A

5

d

e

8

b

———

98

* ter pollicitationẽ& uotũ hoc intereſt, quod illa promiſsio eſt ſimplex Reip. uel ciuitati facta: uotũ uerò dicit᷑, cum principi aliquid

I. ſiquisrẽ. 5. promittimus“: nam quamuis princeps ſe ac- uoto. de polli. ceptare nõ profi teatur, ex uoto tamen obli- gamur, præterq́; ſi filijfamiliãs ſimus. Igitur cum uotum ex unius tantũ contractu conci piatur,& in eo factum requirat᷑, hoc eſt, uer⸗ borum promiſsio, poteſt dici aliquam ſimili

tudinẽ cum bonorum poſſeſsione hæredita 10

teq; habere, cum huiuſcemodi aditio ſolùm unius factum expetat,& delaratione animi opus ſit. ergo ab argumento recentiorũ hoc pacto Bartolus defendi poteſt: quanquã nõ multum nobis arrideat, ut quoniã in aliquo ſimilis uoto ſit bonorum poſſeſsio, idcirco i- dem ius habeat: nam& contractus uoto ſi- miles ſunt,& tamen diuerſa ſemita gradiun- tur. an igitur uerius, quod Raphaéẽl Comen

ſis, Ioannes ab Imola, Paulus,& Alexander 20

In d.l. quiali- ipſi maluntbe id eſſe, quia filius ipſe, cum ni- ena. hil ſibi acquirat, ſed patri omnia lucretur, æ- quum nõ fuit eum obligari, cum ſecundum naturã ſit ad eum pertinere onera, cui emo- lIumenta præſtantur. Sed hoc facili admodũ, & uulgato argumento exploditur: nam cur non idem in contractib. in quibus licet com moditatẽ patri filiusfamilias acquirat, ipſe ta men uinculo ciuili teneatur? an ergo qᷣd De-

c Inl. iuris. C. ꝗ cius ſenior& laſon crediderunt:, qui hære- 30

adm. laſ. in l.j. ditatẽ aiunt ius indiuiduum eſſe, nec pro par coq.tit. te acquiri poſſe? quamobrẽ cum patertotum ſibi emolumentũ adipiſcatur, ad eum quoq;, non ad filium obligationes, hæreditariaq́; o- nera pertinere meritò debuerunt:ſed& con lſt quis alium. tractus indiuidui ſuntꝰ, ut meritò à Decio iu de ſol. niore confutentur. nam etſi in oneribus hæ- reditarijs eorũ ſententiam admiſerimus, nõ

tamen quicquam oberit, quò minus filius i-

pſe ratione quaſi contractus, hoc eſt, aditio- 40

nis per eum factæ, debuerit hæreditarijs cre ditorib. obligari: nõ exære alieno, quod te- ſtator debuit, ſed ex ſuo ipſius contractu. an d.l. qui aliena. uerò quod Aretinus autumatę is tradidit fi- lium non obligari, quoniam nihil ſibi acqui- rat, qui nõ ex ſe, ſed propter patrẽ adeat: nec in illo ius reſideat aliquod, ſed ſolùm quædã adeundi facultas, quę iuris nõ eſt. In iuribus igitur filiusfamiliâs obligatur, in ea faculta-

te minimèe:quia iuris non eſt, cum ius ipſum 50

in patre reſideat, ſolumq; quod facti eſt, in fi-

lium tranſeat. Sed& hoc falſum ipſe putaue-

rim, cum Iuriſconſultorum reſponſis tradi-

precia adle- tum ſiti, ius adeundi in ſeruorum filiorumq́; gem falc. perſona ſitum eſſe, quamuis in bonis dici nõ poſsit: quoniam ab aliorum iuſſiu, patris ui

m prcch⸗. delicet, uel domini robur omne dependeat:

in l. fin. C. ae nam& ita Bartolus s frequenter ſcripſit,& pacl. inl.is po alij eum imitati ſunt. Conuincitur enim ex-

teſt. de acqui. Preſſa lege, poteſtatem eam adeundi non fa- 60

here. inl. nec cti, ut Aretinus putauit, ſed iuris eſſe. nam e- emp. de li.leg. tiamſi facultatem eam facti dixerimus, cur l. conſilio. de non idem iuris eſſet in contractibus, qui fa- cur. fur. cti eſſe putantur an itaq; uerior Decij iunio

