92) 36 58 cauſæ dilationem atque moram non patientes, quæque mo. dici præjudicii ſunt, pertinent, ut puta ſi teſtamentum a- periendum& iis quorum intereſt publicandum eſſe, pro- nunciatum fuerit t. n. F. de appellat. recip. vel non., niſi quis teſtamenti nullitatem velex eo loeum fucceſſioni non eſſe incontinenti, demonſftrare queat Mev.„. 3. dec. 405. ſin minus quia per hujusmodi ſententiam nullum iafertur gra. vamen, penitus& in totum, contra quã Mev. d. I. vult ſeu quo ad utrumq;ʒ effectum exulat Appellatio ex Fach. Lynck. de G. E. c. G. C. 10. n. 3. Jung. O.J. A. Pad. Zit. G..§. 2.. 5.
Da ausgeſprochen/ daß ein Teſtament geoffnet werden ſoll/ new. quaties ex Teſt⸗
mento nullo vitio viſibili laborante immiſſio in bona decreta fuit d. l. hu. G. 2.& 7. 6. G. uor. app. non recip. qui textus
I. 6. tamen de effectu ſuſpenſivo, quem non habet appellatio tantum agit, neque devolutivum denegat. Brunn. ad d. I.
6. n. a. add. O. J.. Dad. d. Zit. n. 6. Dg erkandt iſt/ daß Klaͤger in Krafft eines fuͤr⸗ brachten Teſtaments/ das an Schriff⸗ ten und Siegelen unverletzet/ in des Abgeſtorbenen Verlaſſenſchafft ſoll
immir-


