Jrie

verit dicendã, vlhe ſtatus ille dica, 4 tamentũcon, ure tamè ciuii tũ ſeges magis Cclarentun. ,9,.

ſttutionem ab⸗ nle

5*

a.

2

aal fſeum gati n e, d.l. j. 9. ſed

ciß olucre neui

1. Xv. poſſeſsionem nem in integrũ lorio edicto d- rans ferri, Papi- enatuſconſulto li9- ditate, deine m admitti, V nſimul pugm iii pinterpretesita uſe prætorio Papi- 1uni ntur: quæ uerd ſun probabili eſſe

es minimeueri-

im ſucceſsio hec aum iuris ciuili mus inter utrun tliſe bare. namcum fü- mittitur,& qui fiu ſo cum quiab/

gui ſucceditiiu his caſibus mu rre rætorio ad

. ter ad hæredita- 1ls

a In. d. rubr.

5 1. uacantia. C. de bon. uac. llb. x.

c l non puto. de

iux. fiſ. d a. fi. de ſucc.

edic.

ſi adita.

f l. fdeic.§. hoc autẽ. de leg.iij.

Arg.l. ſt ita. h. illi. f. de leg.j.

hall.etſi modic.

ĩ d.§.bonorum.

120

gas loqui, cùm ſolo iure prætorio quiſquam ſuccedit, cur nõ idem opinabimur, cum etiã ciuili lege ſucceſsio adiuuabitura? Nec diffe-/ rentiæ ratio per Iaſonem aſsignata, ſat firma eſt, dum iure pretorio ad fiſcum hęreditatẽ, qua quis ſe abſtinuit, pertinere ideo putat: quoniã cum admittendo cognatos nõ parũ detrimenti fiſco prætor dederit, uoluit in eo ſaltem illi prodeſſe, et illatum damnum reſar cire. nam quam parũ ueriſimile, quæſo, eſt, qui in detrimentum fiſci contra leges ciuiles edixerit, in eius cõmodum contra eaſdem le ges rurſus edicat? cur potius regulę paritum non eſt, qua, donec aliquis hæres eſſe poſsit, fiſcus repelliturb? cum& in dubijs nõ erret, qui aduerſus fiſcum reſpõdeat'? Quamobrẽ aliter qᷓ; cęteri diſſoluendũ hunc nodum nos arbitramur:& idcirco utroq; iure ſi quiſquã abſtineat, ſucceſsionẽ non eſſe exiſtimaue- rim, præterq́; duobus caſibus: quorum pri- mus eſt, cum legis uerba extenſiua ſunt,& generaliter accepta, ad eum quoq; qui ex ſuc ceſſorio edicto ueniat, referri poſſunt: qua ra tione Vlpianus? ſententiã ſuam tuetur. nam cum ſenatuſconſulti Orficiani uerba huiuſ- cemodi eſſent, ſi nemo filiorũ, uel quibus le- gitima hæreditas ſimul defertur, uolet ad ſe eam hęreditatẽ pertinere, ius antiquũ eſto: ſi filius abſtinuerit, iure antiquo agnati admit- tunt᷑, quoniam ſenatuſconſulti uerba admit- tunt. Si uolet, inquit, ad ſe pertinere: hic e- nim nõ uult, licet aliquando uoluit. cum igi- tur uerbum, ſi uolet, tractum habeati, agna- tos ex ſenatuſconſulto admitti, dicendũ eſt. & hanc rationem mirum eſt interpretes no- ſtros nõ perpendiſſe, cum ea ſe moueri eui- denter Vlpianus fateatur. Nec ad rem perti- net, quòd nemo, niſi uelit, ad hæreditatẽ uo- catur:quoniã expreſſum id uerbum, ſi uolet,

extenſiuũ eſt: ſed ſi tacitè intelligatur, con- 40

tras: tametſi in eo Vlpiani reſponſo non ita inſit, ut expreſſum uerbis eſt. Alter caſus eſt, cum qui regulariter ſuccedit, ab aliquo ſpecialiter excluditur:nam ſi abſtineat, hæ- reditas ad eum deuoluitur, ad quem ex regu la peruenire debuerat. exempli cauſa: In bo nis liberti patronus bonorum poſſeſsionem habet, ſolumq; ab eius filio excluditur: quã- obrem ſi ſe filius abſtineat, tanquam remo- to obice patronus admittendus eſt. Idem& in matre, quæ ex Tertulliano ſenatuſcõſulto filio ſuccedit, ſolumq; à nepote ex eo exclu- ditur. nam ſi nepos per in integrum reſtitu- tionem, hęreditatem bonorum ue poſſeſsio nem deſeruerit, matri ſucceſſio, non fiſco de ferenda eſti: huiusq; rei cauſa eſt, tum quòd quę ratio patronum, matremue excludebat, amplius locum non habet: quamobrem re- gulæ adhæremus: tum etiam quod ſpeciali-

Paradoxorum lib. IIII.

