Jahrgang 
1859
Einzelbild herunterladen

17

vorhergehenden angemeſſen, zu ihm gehörend bezeichnet, während et denſelben als gleich gewichtig hinſtellt. Die Gebrauchsſphäre von etenim und namque iſt übrigens enger als die des einfachen enim und nam, jedoch finden ſie ſich bei der Angabe ſowohl eines realen als auch eines moraliſchen und logiſchen Grundes, und ſtehen gleich nam und enim auch wohl elliptiſch. Liv. 2, 36: Magno illi ea cunctatio stetit. Filuum nam que intra paucos dies amisit(real. Gr.). Ter. Ad. 2, 1, 39:(San.) Quid? si ego tbi illam nolo vendere, coges me?(Aesch.) Minime.(San.) Nam que id metui(sc.ich fragte danach, denn...; mor. Gr.). Caes. C. 3, 86: Pompejus... suorum omnium hortatu statuerat proelio decernere. Namque etiam in consilio dixerat, priusquam concurrerent acies, fore, uli exercitus Caesaris pelleretur. Tac. Ann. 4, 21: Actum dehinc de Calpurnio Pisone, nobili ac feroci viro. Is nam que, ut retuli, cessurum se urbe ob factiones accusatorum, in senatu clamitaverat. Cic. Leg. 1, 18: Sequitur et jus et omne honestum sua sponte esse expetendum. Etenim omnes viri boni ipsam aequitatem et jus ipsum amant(log. Gr.). C. Sen. 9, 29: lpsa deſectio virium adolescentiae vitiis efficitur saepius quam senectutis. Libidinosa etenim et intemperans adolescentia effetum corpus tradit senectuti. Auch in negativen Cauſalſätzen findet ſich häufig neque enim, wo wir ebenfalls die copulative Conjunction und nicht ſetzen können(ſ. neque). Cic. Fam. 5, 12, 3: Neque enim me solum commemoratio posteritalis ad spem quandam immorlalitatis rapit. Bei dem Gr. lldo ſteht a) axt gar häufig copulativ, wie et bei etenim. Xen. Cyr. 1, 6, 23: Sνιμοα Os εοιν oëν σeυνοαισεεν μιννονQνο τές e τνςι 1 dv*εένοιστσο 5, re d ο¶ðM0ḡ◯nrioον Ʒν οαemν, erl⁵⁴μεε⁶ι⁵εμνοο υ οντοον, d dvy aœννεᷣ. Kalο τ³ εnναεᷣεςνασια roντοου, O5 dεοᷣν, †ονσιμ⁵αεεένοοι 260* 16 dueletv. Xen. Anab. 2, 5, 4 sq.: 0088 uοᷣ᷑ᷣ᷑ mεες 1 ουςο mασόιινεετν nανσς,& αeμᷣs α, eSeOαμεᷣν αμ⁵*ν⁊[νon dπτα. Kal ο odld duςρeνονε, roνς αμιν ν ιαονν τοοςσ ιι œm dE vmo*εαςν&οσνεέννε ⁴ννmw0ſ ςαν ⁵α⁶ιμεμνυοσα οeν π˖εν,&roιααν dviæsora adᷣud 1oς oure uε⁵οωομτιαςα οντε 5υν̈έ̈νοοσςα τον τον έι b) oft auch ſteht«at von zai im Sinne des vermehrenden und ſteigernden auch, eliam, wo dann bei Dichtern dasο von dem za¹ zugleich durch andere Wörter getrennt ſein kann. Herod. 1, 77: æl⁴dο rοοντουςι αχαινι exεαοιπν m συμαμαέντιi. 3, 15. Plal. Gorg. 467, b. Od. 18, 261: dο Toe ροα ugxxyrde buusrae νdꝭ. Soph. Ant. 1241: aA⁴ τũ dναν ναο i ν σαm ⁵‿ἀ⁴. In beiden Fällen(a und b) ſteht α eαας nicht ſelten auch noch in Verbindung mit mancherlei anderen Partikeln(Conjunctionen und Adverbien): ſo findet ſich 2l*αο xct bei Plat. Prot. 317, c und überhaupt oft bei Attikern;«xαο εα II. 1, 113; c*μαο II. 16, 810; αœl ανο ob Xen. Anab. 1, 9, 12.

DnA;