*(8

ſam paludem concluſi non niſi, quæ Scholaſticorum inſul- ſiſſima turba præibat, coaxare didicerant, ultra nil ſapien- tes, veræ ſapientiæ fontibus planè neglectis,& propriæ ra- tionis uſu, niſi quatenus impuri iſti Magiſtri precariò ve- luti concederent, penitus ſequeſtratõ. Reperiemus ſimul iſtius calamitatis cauſas, ſycophantiam ſcilicet cleri, qui Va- ticani Præſulis inauſpicatiſſimum noctis imperium condi- turi ſceptris addictus omne lumen ejuraverat;& cæca do- ctorum obſequia, qui quùm idolo Clericalis autoritatis im- poni ſibi ſemel fuiſſent paſſi, in eam demum devenere mi- ſeriam, ut ſacerdotum, aut quoſcunque baſiandos hi pro- poſuerant, ſputa,& ſi quid his fœdius, lingere glorioſum duxerint. Altè adeò malum hoc hominum inſederat animis, ut ne tum quidem, quando colluſtratis Evangelii luce terris Cimmeriæ iſtæ tenebræ diſcuti cœperunt, deleri funditus facilè potuerit, ſed adſuetæ ſemel huic viæ mentes jejunis fi- dei formulis, ex neceſſitate aliquando conſtructis ita tena- citer adhæſere, ut limpidiſſimis ſacrarum literarum fonti- bus eas longè prætulerint, aut haſce ſaltim illis pro normâ dare fuerint conati. Non melius actum cum Philoſophiâ, cui novimus, quãâ ſævitiâ Ariſtoteles,(ſapientiſſimi Baconis judiciò câ arte, quà Ottomanni, ut ſoli regnent, fratres tru- cidare ſolent, dominatum primùm adeptus) in pleriſque Germaniæ Academiis Philoſophiæ imperitaverit, ut vix paucis abhinc annis jugum cjus excuſſerint, imòalicubi, li- cet ſacramento exſoluti, ſpontaneò tamen cultu majeſtatem ejus comiter conſervare viri graves atque doctiſſimi nec dum deſiſtant. Nihil de medendi arte, nihil de reliquis dicam, quæ nimirum incommoda ſatis diu eaſdem comi- tata fuerint, quoad è veterum cerebro, qualem ex Apolli- ne Pæoniam ſive Minervam ipſam habuiſſe ortum fabulæ

A 3 ferunt,