untũ Compren demo certeènon tinhumanitzs, miſſus foretet um lexait. quã onibus confi ainofficioſi re- uribus perſom! editur enimpto onis notaillati, roducitur.& re er aliquã quali neumnõ tranſ⸗

1

pa

b l. ckt mota. C. de tranſact.ubi Doct.

c d.j ſi quis fili-

um.

d I. ſi is qui. in prin. de inoffi. teſta.

el pater filium.

ranſiuerit:qua ndli eo.tit...ij. 9.ſi

poſſeſsionem, di Accurſius tra dioſam eſſe, Bal

ergo eam inter tal

iſi Bartolumſe ens eſſet, utheæc os quoq; tranli⸗ ſententiaabhor- ſed& fortius eo ſuperioris euli m competered natura diſsider, s admittitur, nõ einiuria eſt. aul ſona deferima ris exhæredatio-

eritis:& 6c xhoc edictoa

—

du.

un

3 neqyluc l 4

emancip.con⸗ tra tab.

f. J. ſi quis fi- lium. l. ſcripta. in fi. unde lib.

124

ſona intendere querelam cupit, quod nõ ni- ſi tranſmiſsionis iure fieri poteſt: in quo ar- ticulo ſolet dici, ſi querela præparata ſit, in quemcunque hæredem tranſmittiꝰ: ſi adhuc præparata non erat, non tranſmitti, nec in ſuum quidem olim hæredem: uidetur enim

moriens eam iniuriã remittere. at hodie Iuſti.

niani conſtitutionib.diſtinguitur, ut ſiue adi tione hæredis inofficioſum teſtamentũ con- firmatũ eſtb, ſiue tacitè uel expreſſe repudia- ta querela eſt, iuri ueteri adhæreamus, nul- laq; fiat tranſmiſsio: ſiuerò ante aditionem hæredis ſcripti exhæredatus deceſſerit, tunc in nepotem ſuum tranſmittaturc9. I'ertius ca- ſus eſt, quo nec de accreſcendi, nec de tranſ- miſsionis iure agitur, ſed de ſucceſſorio edi- cto, ut quia exhæredatus repudiat, uel mori tur, an ſequens in gradu nõ ex perſona de- functi(id enim non niſi tranſmiſsionis iure cõpetit)ſed ex propria ſuccedere in iure que relę poſsit, tanquã per præteritionem ſibi fa cta ſit iniuria: cuius ratio uidet᷑ habẽda, cum qui ſibi obſtabat, autor ſuus de medio ſubla- tus ſit:& uerius eſt, ſiiuſtè is autor exhære- datus erat, ſucceſsioni in querela locum eſſe, quia tum ratio legis in hoc nos adigit: cum enim propter iuſtam cauſam is autor meritò excluſus ſit, conſequens eſt, ſubſequentem in gradu per præteritionem exhęredatũ cen

ſeri, meritoq́; ex perſona ſua agere eum poſ- 2

ſe?. quòd ſi autor iniuſtè exhęredatus ſit, tum ſucceſsioni locus nõ erit, tranſmiſsioni erit: qui enim iniuſtè exhæredatus eſt, iuris cen- ſura bonam cauſam habet, ideo ex eius per- ſona poteſt fieri tranſmiſsiot, ad ſucceſſoriũ uerò edictum non attendetur, quod ex per- ſona propria ſequentẽ admittit, in quo hoc caſu ius nullum eſt. quapropter in Iuſtiniani conſtitutione, cum filius iniuſtè exhæreda- tus eſſet, nepos non niſi ex patris perſona iu re tranſmiſsionis admitti potuit, ex ſua non potuit, quoniam ius omne ad patrem perti- nebat.& hoc modo conciliari aduerſantia in uicem reſponſa ego non dubito, quæ ſi qui rectè perpenderint, noſtram ſententiam ap- probabũt. quòd ſi quis reclamauerit, is, ſcio, ea dicet, quæ non intelliget: nec enim diffu- ſius huiuſmodi hoc libro declarari poſſunt, quæ latiore tractatu à nobis alibi ſunt diſpu- tata.Illud nõ diffiteor, ſucceſſoriũ edictũ hic craſſa minerua accipi, cum nonidem ius ex eo nepoti deferatur, quod filio cõpetit: quip pe filius exiniuria ſibi per exhæredationem facta, agere poterat, nepos ob iniuriam non paternæ, ſed propriæ exhæredationis ex prę teritione ortam.erit igitur quoddam ſucceſ- ſorij edicti inſtar: nam& ſucceſſorium edi- ctum fauore creditorum inductum eſt, neui delicet longior illis mora fieret:at in ca ſu noſtro nulla eis fieri poteſt mo ra, qui ab hærede ſcripto petere poſsint.