D. Andreæ Alciati

99

ris ratioi qui filiũ adire pro patre ait,& ideo i Idlj. id non agere ut ſe obliget, quamobrem præ- ter uoluntatem ſuam obligatus dicinon de- bet. Verum(te appello Deci) cur non& in contractibus idem præſumimus, cum eorũ commoditas ad patrem deuoluatur?quòd ſi obligarentur in aditione filij, certè pręter eo rum intentionem id factum credibile non eſt, cum& ſcire leges præſumantur,& illa- I I leges,C,4e rum diſpoſitionibus contractibus ſuis obſe- leg.

quim. Quid igitur dicendũ eſtripſe aut à Bar- m l. quidan. 3e tolo minimè diſcedam, aut nõ idem iuris cre uerd obli ditoribus hæreditarijs, quorũ opera in adi-

tione neceſſaria nõ eſt, acquiri dixero, q́d in contractibus ipſi, qui cum filiofamiliâs con

trahit, ex cuius perſona ſubſtantiam cõtra-

ctus capit: in his ergo obligat᷑ in illo non ob

ligatur. ſolet enim ex Accurſion tradi, factũ, u liiaus in quo quiſquã uerſatur. longè efficacius eſ-

ſe, quàm quod nil agenti per alios quęratur.

kl. non omnir 4 cert. pet.

Materna bona ad filiosfamilias iure Dige ſtorum ratione dominij pertinuiſſe: fermißimisq; id ra tionibus defendi, licet contraria opinentur Doctore. cAP. III.

Vris ueteris regula eſt, quicquid filiusfa-

miliâs lucretur, patris eius fierio: quod iu- o lplacet. deac re Digeſtorũ etiã in omni aduẽtitio peculio auir. hærca. uerum eſſe exiſtimauerunt. quamobrem bo na materna quamuis ad filios deuolueren- tur, ubi tamen ab eis adita eſſet hęreditas, ſta tim patri quærebantur. quod cum nimis ri- gidum eſſe Imperatori Conſtantino uiſum eſſet, is lege lata ſanxit, ut filiorum quidem dominium eſſet, patri autem uſusfructus in illis bonis relinqueretur:& ita eſſe Accur- ſij, Bartoli, cæterorumq́; communiter calcu lo probatum eſtv, at non Ricardo Malum⸗- p In I. C du bri ita uiſum fuit, qui idem ante Conſtanti- admit. num de iure Digeſtorum fuiſſe ſcribit:cuius ſententiam nemini nõ reprobatam, ipſi nos probamus,& tam ueram eſſe opinamur, q́; quæ maximè eſt,& pluribus legibus proba- ri iamiam demonſtrabimus. Et in primis in tractatu de inofficioſo teſtamento luriſcon-/ ſulti Pauli autoritate ſuſtinerura: qui ſipater ꝗ l fliu deir- inofficioſum uxoris ſuæ teſtamentum dicat, offic:teſta uictoriæ commodum filio parare eum tra- dit. nam quis luriſconſultum intellexiſſe ſo- lùm deiure adeundi meritò interpretetur, ut Bartolus facit? quid enim cõmodi in eo eſt, ſi ſtatim, ubi filius adij t‚ integrũ ius in illis bo nis patri quærit᷑? patris utiq;, nõ filij cõmo- y Inl.ij.iem dum eſt, qui ipſe pleno iure fruit᷑: utilitatẽ e⸗ ſiqur dekij nim, quę nec momẽto apud filiũ reſideat, nõ conſiderari, uulgò notũ eſt: nam& cuùm illis uerbis patrem Iuriſconſultus ratione utilita s l.f.C.deben tis prętereat,& filio cõmodum quæri teſtet᷑, quælib. quãm, quæſo, abſurdum eſt, eum illis uerbis excluſum accipere, qui ſemper fruetur,& eum nominare, qui nec momento dominus futurus ſit? Sed& longe clarius pro nobis eſt Caius iuris autor, qui in tit. ad Tertullia- num:: Sacratiſsimi, inquit, Imperatoris no- t lpen ai Ta

ſtri

raditũ era cemur, ne dllodefram Tbe vnlilbof Lun vrbuendu aa bitmamd. biltoricus, Imperaton

gem rlliſl mellt ack luriconſu ondonibt gktomum anzi danlactio. mla Ett dendume unm mumexlu daruſiqu linbonts nmpoſlet committat

cm ſedcn

num edita hantor. dimilmp Aodapuc rentumel lipõ

lt quo ſütünam üinem dae ſeu dien n procun datrem: 8 Alie hohrocur uerigr

dm.. n birdte vlldina duare inn ddi du

Acoddan