Inſignes animos rerum moderamen & ufus Arguit⸗ignotos nec ſinit eſſe bonos: Bellua multorum capitum mutabile vulgus Vni ſi ſubſit, non ſine laude, viro, Hunc ego pſalmographi gnatum ſapientiã, & auſis Amphitrioniaden fortibus eſſe reor. Talis eras, Hermanne, tuis cervicibus illud Cum jure & fatis injiceretur onus, Eſſes ut populo juſti moderator & æqui, Ac reſponſa tuis, cum ratione dares. Sedulus has partes, juſſo moderamine obibas, Nec, vim non juſtam qui pateretur, erat. Conſilio tibi Numen erattibi myſtica ſemper Scripta Dei verbi lumen & omen erant. Conventu facilis, populoq́; affabilis omni, Gratus eras populo, gratior atq́; Deo. Fortius imperium quam vis⸗ pia gratia firmat, „Eſtq́; ibijus/ubi⸗jus/qui moderetur⸗adeſt: Tute magiſtratus ſimul & PArꝝ R eſſe ſtudebas, Dulcis ARM oRpopulo DRLIoIA; avs tuo. VirtutesPietas, Comitas, GConcordia, & æquo Nota Themis, certant pectus inire tuum. At, vix firmarant ſedes ſub pectore opimo Hermanni, Hermannum parca ſevera necat. Hinc illæ lacrymæ & ſeries numeroſa dolorum Triſtia qui miſerè pectora noſtra coquunt. Hinc Ege berte doles, hinc rorant luminis orbes, Et patitur motus mens generbſa ſuos. Vnus erat frater, gaudebas fratre fideli, Et vice multorum frater is unus erat: Vnicus ille cadittantam trahit atqʒ ruinam, Quantam vix multi commemorare queunt, Certus amor dum vita fuit reſpondit amori, Atqʒ unum fratris velle utriuſqʒ fuit Et quanto nexu vinxit Corcordia fratres Vivos, quamq́; arctè pectora junit amor,

Tantum