— 20— 1 in locis ex Homero ad vindicandam futuri significationem prolatis suam potestatem tenet; et si quando ad designandam actionem, quae loquenti futura est, usurpatur, is usus inni- titur eodem percipiendi modo(sed inversa ratione), quam si actio praeterita per praesens quod vocant historicum exprimitur; et quomodo, qui loquitur in hoc usu, tempus actionis praeteritae tanquam praesens animo adspicit, ita in illo tempus futurum quod praecedit futurae actioni respicit, unde hanc tanquam praeteritam apparere oportet. Eadem perci- piendi ratio, si leges dialecticas spectamus, apud omnes gentes potest obtinere. Ac sane nos Germani in enuntiatis modo transscriptis aeque ac Graeci praeterito relativo uti possu- mus. Vide exempla: II. 4, 160„denn wenn der Olymp. auch nicht gleich es vollendete „(Ercεσσε), so wird er's doch spät(er) vollenden(reler) und schwer(dann) buſsten „Sie“(dπιντ⁶ασν ³⁶)... Herod. 2, 30„Von dieser Stadt... wirst Du in derselbigen Zeit „zu den Aut. kommen(Eelς), in welcher Du... zu der M. der Aeth. kamst“(1⁹ϑ9). Ceterum hie praeteriti usus, qui in sermonis Graeci grammaticis pro peculiari ac miro venditatur, in lingua Germanica, si minus apud litteratos, at in populo— in nonnullis certe provinciis ac plerumque in iis, quae a commercio seclusae minus quam ceterae aliena adopta- runt minusque nativum suum ingenium exuerunt— hodie quoque obtinet dominaturque. Ecce forte adspicio epistolam nuperrime scriptam ab adolescentulo satis alioqui erudito, sed eodem litteris, quas in scholis pueri secundum severas grammaticae leges anxie docen- tur, minus adhuc instructo, ideoque vulgari loquendi consuetudini nondum exempto; in hac igitur epistola scriptum lego:„Wahrscheinlich zwird derselbe auch mit Ihnen darüber spre- „chen, und damit Sie doch nicht unvorbereitet hievon waren, wollte ich es Ihnen erst „schreiben.“ Quis Germanorum haec legens non statim intelligit? Quis hanc verborum structuram et Homericam illam prorsus consentire, quantum quidem ad usum praeteriti relativi attinet, non videt?—

Sed termini huic scriptioni praescripti cogunt, ut disputandi finem faciamus; de usu vero omnium aoristi modorum formarumque, et de rhetorico, quod inter aoristum atque imperfectum intercedit, discrimine in eamine crilico doctrinae temporum modorumque a grammalicae et Latinae et Graecae auctoribus propositae copiosius exponere licebit.

sis accidisse intelligimus. Similiter erravit Auc. 3⁰) Veram hujus loci rationem explicatam ab

MarrHIAE(gr. Gr. p. 961) in explicando Plato- nis Gorg. p. 484, A dy d4„e, Oluciια᷑ qσ³ν indvny pgynta ενμέ d, drc ara Aπαοσεσισαμεμνοο α 1εεννεηασς u mS§dας⁴³ να εκαεασαεαάς 1 ds- Teoα ⸗οd᷑αμμαεα ucνακνesuxr ac dde 263₰0 νᷣꝙ pτουςο ꝓπμαο uσwννdπxvrcxg eναtds dν⁸- gdvn Oscxds berεοοσ ο doν⁵οο, ncl 2v αννισ §6XA.νμάρν τ I½ †νσαεραασ lactov. Scilicet nihil hic est nisi pronuntiatum quoddam ex usu hau- stum eoque comprobatum, ut acristi illi, quos Aue. MarrHian pro futuris accipere inclinabat, dvepvn et ekelaue praeteriti potestatem utique teneaut.

HEnMANNO KuUEHNEhps invenire potuit in libro ejus De em. r. Gr. gr. pag. 192, ubi vir doctus haec scripsit:„Nam respondent sibi haec,&& e rele?, „et, Guν τε αυꝓν⁴αᷣ dπαασᷣαꝓ, ita ut utraque sen- „tentia per has copulas conjungatur, et posterior „Consequutio sit prioris. Hoc enim dicit Aga- „memnon:„si non statim Trojanos punivit Jup- „„piter, at et puniet eos postea, et illi tum poe- „„nas dederint eo graviores. Id igitur aoristo „vexprimit, quo rem futuram non ut futuram sed „„ut praeteritam narrat: nimirum postquam Tro- „„Janos punierit Juppiter, tum illi poenas de- „„derunt.“