25

(roõ oleu⁵ dοαuα⁴ον) et inde desitum, ut foedere fides pacis constitueretur. Ex his mittebantur, qui res repeterent, et per hos etiam nunc fit foedus, quod Fidus Ennius scribit dictum«, cf. Varro ap. Non. Marc. p. 529. Uberiora profert Dionysius, neque tamen quae a Plutarcho recedant. Sub finem capitis iterum revocamur ad Camilli vitam, qua saepius Romuli et Numae vitas suppleri iam monui.

Cap. 13. Pestilentia quaedam, qua Numa regnante tota Italia laborabat, causa fuit, cur Saliorum collegium statueretur. Nam cum omnes iam desperarent, Numae in manus scutum de caelo demissum esse fertur, quod saluti esse ab Egeria doctus Saliorum collegio custodiendum tradidit. Verbis: ro% εHε αατ εμένας, 6roον τα ταπ Toατνϊα συ⁶αατσιοισσνναηνντι reicimur ad cap. 3 ac JLeα⁵μᷣo et. q. s. Ad Plutarchum proxime accedit Ovidii narratio(Fast. III 360 et q. s.). Nomen unde sumptum sit, similis explicatio apud Plutarchum et Festum exstat:

Xalor de us, hodir, oT, dg Fest. p. 328. Salios a saliendo et saltando dictos esse quam- Suιαο ιινονονοσσ, a‿μορσν vis dubitari non potest, tamen Polemo ait, Arcada quendam dνοσς ¶ Mcurdvενς, bvονμ Da- fuisse, nomine Salium, quem Aeneas a Mantinea in Italiam 10, l‿ετοιν τν ενιπιον εαιε⁵νἀ deduxerit, qui iuvenes Italicos svmπ‿ον saltationem docuerit. Scœvros dννοσ αGejd eν⁵ον dnd At Critolaus Saonem ex Samothrace cum Aenea deos Penates, rijs dτνενςσ υ*ν iæe ouoν. qui Lavinium transtulerit, saliare saltandi genus instituisse, a

quo appellatos Salios. Varro inter eos erat, qui illi nomini saltandi notionem subesse censerent(de l. l. V p. 89). Sed ad hanc quoque partem Dionysium valuisse eiusque relationem cum Varroniana consarcinatam esse

pro certo puto:

100 dlεετοσ εηιααυνεmν..

0aαmησςειοσνμνεμνο νν πόαιν, öraν dς tεραᷣε ν ra duαν‿μωασννꝙευν τᷣ Maꝑie it, poανere ueεν ευννεςυιμιεμνο τινιςᷣονε

ulroας e Tahxdis εεαααανν τsdᷣes ul aO Za‿u αοσονντ⁸...

Kiodvrao„dο ενπαεονας, dlανᷣαμα reuœes ad

D. H. II 71 ulev slvαe dorer...

II 70 v ᷣ᷑ κloᷣ,νονυαμνε̈ν MLοντε m⁵μνι. dν αἀά — ije 6εν dνονσα τοουςνι ĩνςι. lrνυνας Todα‿eν Laludis ulrd⸗s d‿reνσιμμέιμ̈νο.

II 71(de ludionibus) vννανιοᷣαανεα εννευντες sxmοεσαακο, οαν κἀꝭ Si eovres

II 70. lνανονοσνναιιαια¶m1ααα αlν εν υνν ds

uera,ς εν ιυνμρ.... rοπουςι αεννιςσειο.

Ut omnis dubitatio tollatur, quin Plutarchi narratio Jubae propria sit, huius testimonio pro- batur, scuta Saliorum ab ancone sive cubito nomen traxisse; altera erat Varronis explicatio: απς Os rd era dαανμα αeονσ τd σmeμα, Varro de l. l. VII p. 338, Ovid. Fast. III 376. Suo ipsius Marte pugnat Plutarchus, cum ex Graecorum vocabulo deéxcνεν(dæνες‿νιασα) illud derivare studeat; haud dubie ob oculos ei versantur, quae Thes. 33 de Dioscuris a Graecis Gvαeme appellatis

De Mamurio Veturio hie non dissidet ab Ovidio(Fast. III 389 et 390) et a Festo: p. Varronis esse enuncia-

disseruit. 131»qui praemii loco petiit, ut nomen suum inter carmina Salii canerent.«

tum, quod sequitur, testimonio sint verba, quae leguntur d. I. l. VI p. 227»itaque Salii, quod cantant Mamuri Veturi, significant veterem memoriam«.

C. 14. Regiam q. v. prope Vestae aedes a Numa aedificatam esse, consentiunt cum Plutarcho Ovidius(Fast. VI 263) et Solinus(I 21). Cum leges quaedam Numae enumerentur, occasio datur, Pythagorae praecepta commemorandi: rι w⁷οναοσ μυη αννσυασ, ᷣ αo‿ς ν u*, gadleueuν(qu. 72 et 112, Barth. p. 26). Quod Romani in deorum veneratione se dextrorsum circumegisse dicun- tur, Varronis sive Jubae doctrinam sapit: Marc. 6, Cam. 5, qu. 14, Ovid. Fast. III 283 atque ali-

4