1

Duendicdt.

notus ſit t

Torio illir ſ..

calu leſehac eug

29he.,

dend

4

non aditanh d

8, G◻ noua

1

anon tranſ 8 rationesaſ ninterpresl Aiqp ita confu Auinea qux quamobrem — eſt quo tris noneſt, Tlgn m üllud tranſ- unſ A erum ui⸗ Unn dliquidemne i. inatus ſum,& deundi eſſe in «huiuſcemo,

em iure ciuili

S annotaui.is thl es in noſtrauo fa i, nõ aliter, q́ um, ſi nos ueli aſit: ꝙſiexal mcſecus eſſes. ualgn milias hæredi- t,dominus uel

s non habent, cant, cogi non edomino pol xlans conſtitutione uad lis agnatis, Uel uſt eſtamentode- eſtionis caſus)

ius adeundi in & de huiuſmo ln ipſare, vetefi dini rolus ipſe qui-

hlaa aa.

urA-

eri ſpuriũ non n oniamagnatis u n nondum adi tan derant ſe adiiu adijſſent: quin cui fideico/

imlegem,

p xred tatl liu ditui:ut expre ng⸗ 157 fuiſſe,&in lu⸗ numiſsionc 49

6,

104

aliam rationem eſſe arbitror. Scire itaq; debe

4 d.j. precia.

b vt no.in l.pe. f. ſicert. pet. c l. Titius. ubi Aret. de lib. et

poſth. d I. merito. pro ſocio.

e I. ij. de ſer. ex

port.

f l. unica. C. ſi ante aper. tab.

2 Liij. de leg.j.

h a.l. emanci- pata.

ĩ l ſi filius gꝗ pa⸗ tri. ff.de uulg. & pup.

k l. ſt infanti. C. de iure delib.

l I. c antiquio- ribus. C. eo.

mlnl. uentre. ff. de acqui. hær.

mus, hæreditates in eius perſonam deferri, quem teſtator elegerit: qua de cauſa ſi is ab humanis deceſſeritintegra re, nõ debet hęre

ditas eius hæredi concedi, quem teſtator i-

pſe nõ nouit. fingamus, me tibi mandare, ut

centũ Titio des, poteris ne alceri dare? mini- X N—... mẽ uero, cum mãdati fines ſedulò obſeruari

deceatb:nam& diſpoſitio, quęunius mentio nem facit, etiã in fauorabilib. ad aliũ tamẽ tra henda nõ eſte. Item& quod alicui in benefi- cium uelpropter merita concedit᷑, perſonã non egredi teſtatũ manet8. In cõtractib.quo que ius acceptandi in hæredẽ nõ tranſire ea- dem ratione proditũ eſt?. Igitur cum quis in- ſtitutus eſt,& illi delata eſt hæreditas, ſi inte- rim moritur, ad heredem nõ tranſmittit:quo niam ea præ ſumitur inſtituentis uoluntas eſ ſe, ut is quem inſtituit, habeat, nõ quiſpiam alius. quocirca feliciſsimi Imperatores Theo doſius& Valentinianus, ſi ante apertas pa- rentũ tabellas filij deceſsiſſent, ad liberos hę reditatẽ tranſmittere eos poſſe ſanxerũt, ne ob caſus humanos aui hæreditate nepotes fraudarentur,& aduerſum auitum deſideriũ alij inſperato hæreditatis cõmodo fruerent᷑. En igitur quemadmodũ defuncti ipſius prę ſumpta uoluntas tranſmiſsionẽ uel locũ ha- bere ſuadet, uel uetate ſiquidem& Baldus, Ia ſonq; et Socinusscauſam cur legata tranſmit terentur, nõ aliam tradunt, q́; teſtatoris uo- luntatẽ:& id tertiæ legis argumento, quæ in Digeſtis de leg. primo eſt. Si igitur in lega- tis ita eſt, cur non idem in hæreditate eſſe aſ- ſeramus? nam etiam ius bonorũ poſſeſsionẽ contra tabulas implorãdi, Baldus, Cornęus, Alexander nõ tranſmitti exiſtimarũt: quod idcirco eſſe interpretor, quoniam ea perſecu tio aduerſatur teſtatori,& contra auitũ deſi- deriũ eſt. quilibet ergo ſuus hæres tranſmit- tit, cum is credat᷑ patris animus eſſe, ut tranſ- mittat, itemq́; quoniã is ipſo iure eſt hæres. quòd ſi illi ſubſtitutũ eſſe additũ proponat, nulla fit tranſmiſsio', cum ius illud ſuorũ hæ redum tollatur, unde teſtatoris mens aduer- ſari præſumitur, ſed& in infante idem dicen dum eſt, cum nõ modicus amor teſtatoris er ga infantis parentẽ uideatur, qui illi per filiũ acquiri uolebatt. Concludendũ igitur, tranſ miſsionẽ nõ fieri: quoniã inſtituentis mens regulariter ea præſumit᷑, ut illi quẽ inſtituit, ſolum eſſe conſultũ uelit. fiet ergo tranſmiſ- ſio, cum uoluntas hæc ad inſtituètis hæredes Porrigitur, ut in ſuperioribus caſibus. ſed& cum hæres inſtitutus, conſtitutionũ benefi- cio annum habeat ad deliberandũ, ſi interim moriatur, etiam tranſmittet, tum ne legis au toritate fraudatus uideatur, tum quòd ueriſi mile eſt, hæredem inſtitutũ, ſi uixiſſet, aditu- rum fuiſſe. nam& quotieſcũq; hæres uel ex facto alterius, uel pœnæ alicuius timore im- peditus nõ adit, tranſmittere eum delatã hæ- reditatem& ęquum eſt,& Bartolo, cęteris; uidetur: ſicuti& infans nõ ſupraſcripta tan

