Orro. in u

ltum dede ridiculéealjue 1ũ, quod contra kerpretare Scx- Potuiſſeinſtitui aiione legis, tm uit:& eadem ſi- piendũ eſt, qua

hoceſt, quxæex ,mil

dur, ſed ex inter⸗ mn- quauis Scęuola uR uiſum eſt, nõex ex uerbis quoq; ri, nimirũ cõmi- mum locumba- iln ſubſtituto,& natur, ſi quis ſuus eius locum ſucce eteſtamentinon⸗ ſui nõ naſcantur.

fiNIs. LCIATI IVRIS CF

tus.

I 1.

apudnoſtrospto onluetudo, ut quo- em aliquã interpfe duædam pronun b uæ notabilia d⸗ ur ſij, mox Bartoli os referant,&a em morem tamel⸗ — olaſticis nõ omul

96

mis uoluminib. exuberet. accedit his, quòd barbaris uocibus maxima quæq; inculcan- tes, eademq; ſæpius referentes, dum cõmen torum triplicationes, quadruplicationesq́;, & expoſitionum nouas expoſitiones indu- cunt, ingentem librorum cumulum confi- ciunt. quòd ſi exemplo ueterũ ſcriberetur, quos interpretes uix capit bibliotheca, enchi ridion comprænderet. De um Opt. Max. te-

ſtor, ea quæ relaturi ſumus, cum à me ex hac 10

recentiorũ conſuetudine ſcripta eſſent, ſeſ- quiuolumen occupaſſe,& nunc Latinè di- cta uix breuiſsimum libellum implent.

Bonorum poſſeſcionis definitionem, tametſi

al.iij. H.j. de bo. poß.

b In rubr. C. qui admit.

e In rubr. ff. de acqᷓ. hær.

d§. ſeptima. In ſti. de bo. poſſ.

e l. pecuniæ.§. perſecutionis.

de uerb. ſig.

nihil ſubinducamus, uerã eſſe, Iuriſconſultumq́; optimè defen di:tum alia quædam reſponſa declarata ſecus, qudm ab alijs traditum ſit. CAP. I.

Onorum poſſeſsio eſt ius perſequendi

retinẽdiqʒ patrimonij, ſiue eius rei, quæ 20

cuiuſque cum moritur, fuit“. Definitio hæc bonorumpoſſeſsionis, quamuis à Labeone Vlpianoq; Iureconſultis tradita ſit, uulgò ta men tam malè accipitur, ut uelbonam illam definitionem non eſſe, uel aliqua illi adden- da eſſe uerba, fateri neceſſarium ſit:& cum conuenire etiam hęreditati uideatur, Accur ſius differentiæ cauſa adiungi debere exiſti- mat, non ſimpliciter ius, ſed ius prætorium

eſſe. quod tametſi Bartolus, Alexãder, Cor 30

næus reprobentb, nihil tamen adferunt, quo definitio hæc ſuſtineatur. Vt igitur huiuſce rei ueritas prodeat, ſcire debemus, quotieſ- cunq; accidit ut aliquis moriatur, in demor- tui locum ante aditam hæreditatẽ quoddam ius ſuccedere, quod defuncti perſonam re- fert:idq; ius hæreditatem dici, cum Bartolus autor eſt, tum alij penè omnes probant. ac- quiritur autem& ex lege duodecim tabula-

rum, ut in agnatis,& ex ſenatuſcõſultis, qua 40

lia ſunt, Orficianum, Tertullianum,& id ge nus ſimilia, plerunq; ex conſtitutionib. prin cipum:& hi omnes modi iuris ciuilis ſunt. Eſt& alius, qui iuris prætorij eſt(quamuis extra ordinem ſpecialis caſus, quando con- ceditur, dubitari ſoleatꝰ)& ad poſſeſsionem bonorum petendam inductus eſt:& quãuis bona ipſa aliquis apprænderit, non tamen di citur bonorum poſſeſsionem habere, donec

prætorem adierit,& officio iudicis petat bo- 5o

norum poſſeſsionem ſibi decerni,& prætor decreuerit. Eſt igitur bonorũ poſſeſsio ius perſequendi: quoniam qui officium iudicis implorat, perſequi diciture.& huiuſmodi pe titio perſecutio eſt,& extraordinaria actio, retinendiq;ʒ:quoniam tametſi bona ipſa reti- neamus, perſequitur tamen, ut prętor decer nat:& ideo copulatiua dictione uſus eſt Iu- riſconſultus: quoniam quamuis retineat ali

quis, neceſſarium tamen eſt ut perſequatur. 60

nam ſi cõmunem cæterorum ſententiã pro- baremus, debuiſſet diſiunctiua legislator u- ti, non ea cõiunctione.& cum dici ſoleat, bo nam definitionem ex proprio,& genere,&

Paradoxorum lib. IlII.

