rit. Noſtra ELISAETRA CGATHaRILMA eò pervenit, ut quò ulterius iret gloria, vix quicquam inventret; non ergo tam lugenda, quod deſiit vivere, quàm omni honoris ſpe- cimine collaudanda, quòd tot virtutum vi- vendo ipſa dederit exempla. Siſte ergò, 3 ve⸗ nerande ſenex, TürSNERE! ſiſte curſum la- chrymarum genas rigantium tuas. Dominus dedit, Dominus abſtulit. Amiſiſti quidem ſenectutis tuæ baculum, vitæ Tuæ ſuſtenta- culum in omni ſorte factis& actis fideliſſi mam conjugem ac adjutricem: Quid tamen eſt, dolere quidem decet, ſed cum modoj nec id, quo affectus ſolum aut natura, ſed ratio tra- hit, ſequi; perturbationern autem eã coẽrce- re,& pondere ſapientiæ ſtabilire ſuadet, Inſolens non eſt factum, omnes ad ean- dem tendimus viam,& pertingemus: Ho- mo namque ait Epictetus, non eſt æternitas, ſed homo, id eſt, Particula univerſi, ut hora diei. Venire igitur eum oportet ut horam, præterire ut horam. DRus! pſe Tüs-
NE-


