Ed. Belling, de periodorum Antiphontearum symmetria. Vratisl. 1868. Diss. inaug.
H. Gölkel, Beiträge zur Syntax des Verbums und zur Satzbildung bei dem Redner Antiphon. Prgr. Passau 1883.
Ph. Both, de Antiphontis et Thucydidis genere dicendi. Marburg. 1875. Diss. in.(Bothi.)
P. Polack, de enuntiatorum interrogativorum ap. Ant. êt Andoc. usu. Halis Sax. 1886. Diss. in.
Lehmann, Thuc. etc. genus dicendi... cum Ant. dictione comparatur. Putbusii 1876.
V. Varia.
A. Nieschke, de Thucyd. Ant. discipulo et Homeri imitatore. Prgr. Münden, 1885.
Morawski, Bemerkungen zu den att. Rednern. schrift f. d. österr. Gymnasien, 1879.
Praeterea saepius nominavi in commen- tatione mea:
P. S. Ottsen, exponitur de rerum inventione ac dis- positione, quae est in Lysiae atque Antiphontis orationibus. Prgr. Flensburg, 1847.(Ottsen:.)
P. Ottsen, de Antiphontis verborum formarumque specie. Rendsburg. Prgr., 1854.(Ottsens.)
F. Pahle, die Reden des Antiphon. Jever, 1860. Prgr. (Pahle.)
Ad. Hoppe. Antiphonteorum specimen. Diss. inaug. Halae Sax. 1874.(Hoppe.)
Editionem Maetzneri(Berol. 1838.) signo
Mr. laudavi, eodem modo librum inscriptum
„Indices Graecitatis, quos in singulos oratores
Atticos confecit J. J. Reiskius, em. T. Mitchel,
Oxonii 1828.“ vocabulo Reiske-Mitchel. Contra
literae Bl. a. B. significant librum Blassii: die
Attische Beredsamkeit I.; Leipzig 1868.“ Iis
autem locis, quibus fragmenta oratoris laudavi,
signo Fr. usus, Antiphontis sophistae fragmenta signo„Fr. soph.“, fragmenta ambigua signo
„Fr. amb.“ notavi. Lexica de singulis scriptoribus
Graecis vel poetis scripta enumerat Autenrieth in
commentatione inscripta:„Geschichte und Lit-
teratur der griechischen Lexikographie,“ apud
Iwan Müller, Handbuch der klassischen Altertums-
Wissenschaft. II. Nördlingen 1885, p. 415 sqq., qui
nominat C. Capelle(ad Homerum, 8. Aufl. Lps.
1878), C. Capelle, H. Ebeling etc.(ad Homerum,
Lps. 2. 1871 ff.), F. Ellendt(ad Sophoclem, ed. em.
Zeit-
IV
H. Genthe, Berol. 1872), Bindseil(ad Pindarum 1875), Bétant(ad Thucydidem. 2 voll., Lips. 1835— 38), Bonitz(index Aristotelicus, Berol. 1870), Rumpel(ad Theocritum, Lips. 1879).— Addo G. Dindorf(Lex. Aeschyleum. Lips. B. G. Teubner. 1876.)
Atque in singulis vocabulis tractandis eam maxime viam ac rationem ingressus sum, quam Rud. Menge in specimine lexici Caesariani(Prgr. Eisenach 1884) exposuit. Cum igitur id imprimis agerem, ut ex opere meo facile perspici posset, duonam modo vocabula ab oratore Graeco inter se conjuncta essent, secundo loco significationis singulorum vocabulorum rationem habui, ita ut parvus ille numerus singulis vocibus additus, ut
in vocabulo dell, ad significationem referendus sit, quam post vocabula Graeca in initio singulorum capitum Germanica lingua usus adscripsi. Quotiens autem quaeque vox uno sensu adhibita apud Anti- phontem inveniatur, illo numero, qui post signi- ficationem Germanica lingua expressam exstat, indico. Si igitur post det invenitur„l. immer, 6. 2. bis, 1,“ scimus Antiphontem vocabulo dei sexies sensu nostri mmer, semel sensu vocis Germanicae Cum autem spatium temporis, quod mihi ad illum laborem conficiendum reli-
bhis usum esse.
quum erat, brevissimum fuerit, mihi denuo id opus agressuro illos numeros subtiliore quodam modo esse exsequendos minime me praeterit. Simili modo, quae vocabula Antiphontis et apud reliquos scriptores vel poetas et in incriptionibus Graecis invenirentur, cum summo opere disquirere meum esse putarem, tamen quod plurimos libros ad id opus necessarios inspicere mihi non licebat, rem ad accuratius posterioris temporis judicium re- servans nonnullis vocabulis rarius adhibitis nihil amplius quam me vocabulum apud alios scriptores non vel raro invenisse addere ausus sum. corruptos, de quibus accuratius non disputavi. asterisco“ vel verbis„cf. com. crit.“ notavi. Quod opus inceptum anno sequente continuare mihi concessum est, summo afficior gaudio.
Locos