u“

Herbaq; ceu, verno quæ mittit tempore flores, Aſtatis calidæ vi veniente cadit. Adde quòd& vitæ multa addita cura caducæ: Nalla labore dies, hora nec vlla vacat. Nam Deus his homines pœnis fatalibus vrget, Vr comes huic vitæ languor& angor eat Felices illos, qui triſtes morte labor es Finierint, multis exierintq́; malis, Qualiter haæc IV&T Tiuſta Mpollonia coniuæ Occubuit, moriens auſpice freta Deo. Illa pio coluit ſocialis fadera lecti, EPEyxemplum caſta coniugis illa fuit. Filiolamq́; ſuam reuerendo ſanguine natam, Inſtruxit matris moribus atque patris. Non deſhexit opum vacuos, non tempſit egenos, Sed pro fæmineo pectore fecit opem. Non ignara mali miſeris ſuccurrere norate: jpſa quoq, aduerſas vndiq, palſa vices. Nam vix charapiæ genetricis ad vbera lattens Pendebat. ſoboles, cognita viæq, patri: Cum matrem amiſit primos vir go orba per annos: Amplexu matris duriter orba ſuæ. Eheu tunc infans, defuncta matre, relitta, Quot mala, quot vitæ dura pericla tulit? Dum canus genitor, multa iam prole geatus, Educat in viduo hanc,& ſine matre, thoro. Qua mala virgineas inter numerara cohortes Suſtinuit? gemitus quos ſpoliata dedit? Quæ mala poſt matura viro, quæ iuncta marito, Aad vitæ miſeræ fata ſuprema tulit:? Nam vix comiugi FRerat noua fædera palta, Cum ſponſo orbatur ſponſa puella ſuo.

☛

2