a Inl.in ſuis. ff. de lib. poſt.

b In l. ſi quis po ſthu. 5.j. ff. de lib.& poſth.

c In l. fi. C. de le⸗ git. hæred.

d l. pater filium. de inof.teſt.

e Arg. nota. per Bar. in l. ſi emã cipatus.. fi. de cõtra tab.

f l. ſi quis filiũ. C. de inof·teſt.

g l. fili. ffde bo no. poſ. contra tab.

h I.j. g. ſciẽdum. de ſuc.cdict.

122

relam, quæ filio exhæredato competebat; ad nepotem per ſucceſſoriũ edictũ tranſire. Sed quamuis pluribus Iaſon hic agat, in eo textu aliquis dixerit nõ tam merita tilij, quam ne- potis conſiderari: nõ quòd de inofficioſo ne pos agat, ſed quòd ſub eo iudice, ſub quo fi- lius querelam intentare potuit, nepos bono- rum poſſ.contra tabulas petebat: quamobrẽ cum nepos ipſe nil deliquerit, admittetur“. et ita hanc legem ex Accurſij, Alexandri, Are tiniq; ſententiab interpretandam aiunt:uide- batur enim cum filius propteringratitudinẽ excluſus eſſet, reijciendum quoq́; nepotem tanquã ex regula, qua Baldus tradit“, remo- ta radice palmites omnes remoueri: quæ ra- tio efficax nõ eſt, cum licet filius ingratus ſit, nepotis ipſius merita huiuſmodi nõ ſint. Ad ducitur rurſus aliud argumentũ: nam cum

ex filio emancipato haberet quidam nepo-

tem in poteſtate,& filius condito teſtamen- to patrè pręterijſſet, nepotẽ exhęredaſſet, ne posq; in querela ſuccubuiſſet, reſpondit Iu- riſconſultus patri querelam competere“: er- go ex ſucceſſorio edicto cõpetit. ſed Alex. alijq; omnes querelam hic pro bonorũ poſſ. contra tabulas accipiunt.quod ſi nec hoc pla cet, intelligere aliquis poterit, patri querelã concedi, non ex perſona ſua, ſed ex perſona nepotis:& licet nepos ipſe ceſsiſſet, non de- buit tamen tolli patri remedium, quod ſemel ſibi quæſitum eſte.& hoc potiſsimum modo Bartoli, partiumq; fundamenta ſubrui poſ- ſunt. Tranſeamus nunc ad ea, quę pro ſua o- pinione Petrus afferebat:& licet per recen- tiores ſanè quamplura dicantur, ſolus huiuſ ce ſententiæ cardo,& quidem firmiſsimus, ex Iuſtinani conſtitutione accipiturf: is tra- didit, ſi pater filiũ, ex quo nepotẽ habebat, in ſtituto extraneo exhęredauerit:mortuopoſt patris mortẽ filio, nondum adita hæredita- te, omni adiutorio nepotem deſtitutum: in- humanecʒ id à Iureconſultis ſtatutũ: nam ſi in querela ſucceſsioni locus fuiſſet, profectò nec auxilio nepos indigeret, nec inhumani- ter acceptus dici poſſet. cui argumento fre- quentiore ſententia reſponderi ſolet:idcirco eo caſu ſucceſſoriũ edictum non fuiſſe, quia querela ab aditione hęreditatis incipit, pater autem ante aditam defunctus fuerat: quam- obrem cum illi querela nunquã cõpetijſſet, nõ potuit nepos in ea ſuccedere. Verùm hęc reſponſio multipliciter deſtruitur: nam ex- hæredatio ab aditione uires capit,& tamen ante eam aliquid operatur, nimirum ut ex- hæredato hæreditas delata non dicaturs: cur non idem in querela? Negari quoq; non po- teſt, licet actu ipſo querela filio non compe- teret, ſpe tamen competijſſe: at in ſucceſſo- rio edicto ſpem ſatis eſſe, ex eo probatur, quòd decretalis bonorum poſſeſsio ſi acce- pta non ſit, ad ſequentem tranſit,& tamen prius non competit, quàm decreta ſit, ſolaqʒ ſpes illa transfertur: nam etiam quod re ipſa adhuc non competit tranſmittitur: quamob

