r., —+ —₰ N N — —— 4⁰ A 3 /A Sc A A” d — X ‿„ * d FDr t T 4¹ 4 1. —

z. E hari.

ud won.deff⸗ an nieiuſſ.

uihomint. aleacceptil.

42

8

= ,—

eni ſiplures In-

ae ſudeiuſf

”

* ar5 3 ſtipul ita.9.

auba, i gui.j eod.

830

umentis certè futilibus.

a ¶᷑Egero.) Et ſuccubuero. quod oſten- dunt ſequentia:ſi enim pars duntaxat cætero rum obligationi ſupereſt, ergo pars illius, cõ tra quem eſt actum, nõ ſupereſt: ſi nõ ſuper-

eſt, conſequens eſt

eum liberatũ, I&me tno ex harredibus ſiceubuiſſe. IPo⸗ romiſſoris egero“ teſt etiam ea ſenten P gero“, tia defendi, ut ex Pars duntaxat cæte- ſimplici actionis in rorum obligationi

tentione dicamus,

ſupererit, ut exolui

cenſeri reitdie ſi poſsit. Llem chß eſt, ſi ipr ni-. bip Aaon icallcni uniex hęredibus ac- Kannerin iren ceptolatũ ſitꝰ. Idẽq egerit, velperteſta CoptOlatur 1it Mlech tionẽ ſuũ ius reſer⸗ eſtin ipſo promiſſo-/ uauerit. Nec obeſt, re“,& in fideiuſſori- ꝙ ſiper receptionẽ bus eius, quod dixi- ludig ah Lr mus in hæredibus. 2 X 7 7„. Indleat 1nereß⸗ Item ſi in factodſit ſti 2 2„„ nus per ſolam peti⸗ pulatio, ueluti ſi ita tionem: quia ut re/

ciperet ſolutionẽ, etiam inuitus poterat com pelli, ut probaui ſuperius*:ſed ut contra unũ tantũ ageret, nõ poterat: meritò per actũ uo- luntariũ, his quæ in fauorem ſui introducta ſunt, uidetur renunciaſſe. Minus etiã me mo uerit, quòd ſola petitione nõ uidetur facta di uiſio inter duos reos debendib: quia cùm illi omnino inſolidum teneantur, difficilius libe rantur: at in caſu noſtro pro parte quilibet te netur. Non opinor tamen à priori expoſitio- ne, quam omnes probant, diſcedendum.

b ¶Acceptolatã ſit.) Qua ratione fit, ut ſi decem, aut hominẽ mihi debeas,& ego quin- que acceptotulerim, ſoluendo dimidium ho- minem libereris:non enim hic ſolutio in di- uerſis ſpeciebus dicitur facta, ſtum quòdac- ceptilatio non niſi à uolente fit, tum quòd eſt remiſsio ſeu donatio.

c ¶ Promiſſore.) Accurſius& Alex. gene raliter accipiũt, ut omne quod dictum eſt ſu- prà de ipſo principali, habeat locum etiam in fideiuſſoribus:qua ratione& acceptilatio fa- cta promiſſori proderit fideiuſſorib. Sed So- cino& Iaſoni uerius uidet᷑, ut uelit Iuriſcon- ſultus ea quæ de promiſſore& eius hæredib. dicunt᷑, locũ ſibi uendicare etiã in fideiuſſori bus: nam ſicut obligatio hæredum diuiditur pro rata, per legem XII. tab. ita obligationes fideiuſſoriæ ex epiſtola diui Adrianid. Qua- propter ſiunus ex fideiuſſorib. fuerit uel ſen tentia, uel acceptilatiõe liberatus, cęteri dum partes ſuas in eodem homine ſoluant, libera- buntur:in quam ſententiã& nos accedimus.

d F Item ſi in facto.) Superius tractatum eſt de obligationibus quæ in dando conſi-

de ſtipul. diuiſionib. cõment.