Paradoxorum lIib. IIII.

20

4⁰

50

60

105 tum ratione tranſmittit, ſed etiã quia ob æta- tem occupatum ueriſimile eſt, cum facultas adfuiſſet, aditurum fuiſſe.& ſi hanc rationẽ admiſerimus, ſolùm illud aduerſabit᷑, quòd ea ratione obſeruata, uniuerſale fideicõmiſ- ſi ius nõ tranſmitteretur, cum tamẽ cõmuni cæteris ſententia Bartolus tranſmitti autor ſitn. uerùm efficacibus argumẽtis opinio hęc non ſuſtinetur, ut Lancellotus Decius,& Iaſon aſſeruerunt:& ideo Accurſius nun- quam tranſmitti ubique cenſuit, quòd etiam ſi frequentiora ſectemur, dicendũ eſt, idcir- co tranſmitti, quoniam hęres qui adijt ſemel ratione ſpei uerè obligatus eſtꝰ: quoniam hę res adeundo uidetur cum fideicommiſſarijs

1

contraxiſſe, eoq; nomine illis obligatus eſt.

at in directa hæreditate, ante aditã nemo ob-

ligatur: quæſitum enim aliquod ius in cauſa

eſt, ut in fideicõmiſſarij hæredem fideicom- miſſum tranſeat, ueluti indiſtinctè uidemus ubi ab hærede adita hæreditas eſt, etiamſi in continenti moriatur, tamen omnia transfer ferri, quoniã eius patrimonium factum eſt, plenumq; ius illi acquiſitum.

Inbonorum poſſeſcione cur præ ſentia iudicis neceſſaria ſit, non in hæreditate. CAP. VI.

(A in acquirenda bonorũ poſſeſ. neceſ ſariò præſentia iudicis requiritur, in hę reditate non requiritur Jaſon treis huiuſce rei rationes refertu,& ſatis firmis argumen- tationibus reprobat. Ipſe uerò in cauſa eſſe opinatur, quoniam nullo iure quiſquam ſo- la uoluntate obligatur, præterquaàm ciuili iu re. quamobrẽ cum hæreditatis aditio de iure ciuili ſit, ex ſolo hęredis animo oritur obliga tio:at bonorũ poſſeſsio iuris prætorij eſt, d in obligatione aliquid ulterius præter men- tem, mentisq́; expreſsionẽ expetit. Sed hæc ratio multipliciter conuincitur:quo enim ar gumento probabit Iaſon, iure ciuili tantum ex ſola uoluntate aliquem obligari? nam iu- re pontificio ex uoto quilibet obligat, quod ſolius mentis opere conſiſtit. Idem quoq; iu re prætorio dicendum eſt, ſi prætoris in bo- norum poſſeſsione decretum, ſolam confir- mationè reſpicere, non autem aliquid noui inducere crediderimus: decretũ enim iudi- cis autoritas eſt ab eo interpoſitas: autoritas autem nihil nouat, ſolùm rem geſtam cõfir- mat: quamobrẽ etiam re tranſacta interponi poteſtꝰ. nam& confirmationẽ ius denuò in- ductũ nõ facere, ex Baldis aliorũq; reſpõſis pluſquàm manifeſtum eſt. Siigitur bonorũ poſſ. animo acquiri, decretoq́; confirmari di xerimus, quæ Bulgarini& Decij ſententia eſſe uidetur, totum Jaſonis fundamentũ cor ruit:nam& hæc ratio quæſtionis ipſius car- dinẽ nõ attingit. admittamus Iaſonis pronũ- ciata uera eſſe, cur à iuris autorib. inductum non eſt, ut in bonorũ poſſ. quis obligaretur, ſi aliquid aliud extrinſecus ab eo factum eſ- ſet, puta ſi conuentũ cum creditoribus hære ditarijs proponeretur? nam& ſi eius dicta

n Inl. cum filio de leg j.

0 I.j. ad Trebck

p l. ſed ey ſipla res.§. filio. de uulga.

q Inl. fin. C. qui ddm.

r Extra, de uot.

51. j. C. de præd. mi. cum rub.

t C. quado dec. opuus.

u l. ſi gs mihi ob. §. iu ſum. de ac q. hær.

X Inl. qui indig. de ſen. doct. in l. more. de iu- riſd. omn. iud.