8—
lingua ante d tenuerit; apud Graecos eadem perseveravit in adverbiis, quorum postrema syllaba quaeque a stirpibus o definitis descendunt, si quidem hae formae pro ablativis habendae sunt, sic ut litera admissa sit pro linguali d, quippe quae in fine vocabulorum posita, quoties non abjecta est, in sibilantem litteram transire soleat: cf. ro ερας(pro eνar), o oinah(pro oinbær). Quod si ita se res habet, oöcc natum est ex ö6 5 sive öur(Scr. samàt), obr(obro ante vocem consona littera incipientem), c ex obror, Or cet.; atque tunc hae formae Latinis adverbiis o definitis respondebunt(item Sanscriticis in ät finientibus): cf. raro, perpeluo, certo.
In stirpibus Graecis consonantem in fine eshibentibus duplex forma animadvertitur: una eaque rarior in y exit, id quod usu venit in nay=(pro dvr-er sive dvνε-ed, ubi pro abjecta linguali vocalis producta
est: nam scribendi ratio wãrh cum iota subscripto falsa est et pravam formam feminini generis(pro rd⁴o*) esse statuit, ut recte monuit Benarg in Elementorum Latinorum voluminis I, p. 37 adn., quamquam apud Latinos adverbia é definita pro ablativis generis feminini, sed a stirpibus in vocalem desinentibus, existimanda sunt: cf. certé, recté, docté cet.); altera in ²c, ad normam stirpium vocali definitarum perperam procreata (Sic etiam in Zendica lingua a stirpibus in consonantem exeuntibus ablativi in ä! falsa analogia pro al fiunt (Bopp. 1. c.) et in Latina, ut jam docuimus, cum exitu? pro, ac rursus in hac lingua in stirpibus pari- syllabis vocali é conclusis ablativi cum& pro é deprehenduntur): v. c. 00 ν-, dyt-G«.— In mediis vocibus lingualis ablativi propria apud Graecos in compluribus vocabulis compositis locum obtinuit, ibique media potestate praedita est: v. gr. in οο-⁰-« h. e. von(= à6) wo(= 6) her(= 5) ſeiend-er(=«c), MS-n-c h. e. von(= à 6) weit(= che) her(= 5) ſeiend-er(=0), Fusò-aος(cf. Scr. abl. asmat), XOS--«(cf. S. abl. anja-sma-t, annexa syllaba sma); perinde in compositis Latinis, veluti in prod-ire, cujus vocis prior pars prod(inde pro abjecto d) ablativus esse generis neutrius videtur, quemadmodum vocabulum eætra (eætra-d) pro ablativo generis feminini accipiendum est.