8 d sententiam fuisse colligitur ex App. Libyc. 66 4u000(ludiones) arous aleοεσυ, re T„P Auνν⅓ νοσαο(Keller p. 24).
Cum satis multi igitur quaestionum loci indicio sint, Plutarchum Jubae in his rebus auctori- tatem plurimi fecisse, cum singulae quaestiones argumenti similitudine vel potius unitate persaepe contineantur, dubium mihi non videtur, quin fere omnes paucis exceptis ex uno illo derivatae siut. Sed obiciat aliquis, haec sententia quominus probari possit, obstare eos locos, ubi ad alios scriptores eosque illi regi aequales reicimur; quare reliquum est, ut de his quaestionem institnamus. Mitto Castorem, cui praeter qu. 10 et 76, ubi laudatur, Leo qu. 26. 72. 73. 95. 112 tribuit, Ciceronem, qui in qu. 39, Livium, qui in qu. 25, Catonem, qui in qu. 39 et 49(Coriol. 14) testis citatur, cum horum libros iam Varroni vel Jubae in manibus fuisse alii probaverint(Barth p. 30. Kiessling p. 41. Soltau p. 57. 58. 75. Peter Reliq. hist. rom. CLIII et Caton. frag. 18. 19. 39. 43. 52. 76). Libri Nigidii(qu. 21), quem Gell. IV 9, 1 iuxta Varronem doctissimum nominat, quin Jubae studiose libros persequenti noti fuerint, dubium non est, unde illorum notitiam ad Plutarchum venisse vix est, quod neges. Fenestella, Varronis imitator(qu. 41), Antistius Labeo(qu. 46), Ateius Capito (qu. 20) Jubae aequales fuerunt, quos illi innotuisse opinione praecipere licet, praesertim cum viri illi iuris peritissimi etiam a Verrio Flacco, scriptore eiusdem aetatis, haud raro laudentur atque Jubam ipsum aequalium libros expilasse Dionysii exemplo doceamur(Peter Juba II p. 8 et 10). Pyrrhonem Liparaeum(qu. 79. Popl. 23), de quo aliunde nihil constat, et Socratem Argivum(qu. 26 et 52), auctores Graecorum obscurissimos, Plutarchum ipsum adisse et evolvisse, arduum est, sibi persuadere. Herodorum, cuius testimonium in qu. 93(Rom. 9) affertur, ipsum a Plutarcho adhibitum esse, parum kabet probabilitatis, quia qui opinantur, vultures peregre advolare et nisi raro nobis non offerri, nugari iudicantur, Herodorum autem in illorum partes abisse Aristoteles h. a. IX 12, 2 diserte testatur. Hunc ipsum num Plutarchus inspexerit eiusque libellum voμααᷣ᷑ Poμαeν in usum vocaverit, in medio relinquendum est(Leo p. 12). Alexandrum Polyhistorem denique iam a Castore expressum esse, Kiessling p. 41 persuasum habet. Relinquuntur Favorinus(qu. 28.) et Cluvius Rufus(qu. 107), e quibus ut Juba materiam hauriret, ob temporum rationem fieri non poterat; sed quod Favorini, scrip- toris aemuli, Plutarchus mentionem inicit, quid est mirum? Neque quidquam obstat, quominus idem de Cluvio Rufo iudicium faciamus atque illum qu. 107 de suo adiecisse statuamus, cum hunc post annum 70 p. C. n. opus suum confecisse, illum autem Vespasiani temporibus Romae fuisse constet(Volkmann Plutarch p. 37). Quibus exceptis ut omnes a Plutarcho laudatos auctores Juba novisset, fieri poterat; neque doctissimus ille rex(Athen. III 83 b ⁴αηχααάχᷣν έασ ιαοο dν Plin. V 16 p. 304 studiorum claritate memorabilior etiam quam regno) ex more aetatis suae sprevit, nomina scriptorum a se adhibitorum ostentare. Cuius rei argumento sint fragmenta 6, ubi Sulpicius Galba, 17, ubi Livius, Nepos, Octavianus, 21, ubi Berosus, 29, ubi libri Punici, 39, ubi Nearchus et Onesi- critus, 67, ubi Androsthenes laudatur.
Jam eo deveni, ut opus sit demonstrare, Plutarchum Jubae historia romana usum esse neque similitudinibus, quas Barth illius fontem fuisse censet. Quae hic de libro dνμαατrés inscripto in p. 18 disputavit:»non modo latina cum Graecis vocabulis componebat, non modo significationem voca- bulorum e Graecis derivabat, non modo Graecorum ritus, mores, caerimonias, instituta cum Romano- rum conferebat«, sententiae eius favere videntur, si quaestionum formam respicimus, sed cave nimiam vim huic rei tribuas. Si enim Juba aeque ac Dionysius populum romanum Graecorum genti affinitate quadam coniunctum esso sibi persuasit, nonne eonsentaneum erat, illum saepissime in historia sua