Membra tegit tellus demortua, fama ſuperſtes

b Clareſcit nulla deperitura die.

Pputreſcit corpus: mens cœli gaudia carpit Humanus tenebris libera luce viget.

In cœlo felix, quos nos capiamus honores Cœleſtes inter tu Friderice vides:

Grandia iamq́ tibi gratamur commoda cœli: Qudd ſtudium ſequitur gloria tanta tuum.

Quòd te ſemideum Sophiæ ſplendore coruſcans Exæquet ſupero dia corona choro.

Tu cœlum luſtrans grauiori mente Sophiam Aſpectu lætus volue reuolue Dei.

Vmbras doctrinæ ſed nos captabimus atras:

Quxæ tibi dat cœlum commoda, terra negat.

Portio digna polo viuas: cane carmina lætus Quæ ſupero placeant angelicoq; gregi-

Exultet cœlo tua mens: tua nominatellus Per Pylios faciet poſſe vigere dies.

Fallor an? hoc quæuis ſchola te ſermone Te titulis optans viuere poſſe tuis:

Alter Ariſtoreles, alter Plato, Tullius alter Ingenio viues tu Friderice tuo.

Mille artis dotes ac commoda mille dediſti Laudibus& viues ſecula mille tuis.

A quo doctrinæ flumina larga fluunt: Da tales multos Fridericos: cuncta Lycx Talibus exornes inſtituasq; viris. Sic rectè Sophiæ lux inclareſcet opertæ In fructus creſcet ſit ſchola quæc; ſuos⸗ Et tua maiori ſplendeſcet gloria laude, Florebitq; tuum nomen honosc Deus.

ſalurat

&☛ 1 *

HHis claudo votis carmen: Tu Rector olympi:

ALIA

—

—————