r.U“ 3 „ 141 4* 1 —— —„–“ 10 —.“* 7.0 EA 2 4₰4—₰ -— 7 e 4. 12 AA f

886

permiſſumq eſt uictori eius arma, uexilla, e- phippia, equos, armillas ſibi habere. Celebre eſt in Annalibus Ochonis Vicecomitis cum quodam Saraceno in Aſia certamen, quem ille manu captum, confoſſumq;, galeæ orna- mento priuauit, idq́; gentilitijs inſignibus ſuis addidit: hoc eſt uipera, uix natum,& ad- huc madentem ſanguine infantem ore euo- mens:ab Alexandro nimirum Magno acce- ptum emblema. Siquidem in eius ueteribus numiſmatis idem ſigillum reperire eſt, quo Ioue ſe natum rex ille per ambages oſtende- bat. Etenim ſerpentis forma pluribus Græ- ciæ locis Iupiter colebatur: ſuntq́; in Aſia ge- nera ſerpentum, quos ore pàrere hominum opinione receptũ erat. Sic& rex Siciliæ Ca- rolus cùm Vngariæ regem ſtrauiſſet, occi- diſſetq;, elephantis caput& pectus ab eo ac- ceptũ, gentilitijs ſuis inſignibus adiecit. Hos autem dedititios ſeruorum loco habere, ne- fas eſt: nam& ſiin cuſtodia retineantur, pri- uati carceris crimen nõ minus in his ſubitur, quam in cæteris. Extat& communis omni- bus pijs uiris obſeruatio, ne Chriſtianũ man cipium habeant, ſed ſtatim mittant manu. Nec pactio huic conſtitutioni cõtraria alicu- ius eſt momenti, cùm aduerſus prohibitio- nem legis ſit, bonisq; moribus aduerſetur, nullusq; membrorum ſuorum ſit dominus. Quapropter ingentis animi milites primiq; nominis, huiuſmodi captiuos liberaliter ha- bent,& etiam muneribus donatos, ſola uirtu tis opinione& fama contenti, ab ſe dimittũt. Quo nomine celeberrimus apud hiſtoricos eſt Philippus Vicecomes Dux Mediolani, qui Alphõſum Neapolis regem duosq; eius fratres cum omni Hiſpana nobilitate mariti mo prælio apud Caietam captos, non ut ho- ſtes, ſed ceu hoſpites& amicos penes ſe ha- buit, memorabiliq; omni euo exemplo hono ratos,& muneribus ditatos in regnum dimi- ſit. Quo facto magnã liberalitatis& clemen- tiæ famam apud poſteros adeptus eſt: fuitq; eorum amicitia ipſideinde magno uſui.& la pſis rebus ſuis ſeuienteqʒ fortuna, unicũ Phi lippus Alphonſum amicum habuit, qui ſibi ſuppetias impigrè ferret. Alterum eſt eorũ militum genus, quos potius patresfamil. fru gi appellaueris, quàm magnanimos uiros. Hiab ſe captiuum dimittere nolunt, niſi re- demptionis precio, quod Græci auτ ꝓν appel lant, percepto. Id hoc colore recipiunt, quaſi impenſas,& perpeſſa certaminis cauſa dam- na ſibi reſarciri uelint. Et ſicut in iudiciarijs ſtrophis, omne quod actorisintereſt, reſtitue re uictus compellitur:ita& ipſi laudem uicto riæ ſuæ ad æſtimationẽ redigũt, pecuniamq́; pro fama paciſcũtur. Non ita apud Ennium Pyrrhus Epirotarũ rex, cuius de captiuis red dendis illa eſt præclara ſententia:

Nec mi aurũ poſco, nec mi preciũ dederitis, Non cauponantes bellum, ſed belligerantes Ferro non auro uitam cernamus utercʒ. Vos ne velit an me regnare hera, quid ue fe-

de ſingulari certamunc lib.

10

20

30

4⁰

50

60

887

rat ſors(ctum: Virtute experiamur:& hoc ſimul accipe di- Quorum uirtuti belli fortuna pepercit, Eorundem libertati me parcere certum eſt: Dono ducite, doq́; uolẽtibus cũ magnis dijs. Laudata tantopere à M. Tullio Cicerone car mina, ut quæ regalem& Aeacidarum gene- re dignam ſententiam contineant. Quamuis antiquiſsimis Græcorum non idem obſerua tum autor ſit Homerus, cùm Chryſem ſacer- dotem inducit aeπσνν de ad Agamem- nonẽ deferre ut filiam liberet. Sed& apud eũ Priamus ut exanime Hectoris corpus luat, Biſſenos mollesq; peplos, totidemq́; tapetas, Et tenues totidem cõtextu ſimplice chlænas, Biſſenas tunicas, biſſenaq; pallia,& auri Magna decem ſtatuit ſecum deferre talenta. & quæ ſequuntur. Tertium famoſiſsimũq; eorum genus eſt, qui cùm hoc contenti non ſint, captiuum caſtigationibus illiberalibus malè habent, ut quantam maximam pecuniã conflare poſsit exigant, patrimonio facultati busq; eius inhiant, plerunq;& alijs hominẽ certo precio uendunt, qui ipſi maiora deinde extorquent. Quæ omnia aduerſus leges& plebiſcita fieri dubium non eſt:ſiquidem de- bet captiuus, qui iure noſtro liber eſt, pro cõ ditionis ſuæ modo indulgenter& munificè haberi:& ad magiſtros militum pertinet eo- rum ſæuitiam& duritiam coẽrcere, qui con- tra ius gentium captum hominem indignis muneribus affligunt. Nam& de hominibus negocia exercere, eosq́; uenales habere, non militis, ſed mangonis eſt. Qui uerò huiuſmo di emit, ſi auaritię cauſa id faciat, nõ minus q́; plagiarius eſt puniendus, arbitrarerq; legis Fabiæ pœnam utiliter in hos exercendam. Nam ſi iure noſtro cautum eſt, eum cui fidei cõmiſſaria libertas relicta eſt alienari nõ poſ- ſe, ne duriori ſubijciatur ſeruituti: quantò ma gis idem in hiſce captiuis eſt fatendũ, qui nec libertatem amittũt, nec ulli ſeruitutis ſpeciei alligare ſe potuerunt:

Quibus caſibus non obſeruanda promiſaio.

Cap. XI. I1II. Ed finge, ſub fide uel etiam obſidibus da-

tis dimiſſum captiuum, qui uictoris arbi- tratu reuerſurum ſe ſpopõderat, accerſiri, an indiſtinctè reuerti teneatur? Et conſtat eum

qui obſides habere uoluit non ideo minus fi-

dem promiſſoris ſequi, cùm pro maiore cau- tione præſtari ſoleant. Et erunt fortè qui M. Attilij Reguli exemplo adducti, reuerti eum debere aſſeuerent. Etproculdubio in uniuer ſum ita obſeruandum nemo dubitat: non ta- men id perpetuũ eſt, ſed aliquos caſus reperi re eſt, quibus à promiſſione recedere licet. Primus eſt, cũ quis iniuſtè captus eſt ab his, quibus cum ius belli nõ eſt:huiuſmodi enim hominem qui contra ius& fas belligerat, nõ ſecus ac piratam& cõmunem omniumpe- ſtem decipere permiſſum eſt. Quapropter ſi quis ab his militibus ca Füemun, quinon publi un 2

Salic.l.apud. C. de capt.

lj. C. de epiſc. audien.

J. inuitus. C. de fid. lib.

l. generaliter. eod. tit.

Ij. C. de pig.