——— — —.— —————— —.—— —

ſucrae ſiue eccleſiuſticae in Germmia, dc. 9

FH

Qualiacumque enim & reges principesue aut exercuerint quondam, aut adrogauerint ſibi circa ſacra hominesue relligioſos iura, quales- que etiam diuerſos inter ordines illos ſacerdo- tium nempe & imperium contentiones inde ortae ſint (d), non niſi integro tamen relligio- nis diuortio, & ne hoc quidem in vniuerſum, detrudi potuiſſe dogmata illa facile patet, quae ipſis Germaniae ad Chriſti fidem conuerſae incu- nabulis acqualia, continuoque a diuini verbi miniſtris, magno ſemper apud Germanos pretio habitis, gregi tradita, caput relligionis ſacrique iuris vbique tum regnantis praecipuum ſemper

effecerant, tantaque proinde conſtantia ſerua- 2 hantur, vt & ipſi principes & ſacrum fulmen, & diras populi; & optimatum turbas (e) non

effu- . 14

d) Vid. cRRISTILAN TRHOMAs. hiß. content. inter ſa cerdot. G imper. 53

(e) Notiora funt exempla ex hiſtoria imperii, quam vt — ſingula latius deducere animus ſit. Quodſi enim ful-

mine ſacro ſemel feriti erant imperatores regesue 3

Germaniae, quod effugere his in euentibus vix po- 3 terant, a fide praeſtita, & ſubiectionis lege vel ipſo 2 5 eo ſimul liberabantur ordines, quorum nonnulli ſuae .

a regibus defettionis colorem inde haut infrequenter admitebantur mutuari; vt itaque vel triſtiſſima ex. 6 perti