„

Lderidad din unqus in⸗Dolekut 1 Mu unc den unt 8 odde ueh Slolum inreli, ſ US non ce 910

1 Oprieacce 1 wo

limiliter er

— COd ſte. utnöcenleal in

zin qudead dem. Us ſit dem quninn uid ey

preta bimur Lunn dlio mancaſſed u i. dred reſponlumeti) quodnon ſoleantnan ui alia conditione nun .Quartus eſt cinali

expreſſo,& eunde q vn e eumextenſio, Qupnn oc G

pro Titio fdeilbenit dcreditorimandéueit m quod mandarũſi,ni

Vnde& laſon cimdlgcum dotè. mdati fines docuiſt, Imatr.

recedendũ, fubdiditum eriusqh adimpleripolen negligi, dumeffecuute nandatũ non eſt ſedme edirit, temq; quodem cedens, quod conſeche m, ſie deiure, ſilecke latius apud eum bgent prohibita ateſtatotell dus vetitub cnfenn niũ trasferiipobii acultutevendendi t poteritèlinſolurmm

tisfactionis obſenei jone facti obtentüull

pre oſtto cuicum ciê

æ imm be

Kaiſ ſcepta. de nledin ehr. in vj.

1IOria 8

lotles teſtator conge pud lul. 9. Acäch de legat.j. luin ilum ef Tälld in. C. de his amenqiqiucn. æta. Iturk

eldem Nde minor.

4 Xconfuetudhe-l. C. ſi tut. Leo, Pruie ſecuede geſ.

1 pup. ſal.

ſenu xtraneus. ni, cæterach Hielb n. ob cau.

obiliusbenii moaij

73

ctus diceretur, qui uenditionẽ conceſsiſſet: meritò decreti forma ſeruanda fuit. In mate- ria quoqʒ ſtricta, in qua à uerbis non receda- mus, quales ſunt gratię ad beneficia, quę pro pter ambitionem ſacerdotum reſtringũtur, nõ accipietur huiuſmodi interpretatio*. Sed & extenſio nõ fiet ad caſum principis diſpen ſatione indultum, tum quia de tali teſtatorẽ cogitaſſe non eſt ueriſimileb, tum quia idem omnino effectus inde non prouenits. Qui e- nim aliquid filio prohibet anteqᷓʒ; legitimam ætatem habuerit, de eo, qui ueniam ętatis im petrarit non intelligitur:non enim princeps reſcripto ſuo maturitatẽ conſilij illi dare po- teſt u. Hinc quoq; illud inductum quidam ar bitrantur, ut ſipro tutore fideiuſſero, isq; n6 adminiſtrauerit, tamerſi adhuc iſte conueni- ri poſsit, ego tamen nõ poſsim: ipſe enim cõ uenietur, tanq́; ſocij qui adminiſtrauit fide- iuſſfore: at ego pro eo ſolum promiſiſſe cen- ſeor, quod propria obligatione, non quod a- liena debeat: cùm ergo idem effectus nõ ſit, ad hunc caſum fideiuſſio mea non protrahe- turI. Quo exemplo cùm miles in procinctu ſocietatem prędæ de hoſtibus faciendæ cum Titio contraxiſſet, dixi, in hanc cauſam id nõ protrahendum, quod is ab alio ſocio con ſequuturus erat, ſed id ſolum, quod ipſe ma- nu, uirtute bellica cepiſſet: nam& ſolet dicis, Socius ſocij mei, mihi ſocius non eſt. SECVNDVM axioma in hoc tractatu eſt: Prouiſio conditionalis in unum caſum, non trahitur ad omiſſum, qui expreſſo diſsimilis ſit. Quapropter pater dotem ſibi reddi in ca ſum mortis filiæ ſtipulatus, in caſum diuor- tij integram filiæ actionem reliquiſſe cenſe- bitur:& uice uerſa, ſi in caſum diuortij ſibi ſtipulatus ſit, filie hæredes in caſum mortis dotem repetẽt:caſus enim hi diſsimiles ſunt, cùm qui ſibi diuortio ſequuto paciſcitur, mu lierẽ retrahat, ne facilè aut ipſa diuortat, aut marito diuortendi cauſam præſtet. Qui ue- ro in caſum mortis ſtipulatur, mulieri facul- tatem relinquit, ut eadem dote poſsit ite- rum nubere. Nec obſtat, quòd extraneus dotem ſibi reddi in caſu facti matrimonij,& quoquo modo ſoluti, ſtipulatus in eum quo que caſum aget, quo matrimonium à princi pio non ualueriti,& ſic factum non ſit: nam hocex mente inductum eſt: conſtabat enim de errore extranei matrimoniũ ualere exiſti mantis, unde datum ob cauſam, ea nõ ſequu ta, condici debuit. Cõfirmatur axioma illud eo quoq; reſpõſox, quo traditum eſt, poſthu- mum ſuum hæredem cõmodiſsimè inſtitui, ſiue uiuo me, ſiue mortuo natus ſit: quia ſial teruter caſus omiſſus fuerit, eo qui omiſſus ſit, natus rumpet teſtamentũ: ex mente enim teſtatoris apparet, hoſce caſus eum pro di- uerſis habuiſſe, ut qui fortè cuperet uel uide re ſibi heredem, uel ſuppoſititiũ partum poſt morté uereretur, uel alia ſimili cauſa. Quòd ſi appareret conditionem ſe mortuo appoſi- tam, quia exiſtimaret ſe tunc moriturũ, cùm

de uerb. ſignif.lib. IIl.

