En

DE REI AGRARIAE ET SALTUARIAE FUNDAMENTO GEOLOGICO. 43

Norere poſſe, vbi frumenta maiora herbaeque pabulares radicibus Jongioribus, non creſcunt; frutices et arbores radicibug longis perpendicularibus multis locis repelli, vbi aliae, radicibus magis horizontalibus, vivuere poſlunt, Obſeruationibus quibusdam in re ruliica et ſaltuaria ſaepilüime oblatis, dicta haec probabuntur.

Regiones montoſae quibus talis eſi eleuatio, yt, ob coeli conditiones, frumenta quaedam ſatis bene creſcere poſlint, tamen ad eorum cultüram ob ſaxorum nimiam approximationem ad terrae luperficiem, ſaepius non ſunt idoneae, nihilque niſi gra- mina pabalaria et alias quasdam herbas pabulares ferunt; inter quas autem hoc reſpectu maxima eſt differentia. Trifolium mon- tanum e. g. in montibus[axolis alere ſeſe poteſt, qui Trifolium pratenſe recufant. Tedyſarum Onobrychis in montium noltrorum "calcariorum decliuitatibus apricis laete creſcit, vbi Medicago ſativa non bene prouenit. Experientlae de herbae huius pabularis egregiae cultura noltris quibusdam regionibus montolis, Praeci- pue calcariis inſtitutae, Iucro mediocri fuerunt, quod plantae Paucis poſt annis iam interierunt; quae contra locis opportunis, vbi radices perlongae terram profundam inueniunt, per longam annorum ſeriem durare ſolent.

Saxorum approximatio ad terrae vegetabilis ſuperſiciem caufſa principalis eile yidetur, cur Fagus in montibus noliris cal» cariis melius creſcat Quercu, quae contra in montibus, in gqui- bus ſaxum arenarium praedominatur, vt in G&ollingio noſiro et ſaltu Reinhardi ad Viſurgis ripam ſiniſiram, vbi terrae ſolutae ſirata profundiora eſſe ſoient, locos habent valde opportunos, Similis conditio phaenomeni cauſla eſle videtur, quod Fagus re gionibus noliris laxolis e. 9. in Hercyniae montibus, locis[atis eleuatis, inprimis in vallium parietibus ad meridiem directis, greſcere ſoleat, qui Quercunm“ recuſant; quam tamen arborem in Svpeciae et Norvegiae prouincis mediis inueni, quum Fagus con FE 2