— 2

pauli, in Anglico Cantiæ oppido, tempore Justiniani II. Imp. elarus, Sacre Histor. Anglor. L. I. c. z6. ita depingit: Quocunque adveniret Monac bus, gaudenter ab omnibus, tauquam Dei famulus, excipiebatur; etiam. si in itinere pergens iuveniretur, occurrebatur,& flera cervice, vel manu signari, vel ore illius se benedici gaudebant: verbls quoque ipsius adhortatoriis diligen- ter auditum præbebant. Qualis quidem sacri ordinis cultus, quoad di- vinis limicibus circumscriptus est, merito laudatur ab Apostolo 1. Tim. V. 17. oi ger rel dim rilaꝶs di νννο, duplici honore digni æstiman- tor; qui vero? non, qui Alexandri Papæ fastu inflati, Fridericorum Im pp. eollis insultant, aut supercilio inflati alto, Henricos, Ludovicos, indigno anathematis fulmine feriunt, aut in arcana Principum sacraria consilio- rumque aulicorum mysteria se intrudunt, sed l ανιε, vg fe, ud NS 7 Led les E Ad 4 did ανj, qui bene præsunt, maxime qui laborant in verbo& doltrina. Et hic est modus in rebus, sunt certi denique fines. Nec substitit regalis munificentia in ista, Clero delata, prærogativa ho- noris; porro processit, atque Pontificum Romanorum fastu, technis ac insidiis vexata, multa etiam potestati supremæ Imperatoriæ& Regali dero-

gantia indulsit, quibus, cum Papalis eminentia, exemtionem porro a Ju-

risdictione& superioritate civili, vique metuque extorquendo, abuteretur, restitit quidem sæpius atque cohibuit hunc fastum, Imperatorum ac Re- gum justitia, non destitit tamen, quam plurimis aliis beneficiis religionem in sacra, liberalitatemque in eorum ministros exercere, indulgendo, personis rebusq; religiosis, immunitates a foro civili, ab hospitationibus militum, a portoriis ac vectigalibus publicis, præsertim ex iis, quæ monastico usui vi: cxuique, Christianis Eleemosynis erant comparata, nec nona tributis ordi- nariis, extra namque ordinem tributis etiam, præsertim decimarum col- lectionibus, ex Ecclesiæ bonis sublevandam quoque esse publicam neces- litatem, ac jure Majestatis ipsas exigi posse,& Imperatorum& Regum do- cumenta probant, licet Papa Clexusque ipsius inviti patiantur, piam hanc Christianorum in servos Dei, qua sola victitant, modo non luxurientur, largitatem tributis onerari, atque Depossta pietatis, ut Tertullianus in A- pologetico vocat, in civiles ac profanos usus eonverti. 5

Ultut vero, tam prolixa piorum liberalitate, tam religiosa sancto- rum intentione, tam munifica Principum indulgentia, tam verenda vo- torum obligatione, Cœnobitæ atque monasticæ vitæ professores, ad reli- giose obeunda Institutionis suæ officia excitari& adigi debuissent, ne a

b prima