10

20

30

50

Ii caſu excluſus, nõ tam fortiter reiectus eſt, gœ

ſicut qui ex regula remouetur.

In querela inofficioſi nec ius accreſcendt, ne que ſucceßionem eſſe: in ultramontanorum ſententiam aduerſus Bartolum itum. CAP. XVI.

121

Requentiſsimè tractata ea quæſtio eſt,

an in querela inofficioſi ſucceſſorio edi- cto locus ſit.& hoc infarticulo ita per factio nes diuiſi ſunt interpretes recẽtiores, ut Ita- li, quorũ ſignifer Bartolus, locum eſſe tradi- derint:at Gallici, quorum Petrus Aurelia- nenſis primipilarius eſt, negauerint. Et quo niam utrinq; rationes quamplurimæ addu- cuntur, quæ minimè efficaces ſunt, ea ſolùm argumenta referemus, quorum acumine to ta quæſtio ſuſtinetur. Et Bartolum adiuuat Pauli reſponſum, qui in titulo inofficioſi te- ſtamenti:di is, inquit, qui admittitur ad accu ſationẽ, nolit, aut non poſsit accuſare, an ſe- quens admittatur, uidendum eſt:& placuit poſſe, ut fiat ſucceſsioni locus. Sed huic re- ſpondẽt alij, Paulum eo caſu loqui, quo etiã ſequens in gradu exhęredatus fuerat: quam interpretationẽ uti diuinaci coniectura ario lantem meritoò noſtri reprobant. Videamus num nos promere aliquid ueriſimilius poſſi mus.& dici poſſet, nõ ratione querelę, ſed re ſpectu bonorũ luriſconſultũ Paulum loqui. nam ſi duo admitti ad querelam poſſunt, re- pudiante primo, ſequens omnẽ ſucceſsionẽ habebit:& hoc caſu intellige, ut fiat ſucceſſio ni locus, nõ quidẽ ſucceſſorio edicto in que- rela, ſed ſucceſsioni bonorũ:& uerbum, ſe- quens, ita capiat᷑, ut eum accipias, qui ſimul admitti poterat, ſed in portione repudiata ſe- quens eſt, cũ prius ea ad collegãpertinuiſſet: & hoc intellectu potius ad ius accreſcẽdi, qᷓ; ad ſucceſſoriũ edictum uerba hæc referunt᷑. nam in querela locũ eſſe iuri accreſcẽdi, cõ- munis opinio eſt, ex eiuſdẽ Iuriſconſulti ſen tentia, qui, ſi duo, inquit, ſint filij exhęredati, & ambo de inofficioſo teſtamento egerint, & unus poſtea conſtituit nõ agere, pars eius alteri accreſciti:tametſi neq; ſatis probem, in ipſa querela ius eſſe accreſcẽdi, uerbaq; Pau li magis referenda opiner ad bona, quàm ad querelam, nam cum querela totum teſtamẽ- tum ſubruat, ſi frater nõ agat, ſed repudiet, alij fratri omniabona accreſcunt:quid igitur in propoſito reſponſo accreſcere dicamus, cum nihil id operetur? ſi ſola unius querela totum fubuertit, quid opus eſt aliam addi:& cum ex regula conſtet, portionem ſemel ac- quiſitam, ſi deficiat, nemini accreſcere“, qua ratione concedemus agnitam à fratre quere lam, ſi omittatur, fratri adiungi? utrunq; igi- tur reſponſum nõ in ſucceſſorio edicto, aut iure accreſcendi intelligendum opinor, ſed ad ſucceſsionẽ bonorũ potius referendum. Adducitur etiam pro eadem Bartoli ſenten tia, quòd ſi emancipatus, ducta inuito patre uxore,& genito filio decedat, cum dubitare tur, quid iuris huic in teſtamento aui compe teret, reſpondit Vlpianus, ad bonorũ poſſ. contra tabulas admittio, cum potuerit auus iure ſuo uti, eumq; exhæredare: neq; minus in hoc nepote is, qui de inofficioſo cognitu- rus eſt, merita nepotis, quàm patris eius de- licta perpendet. quæ uerba id indicant, que-

f11 3

k In rubr. C. de

ſucceſ.

I In.. ſt is qui. in prin. de in- offi. teſt.

m Inl. ſi propo nas. ff de inoſ fic. teſt.

n I.j.§. interdi. de uſuff. accr.

0 I. ij.§. ſiemm

cipatus.de bo. poſ.cõtra tab.