10

20

30

4⁰

50

60

74

pręter ſpem ſuperuixerit, aliud ex Juſtiniani ſanctione eſſetl. Ego tamen luſtiniani deci- ſionem proprietate uerbi defendi arbitror: quia dictio, intra decem menſes, ſignificat, uſqʒ ad decem mẽſes, quod infra declaraui“. Pròô cadem ſententia etiam illud inducitur, quòd fideicõmiſſum alicui relictũ, ſihęres ſi- ne liberis deceſſerit, adoptionis cõmento nõ extinguit“: non enim naturalis& adoptitius hoc caſu uidentur ſimiles, quia cùm cõditio à teſtatore appoſita ex incerto euentu pen- deat, nõ debet in poteſtate hæredis eſſe, ado- ptando ſibi filios fideicõmiſſariũ eludere°. Quapropter exiſtimauerunt quidam, ſi filij antè iam adoptati fuiſſent, tunc cõditionem pro defecta haberir: deficit enim hoc caſu ra tio, ſolentq; in iure adoptiui pari in cauſa cũ iuſtis filijs eſſe“:& id non nominis ſolùm re- ſpectux( nam& ipſi filij ſunt) ſed etiam effe- ctusꝰ. Quam ſententiam defendi poſſe opi- nor, cum teſtator huius rei conſcius erat, ſci- licet hæredi filios adoptiuos eſſe.Idemq; cer tius affirmandum, cùm uerba conditionis de filijs legitimis tantum concepta ſunt: qua ta- men in re aliter Decio uiſum eſt. Sanè ope- ręprecium eſt 8.cõſultum referre, ad has ad- optiones pertinens, Pub. Mario, L. Aſinio COSS. tempore Neronis factum, quod hiſce uerbis Cor. Tacitus libro X v. refert: Percre- buerat ea tempeſtate prauiſsimus mos, cùm propinquis comitijs, aut ſorte prouinciarũ pleriq; orbi fictis adoptionibus adſciſcerent filios, pręturasq; aut prouincias inter patres ſortiti, ſtatim emitterent manu, quos adopta uerant. Qui magna cum inuidia Senatum adeunt, ibi naturę munus, labores educandi aduerſus fraudem& artes,& breuitatẽ ado- ptionis enumerant:ſatis precij eſſe orbis, qd multa ſecuritate, nullis oneribus, gratiã, ho- nores, cuncta prompta& obuia haberent:ſi- bi promiſſa legum diu expectata in ludibriũ uerti, quando quis ſine ſolicitudine parens, ſine luctu orbus, Ionga patrum uota repen- tè adęquaret. Factum ex eo 8. conſultum, ne ſimulata adoptio in ulla parte muneris pu- blici iuuaret, ac ne uſurpandis quidem hære ditatib.prodeſſet. Quibus uerbis ſatis oſten- ditur, quantam differentiam antiqui inter iu ſtos filios,& adoptiuos cõſtituerint. Hinccq; conſequenter deducitur, an grauatus ſi ſine filijs deceſſerit, ſi filios legitimatos, hoc eſt, natalibus beneficio principis reſtitutos, re- linquat, reſtituere teneatur? Et crebrior ſen- tentia eſt cõditionem defeciſſe, ſiue per ſub- ſequens matrimoniũ, ſiueper reſcriptum le- gitimati fuerint. Quod etiam in ea ſpecie re- ceptum eſt, cùm cõditionis uerba ſunt, ſi ſi- ne filijs legitimis,& naturalibus deceſſerint. Lex enim hoſce iuſtis filijsęquiparat, nihilq; à legitimis legitimatos diſferre iubet: nec hi inuicem diſsimiles aà legitimis& naturalib. cenſentur“, cùm non ex ſola legis imagine, ſed etiam ex origine naturæ filij ſintv. Sed quid ſi uerba cõditionis concepta ſint, ſi de- D 3

II final. C. de poſth. hær.

m l ſi quis ſic. J. cod.

n l. fideicõmiſ⸗ ſum. de cond.

0 I. nec ei.§.j. de adopt.

p Rayn. d. 9.& quid ſi tanti.

q l. nec in ea. de adult.

r I. fin. de bon. dam.

5 k ſi te parens. C. de ſuis& le git.

t Dec.ccccxviij

u¹ H. illud. 9. reli⸗ qui. quib. mo.

nat. efft. ſui. xX Alex. ij. in. j.