— 112—

Nos vero, inquit, nam iuniores non decet imitari, aliter sentientes, quam nobis servis dicere convenit, colimus tuum numen. Servorum enim erat% Lepv d ug poovei, id quod dicit locasta in Phoen. v. 392. Id enim mihi persuasum fatcor, librorum scripturam aliquo modo corruptam esse; neminem certe adhuc audivi, qui interpretando omnem difficultatem ac dubitationem penitus sustulerit. Nam quae Matthiae in adnot. ad hunc locum explicandum protulit, satis mihi vidcor refutasse; ea autem, quibus nuperrime F. Vaterus ad Rhesum p. 260. not. vulgarem lectionem defensum ivit, ita sunt comparata, ut vix cuiquam probaverit. Ac de iis hic ne verbum quidem. Vss. 223 sq. nutrix ad Phaedram rl xor', éεᷣxvνον, rdds amocluveig; rl auνννεοᷣν αμωα do μιεενε; Ita versus codd. et edd. vett. exhibent praeter Par. A., qui gsaéry praebet, idem Havn., qui tamen aal³ Go omittit. Ego olim getéry rectissime a Porsono alisque editoribus repositum ratus al ita defendere studebam, ut referendum esset ad zti et codem modo intelligendum, quo saepissime particula post zt infertur, de quo usu vid. Porson. ad Phoen. v. 1373. Vereor tamen, ne in hoc orationis tenore quivis illam voculam cum dol quam cum antecedentibus coniungere malit, quod ut ita faciamus, versus caesura suadet ac postulat. Adde etiam, quod plurimorum librorum scripturam usAtr ex altera usltrn corruptam esse vix credibile est, rectius hanc ex illa ortam dixeris. Quare facillima mutatione versum ita scribendum puto: ⁊i μνννεαν sε ⁶Q"Bà‿τέμπα‿— Quae in eo colloquio, quo nutrix dominam, ne mortem sibi consciscere velit, dehortari simul- que mali causam percontari studet, vss. 327 sqq. inter utramque disputantur, ea ita emendaverim: OAIA. ada, αeνα, 60! Td⁴ον, sl sνοε, ucl. TPOG. àεεεμον„ ν 00, ruenn T ol‿. αur; OAIA. dHν el το έωντοιο τποeν εμρμο τιμmνo Téosr; TPOG. Xdemεta aorede LO*˙ aνναονυιμμέ̈ν εαμαον; Vss. 330. vulgo sine interrogatione legitur, et pro da† l libri habent Gle?, quod ineptum est. Quae editores ad locum sive emendandum sive explicandum attulerunt, neutiquam satis faciunt.— Vss. 1440 sq. Hippolytus Dianae decedenti vale dicens. Taloοονοα α ν τéiε½, zαονιέιν ßa daudmν Aelrος ααοεασς εαι⁴αxαν Haec vel in sententia habent, quo offendamur. Recepto enim Aelπο, quod habent Par. E. Havn. et post Canterum editores fere omnes, Hippolytus optaret, ut illa diuturnam consuetudinem, quam adhuc secum habuerit, facili animo solvere velit ac dimittere, quo Hippolytus Dianam quodam- modo consolaturus videretur, quod facere deam potius deceret, quam hominem mortalem. Sin vero probamus Aeizeig repertum in tribus Florr. Lasc. Ald. Brub. IHerv. 1. 2., sententia evadit plane absurda. Videretur enim Iippolytus deae exprobrare, quod aequo animo nunc discessura sit. In cod. Flor. A. extat lectio sane memorabilis Aelπας Oοð, quae nescio an verae secripturae vestigia contineat. Certe ea premere licebit et coniicere Euripidem scripsisse: Tlοονοα αα rενε, zaονιινν 6αLa αimi⁵σισσ sνε Aele dau⁵υν ⁶αμαιααν ita ut Hippolytus his ea respiciat, quae supra vss. 1423 sqq. Diana promiserat dicens: G60¹ d', rααeeνςσ, durh roνds TGν αεν Tεαές μεντaæ dv öler Toocbivig ο αοασα„ο dν„.αάαν παϑe•ςs a6αας ακνςο‿οντναε ⁶ό, dt ldνοε μαά‿πν rενει‿ ⁵μά‿̈νρᷣ dæονσνφᷣχνwmb,. ð—ṽχe¹ εν.