Incipit opus Bernhardi abba tis Clareuallenſis ſup Cantica cã Licoꝛum: Momelia Pꝛima. Obis frẽs alia qᷓ; alijs de ſeculo.aut certe aliter dicen v potũ dar ⁊ non eſcꝗᷓ:qᷓ apti foꝛmã tenet ĩ docẽdo. Nã ſpũalib ſol idioꝛa apponen da efſe:itidẽ ip̃e ſuo exemplo docʒ.io qui⸗ mur inquiẽs nõ indoetẽ hũane ſapie vᷣhis ſed in doctrina ſpũs ſ e ſpñalia com parãtes. Ptẽ.ſapiam joqͥmur int᷑ ꝑfectos uis vos nimiꝝ eſſe con fido:niſi fruſtra foꝛte ex õgo ſtudijs eſtẽ celeſtib octipati exercitati ſenſibꝰ ⁊ in lege dei medtati die ac nocte. Ftaq; ꝑate fauces:nõ lacti ſʒ pa⸗ ni. Eſt panis apð ſalom onẽ vſq; admo⸗ aũ ſplendidus ſapiduſqʒ. libꝝ dico qͥcãti ca cãticoꝝ inſcribi?᷑.pꝛoferat᷑ ſi placet ⁊ frã gaf· Nã de ecckiaſtes vᷣbis mũdi huiꝰ cog noſcere⁊ ↄtemnere vanitatẽ ſatꝭ ni falloꝛ dei gf̃am inſtructi eſt. Quid ⁊ ꝑꝑabo⸗ 48. An nõ vita ⁊ moꝛes yi iuxta eã q̃ in ipᷣis inuenit᷑ doctrinã.ſufficient᷑ emendati ſunt ⁊ infoꝛmati. Pꝛoinde illis ambobꝰ pᷣlibatis quos nthilominꝰ de amici arca bſtitos accepiſtꝭ.accedite ⁊ ad tertiũ hunc paneʒ: vtꝓbetis foꝛſitan potioꝛa. Lñ em̃ duo ſint mala q̃ vel ſola vel maxime mili tant aduerſus aĩam.vanꝰ.ſ.amoꝛ mundi ⁊ ſupꝑfiuꝰ ſui.peſti vtriq; duo illi libꝛi ob⸗ ulare noſcunt᷑. Alter ſarculo diſciplie pᷣua Aueq; in moꝛib ⁊ carnis ſuꝑflua reſecans Altluce rõnis in om̃i głig můũdi fucũ vg⸗ nitatis ſagaciter dep̃hendẽs. aciterq; di ſtinguens a ſolido pitatꝭ. Deniq; vniuer ſis ſtudijs hũanis ac mũdanis deſiderijs ptulit. deñũ timere eiuſq; obſeruare mãda⸗ ta. Werito qͥdem.verè etem̃ ſapiẽte pᷣmũ illð iniciũ.ſcm cõſumatio eſt. Sitñ con⸗ ſtat voh nõ allud verã ⁊ cõſumatã eſſe ſa⸗ pientiã:qᷓ; declinarea malo ⁊ facere bonũ temq; fcrdere a malo neminẽ poſſe ꝑfecte abſ; timoꝛe dei nec bonũ opus oĩnd eſſe pᷣrer obſeruantiõ mandatoꝝ. Depulſis 5 duobh malis duoꝝ lertõe libꝛoꝝ cõpetẽter iam accedit᷑ ad hůc ſacꝝ thcoꝛ icũq; ſermd nem qͥ cũ ſit amboꝝ fructꝰ: nð niſi ſo bꝛijo

Homelia pꝛima ſuꝑ cantica cꝗ̃ticoꝛũ

da ſunt. Illis ſiquidem lac

facile affici

mentiby⁊ aurib oĩo credẽdus eſt Alioqu añ carnẽ diſcipline ſtudijſedomitã ⁊ man cipatam ſpũi.añ ſpꝛetã ⁊ abiectã ſeculipð pam ⁊ ſarcinã. indigne ab impuris lectio ſctã pᷣſumit᷑. Quõ nempe lux incaſſum cir cumfundit ocłos cecos ł clauſos: ita anis malis homo nõ ꝑcipit ea q̃ ſunt ſpũs dei Quippe ſctũs ſpůs diſciplie effugiet fictũ qð eft vita incõtinens. Sʒ ner erit ei vnqᷓ; ꝑs cũ můũdi vanitate:cũ vitatis ſit ſpũs. Que em̃ ſocietas ei q̃ de ſurſuʒ eſt ſapiẽtie ⁊ ſapie mũdiqᷓ ſtulticia eſt apð deũ:aut ſa pientie carnis:q̃ ⁊ ipᷣa inimicg eſt deo Pu to aũt ꝙ iam non hẽbit vñ aduerſum nos murmuret is qͥ nobis de via venit amicuf cũ ⁊ tertiũ iſtũ inſumpſerit panẽ. Sʒ quis franget. Adeſt paterfamilias.cognolcite dñm in fractõe panis. Quis em̃ alter ido neus. Nõ eqdem ego mihi iſtudtemere ar rogau erim. Sic ſpectetis ad me:vtex me nõ expecteti. Nã ege vnꝰ ſum de expectan tib mendicã̃s ⁊ ipe vobiſcũ cibũ aie mee alimoniã ſpũs. Reuera pauꝑ⁊ inops pul ſo ad eũ qᷓ aꝑit ⁊ nemo ciaudit ſuꝑ iermo⸗ nis huiꝰꝓfu ndiſſimo ſacramentd. Oculi oĩm in te ſperãt dñe. Paruuli petũt panẽ⸗ nõ eſt qͥ frangat eis. Sperat᷑id a benigni⸗ tate tua.O pijſſime frange eſurientibꝰ pa nẽ tuũ meis qͥdẽ ſi dignar? manib.ſʒ thiſ virib. Dic queſo nob. Z quo.de quo.ad quẽue dẽ. oſculet᷑ me oſculo oꝛis ſui. Aut qle eſt iſtð ita ſubitaneũ: ⁊ factũ repẽte de medio ſermonis exoꝛdiũ. Sic qͥꝙpeĩ ÿᷣba Prumpit qᷓſi quẽpiã loq̃ntẽ pᷣmiſerit. cui c ſequenter rñdentẽ. ⁊ hãc itroqucat ꝑſonaʒ q̃cunq; eſt ipᷣa q̃ oſculũ flagitat. Deinde ſi ſe oſculari neſcio a quo vel petit vel pᷣcipit cur ſignãter ⁊ noĩatim oꝛe:⁊ oꝛe ſuo illius dſi aliudqᷓ; os:aut alienũ ⁊ nõ potiꝰ ſuuʒ exhibere ſibi ſoleãt oſculãtes. Quãqᷓ; nex hoc qͥdeʒ dicit.oſculet᷑ me oꝛe ſuo. 2138 Pfecto inuſitatwꝰ:oſculo inqt oꝛis ſui. S3 dem iocundũ eloquiũ qð ab oſculo pꝛinct piũ ſumit: ⁊ blãda ip̃a qᷓdã ſc;ᷣture facies t⁊ allicit ad legenqũ.ita vt q; in ea latet delecret. etiã cũ laboꝛe ĩueſtigu⸗

re nec fatiget inquirenqi foꝛte difficultas vbi eloquij ſuauitas mulcet. Vleꝝ quẽnð

valdeattentũ faciat iſtiuſmõi nePncipio.⁊ nohitas in veteri

ſ ſi bꝛo locus ₰