DE FIDE.

DISPUT. ZL.

TNlempeſties et damnoſa ſubtilitas eſt, notitiam ex partibus fidei eliminare, et ad conditiones, quæ neceflfario ad ean- dem prærequiruntur, referre.

II. Abſurdum eſt notitiam fidei aſcien- tia rerum ſacrarum diſtingucre. Eſa. LIII. 12. Hiob. XIX. 25.—

III. Forma fidei, qua juſtificat, in re- ceptione, adeoque in paſſione confiſtit, Joh. 1. 12. quæ tamen eo momento, quo recipit, vivax et actuoſa eſt, beneficium, quod accepit, arcte tenendo. Gen. xxx¹. 26. Gal. I 1. 20. 3

IV. Non ad omnem non repugnanti- am fides conſequitur, ſed ad eam tantum,

quæ receptionem gratiæ juſtificantis im-

mediati antecedit. Act. xxvr. 19.

V. Qui enim primo gratiæ gradui non repugnat, repugnat autem vel ſeccundo vel tertio, fidei particeps non redditur. Act. xxvI. 28.

VI. Apologia Aug. Conf. cum inquit: illz virtus juſtificat, quæ apprehendit Chriſtum, hac autem virtus fides ſt, operi juſtifican-

di

— di virti adverſ caritate virtus tutis vi tes ſig opus

VII opuse plexus benria mi. G

VI iſt ole patro non rentid

IX de gr. ta, a per i deſer ſeria⸗ dlib

X ſtatu donſt ablo.