeciſſe conditio- nem ¹: ſed& cùm mors patri cõtingat, quaſi extante cõditione, ad fideicõmiſſum admitti tur. Quibus uerbis apparet, nõ ſolum eman cipato deberi fideicommiſſum, ſed mortem patris nihilominus expectandam: uideturq;

4

1 Patll. de Caſt.

cõ ſil. clij. præ ſens dubit. ui⸗ detur forma⸗ ri in j. in no⸗ uiſ.

m l. cohæredi. in prin. de uulg. η

n Bart. I. illis li⸗ bertis. de cõd.

0 I. Publiues.§. fin. eod. tit.

p lin teſtamen⸗ to. eod.tit.

q gl. l.j. C. de

inſtit.

r Oldra. conſil. cxlj.

s Socin. Ixxvj. in fin. ii

3

t l. mulier. ad Trcbell.

u l. ſi mater. C. de inſtit.

xX l. fin. C. de do nat. quæ ſab.

Bart. l.cii ſer⸗ ulis. de uerb.

I.fideicom. g. ſi cui ita. de le

gat. iif.