20

30

40

50

ſtunt, ſupereſt utuideamus de his quæ ſunt 6o

facti. Sed hic dubitatur, propterea quòd in- frà adducitur pro exemplo, ſtipulatio, habe- re licere, quę ad ius, non ad factum referturs. Doctores non extricant, quamuis diſſolutio

831

ſit euidens: nam hæc ſtipulatio in facto con- ſiſtit:non enim ex ea transfertur dominiũ, ut poſsit dici reſpicere dationẽ, quãuis in ea ſu- matur hæc interpretatio, ut cui promittit᷑ ha- bere licere, intelligatur promiſſum habere li

ſtipulatus fuero, per te non fierie, neq; per hæredem ftuũ, quò minus mihi ire age-/ re liceat,& unus ex pluribus hæredibus prohibuerit, tenen- turs quidem& cohæ redes eius: ſed fami/ liæ erciſcundæ iudi-

cere deiure.

e Per te non fie ri.) I Hæc ſtipula- tio meri facti eſt, cũ uerba factum reſpi ciant, ſcilicet ire a- gere:quod genera- liter procedit: alio- quin ſi uerba iuris adijcerentur, ſecus eſſet: ut ſi quis uiã, uel ius eundi ſtipu letur.

cio ab eo repetentꝰ f Hæredem.)

2

7 Niſi id fuiſſet ex-

quod præſtiterunt. 3 preſſum, hæc ſtipu Hoc& lulianus„& htiotadh eredes nõ Põponius probant. tranſiret:quiameri

facti eſt: atqʒ ita ſe habet cõmunis opinio. quoduerum eſt, niſi pro ſeruitutis iam conſtitutæ conſeruatione fuerit interpoſita.

g Tenentur.) †Videtur enim inter con- trahentes actum, ut ex facto unius etiam cæ- teri obligentur: cùm tantũ præiudicij, unius prohibitio afferat, quantũ ſi omnes prohibe- rent. Dubiã autẽ nõ eſt, quin potuerit defun ctus hæredes ſuos ita obligare: quapropter ſi ſtipulatio à defuncto nõ proueniat, alter alte rius facto non obligaturs. Eademq; ratione ſi unus contraueniens niſi pro parte obſit, alij non tenent᷑: hinc in re depoſita ſi unus ex hæ redibus dolum cõmittat, ſolus tenetur“: quia integrum præiudicium non fit creditori, cui ſalua eſt actio ad rem reſtituendam aduerſus cohæredes: licet hunc articulum uaniſsimis ambagibus Doctores noſtri infarſerint.

h ¶ Repetent.) fQuotieſcunq; ergo alienã culpam aliquis præſtat, æquiſsimũ eſt ei ſuc- curri, ut à delinquente repetat, q́d eius cauſa præſtiterit. Quapropter ſi aliqui municipes clarigationẽ, ſeu ius prænſionis(repræſalias uulgò uocant) aduerſus finitimos decreue- rint, coẽgerintq; aliquid ſibi præſtari, ſuccur retur capto, aduerſus illos qui cauſam decre- to dederint.qᷓd omnesita accipiũt, ſi alioquin iuſta ex cauſa ius pignerationis decretũ fue- riti: miſsis item fecialibus,& admonitis finiti mis, niſi iniuria abſtinerẽt,& malè facta emẽ- darent, fore ut tale ius cõtra eos cõſtitueret᷑.

i TQuod præſtiterũt.) Et ſic, quantũcunqʒ; ſit, qd fuerit præſtitũf Videamus ergo quate nus promiſſoris hæredes uerſus ſtipulatorẽ teneant᷑. Et pro portione hæreditaria teneri, ex reſpõſo Catonis proditũ eſtx: quod uidet᷑ huic textui admodũ conuenire, dum dicitur, repetent, quod præſtiterũt: nam ſitenerẽtur inſolidum, ſolus qui ſolidum ſoluiſſet, repe- teret, non omnes iniſi dixeris omnes repe-

43

44

f ſtpul.iſta. 9.

ſi quis uti.

45

g l. de pupillo. ſi pluriũ. 5. de ope.no.nunc.

h l in depoſiti. fr depoſ.

46

i Arg. l. ſip im- prudentia. de euict.

47

k§. Cato.j.

48