97

differentijs conſtaref, in hac ius ad genus, perſequendi retinendiq;, ad differentias pro priumq; refertur. Nam per bonorum poſſeſ ſoriam hæreditatis petitionem ſi retinemus, nõ perſequimur:& per hæreditatem neque nobis, quod habemus perſequendi ius eſt. ſed in bonorũ poſſeſsione aliter eſt, cum e- tiamſi res poſsideamus, neceſſarium tamen ſit iure ueteri decretum, quod nec mutatum eſſe defendi poſſet:licet in contrariã ſenten- tiam frequentius itum, ſuperioribus libris oſtenderimuss. Igitur in quacunque bono- rum poſſeſsione, etiam propriè loquendo, hæreditatem adiri fortaſſe non falſò profi- tebimur, cum idem iure prætorio bonorum poſſeſsio nobis acquirat, quod ius adeũdi in ciuili lege. Hinc Imperatores Diocletianus Maximianusq; Auguſti, puberẽ agnoſcen- tem bonorum poſſeſsionem, poſteaquàm ei fuerit hęreditas delata, pro herede gerere nõ ambigi teſtantur. quamobrem ſi quis ciui- li aliqua ſanctione hæreditatem adire probi- bitus, coram prætore decretum interponen- te, adire ſe hæreditatem dixerit, rectè agno- uiſſe eum bonorum poſſeſsionem cum Ful- goſio' crediderim: dicemusq; adiuiſſe hunc hęreditatem propter bonorum poſſeſsionẽ, hoc eſt, ius adeundi, quod prętore autore cõ ceſſum eſt. Sed quid ſi dicat uelle ſe hæredẽ fieri?& licet bonorum poſſeſſores loco hæ- redum ſint, non tamen idem iuris eſſe, quod ſuperiore caſu arbitror: cum tametſi æquipa rentur, bonorum tamen poſſeſſor hæres nõ ſit?:nec enim ſequitur, hęreditatem habet, er go hæres eſt.& hanc definitionem ita intelli- gendam eſſe, etiã Bartolus exiſtimauitl: ſed quoniam obſcuris admòdum uerbis loqui- tur, poſteriores ea non percipientes, aliter at que aliter declarauerũt, uariaq́; aduerſus Iu- riſconſultum argumenta effinxerunt, ut an te nos natatore quopiam Delio(quod in pro uerbio eſt)indigerent.

Cur ex agnitione bonori poſſeſcionis filius- familias non obligetur, noua ratio allata, cæteris con⸗ futatis:& quid ſit uotum in iure ciuili. CAPVT I1.

(i ex omnib. contractibus, præter mu-

tuum& uotum, filiusfamiliâs obliga- tur, ex acquiſitione bonorũ poſſeſsionis nõ obligaturcan quòd huiuſcemodi agnitio uo to, ut Bartolus ait, æquiparatur? cum exr ſola uoluntate pendeat,&, ut diximus, uotũ non obliget:quod Paulo Caſtrenſi, Alexandro, Aretino, Iaſoni non uidetur“, cum ſolo ani- mo ſubſiſtat uotum. at in bonorum poſſeſ- ſione etiam quædam facta requiruntur, ue- Iuti ut uoluntas ipſa exprimatur,& ut decre- tum interponatur. ſed hæc replicatio mepa- rum mouerit, quoniã tametſi ea, quæ Deo uouemus, nulla demõſtratione egeant, cum is cordis ſcrutator ſit,& mentẽ ſolam conſi- deret:uota tamẽ, quorum in iure ciuili men- tio eſt, aliam ſignificationẽ habent. nam in-

Lee 3

f inli. frde do-

lo.

g Lib ij.c. xiij.

h l. puberem. C. de iur. delib.

i Inl. fin. C. qui

adm.

k 9. quos autem.

ĩ In liij. de bon.

poſſeß.

in In l. qui alie- na. de ac. hær.

n xiij. q. v. ſi ꝗd.