D. Andreæ Aciati

10

20

30

4⁰

50

60

123

rem infans hæreditatem, quæ ſibi delata nõ erat, ad patrem transferti.& ſi hoc in tranſ- miſsione eſt, cur non multo magis in ſucceſ ſorio edicto, quod longe fauorabilius eſt, cùm iure cõmuni introductum ſit, tranſmiſ- ſio ſpecialibus tantum caſibus obſerueturx nam& natã querelam prius eſſe, conſidera- ri non debuit, cum nepos ex ea nõ ſuccedat, quæ filio data eſt, ſed ex perſona ſua ſucce- dat. atqui Paulus Caſtrenſis exiſtimauit, ſi filio delata ſit, ne fruſtra delatam,& ad irritũ deductã diceremus, debuiſſe potius ſucceſ- ſionem reijci.Sed aliter quoq; argumentum huius legis tollitur, interpretanturq; quidã, intelligi eam debere, quando nepos ex pa- tris, nò ex ſua perſona ſuccedere uolebat: ue tita itaq; erat tranſmiſsio, non ſucceſsio. ue- rùm cum omni remedio caruiſſe nepotẽ Iu- ſtinianus autor ſit, duoq́; ea tantũ compræn dantur, quàm abſurdũ id ſit, nemo certè non uidet. adde quòd nulla fuiſſet inhumanitas, ſi nepos ſucceſſorio edicto admiſſus foret, et tamen inhumanè eo caſu factum lex ait. quã ſententiam poſſe& alijs rationibus confir- mari arbitror: nam& querela inofficioſi re- medium perſonale eſti, at in iuribus perſona libus ſucceſsio non eſt: conceditur enim pro pter iniuriam, ex exhæredationis nota illatã, quæ iniuria ad nepotẽ non producitur:& re gula eſt, quotieſcunq; propter aliquã quali- tatẽ alicui defert᷑ hæreditas, in eum nõ tranſ- ire, in quem ea qualitas non tranſiuerit: qua ratione hæredibus bonorum poſſeſsionem, unde uir& uxor, non concedi Accurſius tra dit:nam& querelam hanc odioſam eſſe, Bal dus, alijq; crediderunt: cur ergo eam inter- pretatione adiuuamuse quòd ſi Bartolum ſe queremur, nõnne conſequens eſſet, ut hæc querelæ ſucceſsio ad agnatos quoq; tranſi- ret? quod à conſtitutionum ſententia abhor- ret,& nemo, opinor, dixerit. ſed& fortius eo mouemur: quia aut propter ſuperioris exhę redationẽ inferiori querelam competere di- cimus,& hoc à ſucceſsionis natura diſsidet, qua ex propria perſona quis admittitur, nõ ex aliena: perſonalis quippe iniuria eſt. aut eis querelam ex propria perſona deferri ma lumus, tanquam ex ſuperioris exhæredatio- ne(quod Bartolus aitꝰ)præteritis:& neq; ſuc ceſsionẽ eſſe arbitror, cum ex hoc edicto ad rem prius alteri delatam admittamur: quere la autem hæc, quæ ex tacita exhæredatione oritur, nemini prius delata eſt, ſed ab ipſis,

qui eam intendunt, incipit. Igitur uthas am-

bages ipſe tandem extricem, tres uarios ca-

ſus ſeparari oportere arbitror. Primus eſt,

cum plures exhęredati ſunt,& unus expreſ-

ſim uel tacitè repudiat,& tum querelam illi competentẽ alijs accreſcere Bartolus& ple

riq; alij cenſuerunt: ipſe ſuprà oſtendi non

ius querelæ, ſed portionem ipſam bonorum accreſcere, utcunq; diſputabilis eſt propoſi- tio. Sequens caſus eſt, cum qui exhæredatus eſt, morit᷑ relicto hęrede, isq́; ex defuncti per ſona

i k ſtinfamti C de iur. dellb.

R Barx.in lutr

I I Papi. de inof fic. teſtam.

m Gl. in lj. Cun de uir.

n d.l. ſi quis f⸗

lium.

o In l. pater f lium. de inof.

ſiproponu 3 in fi. de noff teſta.

Hauc muũ 3 alia aqlele 3 loplal u hrccdoſc Heiff unchote 15 loselbqu nibiolls.

do utqu nr,anſec lunciſd iheciſe nbpobi hlttiniu qullbiob uais wſt R uuff dmberat, à autumt enim prop ecluſusll ugndup ehmerite r lequodſi uidi lceſdion eria gdienimi ¹ Anbonan ſf aupote 1 3 vrecdict Ree im prop cluiusm cnltitutic wbellet n eetranſmit potui, qu nebat h uicem reſ wiepend probabüt adicet, q loshwiul Auelatior urallud dalamin onepotic elllinse, dtager merne b ſedict

um fauo teltee lun