LIBRIAVARTI FINTS.

ParacloRoruun lib. V.

20

40⁰

50

60

225

D-y ANDy ALOIAII

PARADONXORVM IVRIS CI- uilis liber quintus. PRO OE MIVNM.

EQVAQVAMme ſtet, inui dioſam fortaſſe materiam, ſicut & huius operis titulum, fore: ꝙ Nuidelicet ſi qui ſint, qui ab alijs

diuerſa docturos ſe profiteri au ſint, hi tanquam fuci quidam,& in literaria palæſtra ſcioli exiſtimantur:& ut laudabilia quæcunq; frequenter ſilentio tranſigimus, ſic obteſtatio& liuor pronis auribus acci- piuntur. Verumenimuero non idcirco de- terreri debuimus, quò minus cùm meta i- pla iam ferè in conſpectu foret, incœ ptum curſum proſequeremur. Nec me multitudi- nis autoritas ita urgere poteſt, ut non Pytha gorico ſymbolo potius, aliorũq; teſtimonijs acquieſcam. per publicam uiam ingrediun- dum non eſſe, ille cenſuit, ut quæ trita, cæte- risq; omnibus communia ſunt, pertinaciter à nobis defendi non debere(quod Hierony- mus inquit) oſtenderet: nunquã enim cum humano genere tam rectè agitur, ut quæ o- ptima ſunt, plurimis placeant. quocirca Prie nenſis Bias, ſeptem ſapientum unus, plures malos eſſe, celebri dicterio narrare ſolitus tra ditur. Indignatur grauiſsimus autor Fabius, ineruditos quoſq́; uulgò ingenioſiores ha- beri. Refert M. Vitruuius, in Alexandria cæ terorum omnium ſententijs uictorem poẽ- tam, rectiore unius Ariſtophanis arbitrio re probatum. nam& Valerius tam parui æſti- matam ab Euripide multitudinem tradit, ut emendare eum uolentibus ſe, ut doceret, nõ addiſceret, in ſcenam prodijſſe atteſtaretur. quamobrem& in religionis noſtræ myſte- rijs proditum eſt, uiam latam in errorè nos plerunq; deducere: at quæ anguſtior ſit, æ- ternitati peruiã eſſe. Nihil igitur nobis frau- di eſſe debet, ſi horum exemplo ſequiores a- lios cõfutemus, noua ipſi excudere nitimur: quod hoc pręſertim libro à nobis factum eſ- ſe non diffiteor. Attende igitur humaniſsi- meè lector,& rem æquis auribus accipe: quã- doquidem& Iuſtinianus ex multitudine au torum quid melius æquius ue ſit, iudicandũ eſſe non cenſet, cum poſsit unius, forſan& deterioris ſententia,& multos,& maiores in aliqua parte ſuperare.

Ip

Ex paclo quod contraclui ineſt, ſolam acli- onem ex contractu dari, nec præſcriptis uerbis agi poſſe, con- tra omnium hactenus ſententiam:& quamplurimæ leges aliter, quam à cæteris declaratæ. CAPVT I.

Xpacto, quod incontinenti factũ cõtra

ctui inſit, duplicẽ actionẽ dari, unam ex g iuris gentit-

contractus, itemq; præſcriptis uerbis alte- ram, nemo eſt, qui non affirmet: tradiditq;

§ · quinimo. ubi Bart. ff. de

id Accurſius, tum longo ieüihe plerique pactis.

4