vr Dy nEyvTaTIOonE

viſus ſum, quae fruſtra quaeſiui in aliorum operi- bus & opuſculis.

II.

Antequam autem ipſum Thema diſſertationis meae aggrediar, aliqua de Etymologia & origine praediorum Emphyteuticorum f. Erben⸗Zinß⸗Gu⸗ ter, praemittam. Emphyteuſis, ſi ad nomen eius re- ſpicimus, Grascis originem ſuam debet/ qui eam a cauſa finali, nempe kcvrie«, quod eſt inſero, feu implanto, Germanis Impten, tanquam praecipua agricultu- rae parte hoc nomine appellarunt. VVLTEl. ad F. adeo m. 2. Mß. de locat. Latini contractui huic certum ac proprium nomen non dederunt, in lingua no- ſtra patria autem venit ſub nomine einer Erb⸗Leyhe, Erb⸗Vermietungs⸗Recht, Crb⸗Recht, Erb⸗Zinß⸗ Recht, Erb⸗PVerpachtungs⸗Recht, ꝛc. Originem vero emphyteuſeos quod attinet, non dubito illam adſcrihere juri gentium, nequaquam autem, quod multi ali faciunt, juri ciuili, vel antiquo, vel recen- tiori.

II.

Opinatur Vir omni doctrinarum genere prae- ſtans GaR. FRIDR. BVBl in ſeiner Erläuterung ůͤber Scrurr. Ius Rud. p. 833. ſ600. agri fterilis & irt culti fuiſſe inſitionem antiquiſſimam; ſed quod idem in agris priuatorum ad tempus antea locatorum lo- cum