8

subjectum ad verbum praedicatum dνοαασε ab omni obscuritate ac dubitatione, liberatum nanciscimur quum Creontem, quem scholiasta subaudiendum esse censuerat, res ipsa cogitando suppleri vetet, atque perpetuus et constans usus ejus verbi, quod Elmsleius Laurentiani scripturae praetulerat, svοεαινα apud optimos auctores nos prohibeat, quominus vocabulo τα subjecti locum adtribuamus. Deinde per particulam xe ¹⁴) hoc loco strophae insertam structuram grammaticam respondentium in stropha et antistropha enunciationum ita conformamus, ut in utraque propositae sententiae simillimo ordine dispositae videantur. Utroque loco particula zé inservit ad enunciationem, quae praemissae sententiae tenorem propaget et absolvat, vinculo quodam sed laxiore adjungendam. Respondet ita

v. 1078: rslsi r Oyosus ra α' dμα. versui antistrophae

v. 1087: Gε.ν⁴μννα τ α Hal Aoαx.

Denique si reddendi significationem scripturae Laurentiani dνοοαασeæν Gdamus, dilucida oratione summaque cum fiducia chorus ea eloquitur, quae et ipsius animum maximopere commovebant, et optimum solatinm Oedipo de expeditione absentis Thesei et comitum sollicito afferre poterant. Verba sic certam melioris conditionis spem prae se ferunt, qualem etiam rhythmorum rationem spirare recte Brambachius ¹⁵) nuper admonnuit.

Hanc emendandi viam ingressus difficultates loci deleri posse speravi, quas librorum lectio fert etiam in optimo codice ex consensu omnium adeo corrupti, ut paene jam ab omnibus de eo sanando sit desperatum. Particulam priorem strophae secundae nunc habemus in Laurentiano atque a

prima quidem manu ita descriptam: emendatae eiusdem haec est species: 400 ιQάꝙ„ t!] ⁴ν2ουυιι‿ α⁴ς 8000%G1ν, 6nουοσυν ds. TO0 G⁴μeυσĩ³⁵‿‿ ι ⁹ T9Oνανα τ οω pvcμ rd dν dυσνευν pvον⁴α. T.,νν ³σσσέσ ro dezvd rAdœααν, dstuν ν- rν deαz A᷑ oαα, Oewuvd 0' su- 90Gν οG ανυοασαμαιυν τα‿ ννα 0ιꝛM.j;90 αανυια⁴ᷣαμαν πἀνυ, rele? relet Zeus ra dr' duα. TaAsr 1 OGe r ur, dναα£.

Latine verto immutationibus propositis ad Brunckianam versionem accommodatis ita: Remne gerunt, an cunctantur? Nam praesagit mihi mens aliquid. Mox reddet ambas virgines acerba perpessas acerbisque impetitas injuriis a consanguineis perficietque Theseus aliqaid hodie.

¹4) Particula s, quae plerumque singulas notiones jungit(c. Ellendt, lexic. Sophocleum vol. 1I, p. 790) interdum etiam integras sententias copulat(ib. p. 792), tum novas introducens sententias, tum praemissarum tenorem propagans et, quae summa est, concludens. Prequentior quam apud Sophoclem is usus particulae ré est apud Thucydidem, cfr. Krüger, a. S.§ 69. 59. 1. zu Thucyd. J, 42. Hartung, Partikellehre I, p. 107. 108.

¹⁵) W. Brambach, die sophocleischen Gesänge für den Schulgebrauch metrisch erklärt, Leipzig 1870, p. 114,