Cætera quæ porro fortuna para vit utriſge Nulla poteſt hominum dicere lingua ſatls, Sedtu Guate Dei, noſtri miſerere, potentt, Da uobus dextrum, Chriſte benigne, locum. + X A

A L1AA

d

NicolrAo HEINTZENBERGERO, FIIL IO.

A

*

Naſeitur omnis homo natura filius iræ, Peccatiq; hæres, exiliiq; reus. Nam concepta homini culpa eit genitricis in alvo öx etiam natum pæna dolor; manent.

Finis mors: ſic ſunt hominis vana omuia, prater

uàm cui aivino pectus amore caltt. Qui moritur, Chriſto di vit, qui vi vit in illo, Non moritur, non est mors, ubi Chriſtus adest. VVolffgangus genitor talts quem patria luget Quæſtorem,& tauto mæret ut orba viro, Aadſis Melpomene lacrumus mactata profuſis, Et tragicum quetrulo gutture carmen eat. Huc propera mæſſto læcerans pracorqia planctu, Rumpeſides Citharæ triſtis Apollotut. Lugeat hunc orbis meritò, Tigresq; cruente, Et madeant lacrumis marmora durapiu.

us Iſte gradus, querulã carmen lege voce viator, Keintdenber geri hic molliter ſa cubant: Hunc ſtrepitu turbare cave, dormire putandumest, Nempe virum E talem non potuiſſe mori.

Tolluntur

lunnurſa Impyv/ 4, Nuſfrangi, Wtguam Nuuuurexim Apnnſäi Ctmenex Fhnfterâ Nutkpar Lucnost3 Venliquita Nalla nocei nuſax frag. N gectes? luta fama: Teutonicu: lulun fiugi Miſeritas, Nlnl renu (ure pate b Anubiperf Nlißcan, Puuiens nate lur jubet,

lUuurem der.

Lommiſi Ähen) en, Ilnemo ma⸗ Hanc ani,

Ulenr jia Ca

lic umu

'