32 Diſputatio III. 22. Obrinetur verò propriũ, uſurpatur&j dicatur aliter de eo,cuyus eſt ptopriumʒ&alic

6 eocui communicatur per unionem; Ili con 3 per naturamper fe,primò immediate,& ut ſuki cto inhæſionis; Huic per unionem, per alin cundarid, mediate, mediante primo ſubjecto ſubjecto prædicationis. muleit i

13. Exempla ex natura deſumpta commu tionis propriorum communiterttia enumetun feher Rxiuun cſi de ferancpropriis. Nam formæ eun lelui communicantur materiæ. Quoddam igituj laine prium eſt communicabile. nid 14. Actus enim formæ communicatur mat 4 Ton EEtt verò adus ille primus vel ſccundus Eſſent eQ vel accidentalis. Eſſentialis communicatut m ke riæ, idq; cum natura æxolhrs oſtendit: Qu inhoei invicem penitiſſime permcant, ſibi invicemß Klem meando realiter communicant; tum 4 poltei tun tenct manifeſtè arguitur, quia materiam determi cileni

forma determinando campofitum conſtitui in certam entis ſpeciem collocat. Commuaic tur igitur& propria, quæ rei eſlentiam ita inh 3 quuntur, ut naturali ſeparatione realiter abeſſe 1⁸ queant. 25. Actum fecundum ſyu operationem m riæ communicari judicio eſt prædicatie, form non caot

nim denominative predicatur de materia: Dicin iün taz eam eſſe informatam reſtrictam, limitatum. Fnounin 6. cadum gf da anipropriis. Nam i cotnht

facultas ſentiendi& intelligendi communicau

cet& culc

2

8 — 5 2 * S S 3.6 3.5 S* 5 8 8 8 2 O — 8 S S 8 0 5 8 S S 8 8 8 S 8

8.„ 5 5 ex. bria animæ, ut ſunt vita eſſentialis, facultas intelꝭ n Huſct gendi& fentiendi, quæ ſunt propria animæ,& u vã realicer non differunt. Atqui anima rationiꝭ ict

unin nui

ee 4