ex2. Sam⸗aa. 22.24 ac.6. 1n0
— 7
Schon von hier hinweg gerafft; Dieſes iſt ʒwar zu beklagen! Doch wenn man von eurer Wonn/ deren jhr genieſt mag ſagen
¶ Die doch vnaußſprechlich iſt:) So ſeyd JMRrecht lebend worden Weil jhrjetzt der Seelen nach; Seid genommen in den Orden/
Derer die da Himliſch ſeynd; Nun genieſt jhr Himmels⸗Frewden/ Vnd empflndet wahre knſt/ für hier überſtand nes Leyden.
So muß ewrer Tugend⸗ Ruhm ʒ Euch hier auch vnſterblich ma⸗ chen. Es müß · ewres Grabes Thur; Gottes Engel · Schaar bewachen.
Es můß ewren ſchwartzen Sarchʒ aller Blumen Artvmbſchlieſſen. Auß der duͤſtern Erden⸗Grufft můſſen Roſen Stock furſchieſſen.
Ewres Nahmens Lob⸗Gerůcht/ můſe ftets ſofiſt beſtehen Biß das groſſe Rund der Welt/ wird ineinem ui vergehen
Seine Chriſtſchuldige Gemüths Neigung in etwas zubezengen ſetzte dieſes
Wilhelm von Veihe.
Eu quãm ſata vices mutant! ut volvitur urna Fatorum! ſtabili non ſtetit illa gradu! Annua Zodiacum non finit linea curſum, Quando novis Nupri auſta precatus eram. Proh dolor! inersã vice mmc mea carmina. plangunt, Plangere lugentem me mea Muſajubet. Immanes
—
—


